NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΛΗΨΙΑΣ ΑΡΧΙΣΕ ΟΤΑΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΥΧΑΙΕΣ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΟΤΙ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΚΡΟΤΑΦΙΚΟ ΛΟΒΟ ΜΙΑ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΣΩΚΡΟΤΑΦΙΚΗΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ.
Σε μακριές ηλεκτροεγκεφαλογραφικές εξετάσεις η περιοχή αυτή όλο και πιο τακτικά εμφανιζότανε σαν μια γεννήτρια επιληπτικών κρίσεων.
Έτσι λοιπόν θεωρήθηκε ότι η χειρουργική της επέμβαση θα βοηθούσε επιληπτικούς ασθενείς οι οποίοι θα έδειχναν μεγάλη αντοχή στην φαρμακευτική αγωγή.
Πράγματι η μέθοδος αυτή δοκιμάστηκε αρκετά κυρίως στην Αμερική λίγο πριν τον Β Παγκόσμιο πόλεμο.
Τα αποτελέσματα δεν αναλύθηκαν ποτέ επαρκώς ούτε αξιολογήθηκαν όσο έπρεπε έτσι που εγκαταλείφθηκε.
Ξανά έγινε επίκαιρη μετά από 20 χρόνια κυρίως από Ελβετούς ερευνητές οι οποίοι στην προσπάθειά τους να απομονώσουν ηλεκτροεγκεφαλογραφικά την επιληπτική εστία «έπεσαν» στα ίδια συμπεράσματα.
Βέβαια αυτή την φορά δεν συζητήθηκε τόσο η «εκτομή» (κόψιμο μέρος του εγκεφάλου»), αλλά ο βομβαρδισμός του με laser.
Τα αποτελέσματα των επεμβάσεων είναι ακόμα υπό κρίση και υπάρχει πολύ μεγάλη επιστημονική διχογνωμία για αυτές τις καταστάσεις.

Ο ΧΑΜΟΥΡΑΜΠΙ ΉΤΑΝ ΕΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΣΤΗ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ ΤΟ 1750, ΊΣΩΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ ΣΟΒΑΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ.
Από εκεί είναι γνωστός και ο κώδικας του Χαμουραμπί, ο οποίος έχει σχέση με τις ιατρικές παροχές και τον τρόπο που εξασκείται η ιατρική στους ασθενείς.
Για πρώτη φορά, με νόμο μπορούσαν οι γιατροί, μάγοι ή ιερείς ή οποιοιδήποτε άλλοι ασχολιόντουσαν με τα ιατρικά πεπραγμένα, να παίρνουν χρήματα από τους ασθενείς και φυσικά να ζητούν τις ανάλογες τιμές για τις παροχές τους.
Υπήρχε όμως και ένα σκοτεινό σημείο, το οποίο έφερνε δυσκολία στην ομαλή εξέλιξη της εποχής και χαρακτήρισε και την ιατρική εξέλιξη αργότερα.
Σε ότι αφορά τις χειρουργικές παροχές, που ήταν και κατά κύριο λόγο ιατρικές επενδύσεις της εποχής, εάν ο γιατρός – χειρούργος δεν πετύχαινε το σκοπό του και ο ασθενής πέθαινε, τότε η πολιτεία του έκοβε τα χέρια.
Στην κυριολεξία αυτό έφερε, ως αναμένετο, μια αμυντική στάση στην παροχή των ιατρικών βοηθειών και στην εκτεταμένη ελάττωση των χειρουργικών επεμβάσεων της εποχής εκείνης. Πάντως πρέπει να πούμε ότι ο κώδικας Χαμουραμπί, για πρώτη φορά, έθεσε τα όρια της ιατρικής δεοντολογίας, έστω και με άγριο τρόπο και εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα σαν δεοντολογία.
Βέβαια, χέρια δεν κόβονται, αλλά οπωσδήποτε καριέρες μπορούν να «χαλάσουν» από αυτή τη κατάσταση.