NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΕΔΩ ΚΑΙ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΑ ΣΤΑ ΚΑΡΠΑΘΙΑ ΟΡΗ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΣΑΝ ΛΑΪΚΗ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΣΑΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΘΡΥΛΟΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑΗ λέξη Δράκουλας σημαίνει ουσιαστικά γιος του Drago κα αφορά μια οικογένεια γενών στα όρη των Καρπαθίων με το ανάλογο κάστρο που έγινε θρύλος στην Ρουμανία. Οι άνθρωποι αυτοί έπασχαν από την ασθένεια της πορφυρίας που είναι μια χαρακτηριστική τουλάχιστον για εκείνες τις εποχές «γαλαζοαίματη ασθένεια» η οποία έχει χαρακτηριστική συμπτωματολογία. Την συμπτωματολογία αυτή την έχει πάρει ο θρύλος και την έκανε δεισιδαιμονία φυσικά με όλες τις επεκτάσεις και προεκτάσεις που επιβάλει στις περιπτώσεις αυτές η λαϊκή φαντασία.
Κλινικά αυτό που χαρακτηρίζει την πορφυρία είναι μια έλλειψη στοιχείων των ερυθρών αιμοσφαιρίων έτσι που φέρνει την πρόοδο της αρρώστιας.
Βέβαια στην σύγχρονη εποχή αυτό αντιμετωπίζεται με τις μεταγγίσεις και κατά κύριο λόγο λύνει πολλές φορές το πρόβλημα των ασθενών.
Την εποχή εκείνη η λαϊκή παράδοση ήθελε αντί για μεταγγίσεις (που ήταν άγνωστες) να γινότανε η αφαιμάξεις των πασχόντων από υγιές αίμα.
Ως γνωστό η πορφυρία πέραν της απώλειας των ερυθρών αιμοσφαιρίων συνοδεύεται τακτικά και από μια υπερευαίσθητη αλλεργία στο φως του ηλίου.
Μαζί με αυτή υπάρχει και μια διαταραχή της ανάπτυξης των τριχών στο σώμα και μια παραμόρφωση μύτης και δάχτυλων. Αυτό ίσως ενίσχυσε την παράδοση της δεισιδαιμονίας ότι οι βρυκόλακες – δράκουλες είναι αρπακτικά που έχουνε αιχμηρά άκρα και αποφεύγουνε το φως, Αποφεύγουνε δε και το σκόρδο όπως οι ασθενείς της πορφυρίας διότι η κατανάλωσή του δημιουργεί άμεσα μια αλλεργική κρίση που επιδεινώνεται με συσπάσεις του προσώπου και εμφάνιση λόγω φθοράς των μυών όλης της οδοντοστοιχίας εξού και η λαϊκή φαντασία που έβλεπε τους όδοντες σαν «δόντια δράκουλα».
Η πορφυρία προσβάλει σχεδόν πάντα, το κεντρικό νευρικό σύστημα δημιουργώντας κρίσεις, παραλύσεις νεύρων ή και το περιφερικό δημιουργώντας πολυνευροπάθειες.
Μεταμορφώνει σε τέτοιο σημείο τον ασθενή που αποφεύγει η ταράζεται κάθε φορά που συνειδητά βιώνει την εικόνα του στον καθρέφτη.
Ίσως αυτό ήτανε και το γεγονός που θέλει η Ρουμανική λαϊκή παράδοση τον δράκουλα να φοβάται τον καθρέφτη.
Βέβαια για τον μέσο άνθρωπο είναι λίγο δύσκολο να φανταστεί όλες αυτές τις ομοιότητες που η μία επικαλύπτει την άλλη και τα συμπτώματα της πορφυρίας σε σχέση με την λαϊκή παράδοση. Όποιος όμως έχει δει αρκετούς ασθενείς με πορφυρία καταλαβαίνει πάρα πολύ καλά τις ομοιότητες γιατί είναι από τις περιπτώσεις που δύσκολα ξεχνιούνται.
Οι ομοιότητες αυτές καταρρίπτουν και τον μύθο βέβαια. Αξίζει όμως κανείς να τις παρακολουθεί γιατί βλέπει πως η σύγχρονη ιατρική στο βάθος της και στις εξηγήσεις της και στην ανάλυσή της προσφέρει τις λύσεις για όλους τους μύθους και τις δεισιδαιμονίες που υπάρχουν.