NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Από μια γερμανική εφημερίδα στο Αφγανιστάν οι ντόπιοι στις συγκρούσεις με τον στρατό χρησιμοποιούνε μηχανάκια που μεταφέρουν όλο τον βαρύ εξοπλισμό τους σε αυτό το παιχνίδι του «Δαυίδ – Γολιάθ».
Η στρατηγική και η γρήγορη μετακίνηση σαν αντίσταση στην εχθρική υπεροπλία.

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΨΥΧΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΣΑΝ ΈΛΛΗΝΕΣ
Ο λαός μας είχε σωστές τοποθετήσεις πράγμα που φαίνεται και από το γεγονός της μέχρι τώρα επιβίωσης μας αλλά παρουσίαζε και άνισες συμπεριφορές.
Μία από αυτές είναι η κατάσταση της βουλιμίας που σαν κοινωνικό και ψυχιατρικό φαινόμενο είχε φθάσει την μέρα στην κορύφωση του.
Το «να έχω» και όχι «να είμαι» έχει παγιωθεί τόσο πολύ στις σύγχρονες κοινωνικές δομές που έχει γίνει πραγματικότητα. Πριν μόλις 30 χρόνια εστιακά φαινόμενα βουλιμίας ήταν περιεχόμενο θεατρικών έργων ή παραδείγματα αποφυγής. Σήμερα με πρωταγωνιστές τους διοικούντες είναι μαζικά λαϊκά γεγονότα. Εκ των πραγμάτων μια τέτοια βουλιμική τάση δεν μπορεί πλέον να συντηρηθεί.
Δεν μπορεί πλέον να συνεχισθεί για όλους διότι λείπουν πλέον τα λεφτά.
Το γεγονός αυτά αλλάζει την αγορά και πρέπει να βρεθούν πρότυπα αλλά ερεθισμού της βουλιμικής συμπεριφοράς που δεν κοστίζουν τόσο π.χ. πνευματικά.
Αυτά όμως έχουν απαξιωθεί. Δεν είναι «μόδα» πλέον και ξεχάσαμε και πως είναι.
Έτσι λοιπόν αναμένεται μια ψυχική σύγκρουση. Συνήθως αυτή η σύγκρουση οδηγεί στην ψύχωση. Και ψυχωτικά ευρεία συμπτώματα αντιλαμβανόμαστε πλέον κάθε μέρα.

ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ Ή ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΟ, ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ. ΟΣΟ ΠΙΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΛΑΝΟ.
Σε όλα τα φαινόμενα, ιδιαίτερα τα κοινωνικά, υπάρχει μία διαδικασία εξελίξεων, που πηγάζει από έναν τρόπο δημιουργίας, ας πούμε, μίας μηχανική διαδικασία.
Από ανάγκη, από παράδοση ή κοινωνικοπολιτική σκοπιμότητα, γεννιέται μία θέση ή αντίθεση. Ή πιθανόν η ύπαρξη της μίας να γεννάει την άλλη. Στην τελευταία περίπτωση κατά κανόνα έχουμε δύο αντικρουόμενες ροπές, που γεννούν μία σύνθεση.
Ένα απλό παράδειγμα είναι όταν η μία ομάδα σε ένα δημόσιο χώρο θέλει να γίνει γήπεδο, η άλλη θέλει να γίνει πάρκο. Υπάρχει σύκρουση επιθυμιών.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η σύνθεση είναι να γίνει στον χώρο εκκλησία, που σαν υπέρτατη ανάγκη να γίνει από όλους αποδεκτή και να ανασταλεί η κάθε σύγκρουση.

Όλα μπορεί να φαίνονται δύσκολα στη σύγχρονη Ευρώπη, μέσα είναι και η Ελλάδα, για τον τρόπο που πολιτικά και διοικητικά λειτουργούν. Για τη νευροφυσιολογία, όμως, είναι πάρα πολύ απλό. Οφείλεται σε κάποια ειδικά κύτταρα που υπάρχουν στον πρόσθιο λοβό του εγκεφάλου και από τις δύο μεριές, τα λεγόμενα κύτταρα – κάτοπτρα. Είναι τα κύτταρα που επιτρέπουν την ασυνείδητη δυνατότητα αντιγραφής. Δηλαδή, αντιγράφουν κινήσεις, μουσικές, πληροφορίες συνειδητά ή ασυνείδητα. Κυρίως, όμως, ασυνείδητα.
Αυτές καταγράφονται, εμπεδώνονται σα βιώματα, γίνονται κομμάτι από τις αναμνήσεις και επαναλαμβάνονται στη ζωή του καθενός. Όσο πιο απλές, σύντομες είναι αυτές οι πληροφορίες και όσο πιο «μπιχλιμπιδάτες» είναι, τόσο πιο εύκολα απορροφώνται.
Έτσι, χλιδάτος τρόπος ζωής, πομπώδη αυτοκίνητα, εταιρείες που φέρνουν δήθεν υπέρογκα κέρδη, αποφυγή της φορολογίας, η αισθητική γενικά της βλακείας, έχει μεταβάλει το πλήθος όλο και στην Ευρώπη, μα πολύ περισσότερο σε εμάς εδώ, όπου η λογική και ο ορθολογισμός δεν είναι τόσο οξυμμένα όσο στο εξωτερικό, σε ένα απέραντο κύκλο δυσνόητης ύπαρξης και μια ατμομηχανή ζωής της ανοησίας.
Βέβαια, από όλα αυτά δε μπορούσε να απουσιάσει και η λογική ίδρυσης, μεγαλώματος επέκτασης και πολιτικής άσκησης δύναμης από τα κόμματα.
Έτσι, φτάσαμε να έχουμε στη βουλή τρία ή τέσσερα πανομοιότυπα κόμματα, που διαφέρουν μόνο λεκτικά σε κάποιες παιδαριώδεις ανακοινώσεις και των οποίων οι εκπρόσωποι αναλώνονται σε μια πολιτική, κριτική της κοκορομαχίας και σε φτηνοκαβγάδες απέραντης βλακείας.
Και όμως, επειδή είναι εύπεπτα, επειδή είναι διασκεδαστικά και επειδή θεωρεί κανένας ότι δεν δηλητηριάζουν, όσο δηλητηριάζουν, και τη ζωή μας και το μυαλό μας, τα δεχόμαστε και τα επαναλαμβάνουμε. Αυτή η επανάληψη σε αυτό το κλίμα μωρίας πρέπει να αποδοθεί στο ότι απλά είναι εύπεπτα.
Τώρα και επειδή είναι εύπεπτα, τα δέχεται ο εγκέφαλος χωρίς να τα επεξεργαστεί. Δεν κουράζει τη συνείδηση με την αντιπαράθεσή τους, ούτε τη λογική. Δηλαδή, δε χρειάζεται ο εγκέφαλος να κάνει τη δραστηριότητα να καταβάλει κάποιο έργο, τα αποδέχεται και επειδή επαναλαμβάνονται συνέχεια γίνονται και βασικά στοιχεία της ιδίας διαβίωσής μας.
Και πότε μπορεί να σταματήσει όλη αυτή η διαδικασία; Μόνο όταν εξαντληθεί όλη η αποθήκη και όλη η δυνατότητα αποθήκευσης που έχουμε μέσα στον εγκέφαλό μας για αυτά τα πράγματα και όταν αρχίζουν πλέον να ενοχλούν βασικές λειτουργίες, όπως είναι η ύπαρξή μας ή η συνέχιση του φυσιολογικού τρόπου διαβίωσης. Διότι η επανάληψη ανόητων καταστάσεων, όπου κι εμείς οι ίδιοι συμμετέχουμε, στη διάρκεια δυσκολεύει τη διαβίωση με πολλούς τρόπους.
Είτε ανεβαίνοντας οι φόροι, είτε κατασκευάζοντας πράγματα που δε χρειαζόμαστε, είτε μικραίνοντας τα πεζοδρόμια και τα δωμάτια, όπου ορίζουμε την καθημερινότητά μας, είτε δημιουργώντας βιογραφικά blog, που δε μας αφήνουν να κινηθούμε φυσιολογικά, είτε στενεύοντας το ζωτικό χώρο που ζούμε, πλέον υπάρχει το αδιέξοδο, το αδιανόητο και κάποια στιγμή κάποιες από αυτές τις καταστάσεις θα σκάσουν, όπως ακριβώς τώρα η σύγκρουση Εκκλησίας με τον κοινό νου.
Η επανάληψη τακτικών ανόητων «κλισέ» στην καθημερινότητά μας έφτασε πλέον τη σύγκρουση τόσο οριακά, ώστε και οι ίδιες οι παραδόσεις μας, που σεβόμαστε και έχουμε μέσα μας σαν οδηγό ζωής, δηλαδή, η ορθόδοξη διαβίωσή μας με το εκκλησιαστικό παρελθόν μας σαν Έλληνες και σαν Χριστιανοί, έφτασε στον άκρον άωτον της σύγκρουσης.
Και τώρα τι γίνεται; Απλούστατα, η λύση θα είναι πάλι εγκεφαλική. Κάποια εγκεφαλική λειτουργία θα φτάσει σε ένα σημείο οριακό, έτσι που με τη μορφή της οργής ή με τη μορφή της απομάκρυνσης και της αδιαφορίας, σε συλλογικό πλέον επίπεδο, να εξωθήσει τα πράγματα σε μια νέα αρχή. Αυτό μπορεί να γίνει και με κάποια καινούρια αποτελέσματα μη κατευθυνόμενα, όσο αυτό είναι επιτρεπτό, σε καινούριες εκλογές.