NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΌΤΑΝ ΠΑΣΧΕΙ ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΌΠΩΣ Π.Χ. ΣΚΛΗΡΥΝΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.

Μελετώντας το ανοσοποιητικό σύστημα, βλέπουμε ότι αυτό συνεργάζεται στενά με τα υπόλοιπα συστήματα του οργανισμού, κυρίως με το νευρικό, το ενδοκρινικό και το μεταβολικό. Αναμενόμενα λοιπόν, σε μια αυτοάνοση βλάβη θα έχουμε εμφάνιση νοσηρών καταστάσεων και από τα άλλα συστήματα που αναφέραμε. Έχουμε, δηλαδή, την κατάσταση της συνοσηρότητας, όπου είναι δυνατόν να συνυπάρχουν π.χ. μια σκλήρυνση κατά πλάκας μαζί με ρευματοειδή αρθρίτιδα και νόσο του Hashimoto. Μοιάζει, δηλαδή, με την κατάσταση που έχουμε ένα τραύμα στον ώμο και υποφέρουν μερικά δάχτυλα του χεριού ή όλα.

Χωρίς αμφιβολία ένα μέρος αυτής της υπόθεσης είναι σωστό και καλώς εφαρμόζεται. Δεν πρέπει όμως να «ποινικοποιείται» και να αναθεματίζεται και η περίπτωση μιας συγκεκριμένης παρενέργειας που κρύβουν σχεδόν όλα τα εμβόλια.
Με αντιδράσεις λιγότερο ή περισσότερο εμφανείς. Στην περίπτωση αυτή τα αντισώματα των εμβολίων είναι δυνατόν να προσκρούσουν σε ανοσολογικά προβλήματα του ιδίου του οργανισμού που δεν είναι γνωστά διότι τυχαία δεν έχουν ανιχνευτεί ή από αμέλεια δεν έχουν εξερευνηθεί π.χ. μια τέτοια διέγερση μπορεί να προκαλέσει σε ένα εμβόλιο ηπατίτιδας την εμφάνιση μιας εγκεφαλίτιδας η ΣΚΠ.

ΕΧΕΙ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΤΙ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΑΠΟ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ.
Χωρίς αμφιβολία ένα μέρος αυτής της υπόθεσης είναι σωστό και καλώς εφαρμόζεται. Δεν πρέπει όμως να «ποινικοποιείται» και να αναθεματίζεται και η περίπτωση μιας συγκεκριμένης παρενέργειας που κρύβουν σχεδόν όλα τα εμβόλια.
Με αντιδράσεις λιγότερο ή περισσότερο εμφανείς. Στην περίπτωση αυτή τα αντισώματα των εμβολίων είναι δυνατόν να προσκρούσουν σε ανοσολογικά προβλήματα του ιδίου του οργανισμού που δεν είναι γνωστά διότι τυχαία δεν έχουν ανιχνευτεί ή από αμέλεια δεν έχουν εξερευνηθεί π.χ. μια τέτοια διέγερση μπορεί να προκαλέσει σε ένα εμβόλιο ηπατίτιδας την εμφάνιση μιας εγκεφαλίτιδας η ΣΚΠ.

Οι ιοί εισέρχονται στον εγκέφαλο και ανάλογα με τον χαρακτήρα τους και την φύση τους προκαλούνε διάφορες βλάβες σε διαφορετικά σημεία.
Κατά μεγάλο μέρος η νευρολογία έχει εντοπίσει που εστιάζονται τις περισσότερες φορές οι ιοί όπως για παράδειγμα ο έρπητας, το Epstein barr ή οι ρετροϊοί και τι βλάβες προκαλούνε στον εγκέφαλο και πως αυτές εκδηλώνονται κλινικά.
Βέβαια δεν έχει κλείσει τελείως το κεφάλαιο των ιών διότι υπάρχουνε και κάποιες μορφές ιών οι λεγόμενοι γιγαντοιοί όπως είναι ο περίφημος ιός IPMV οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν μέσα στο κυτταρόπλασμα τους και θετικούς και ζωικούς ιούς μαζί με το DNA που έχουνε και πιθανόν και άλλους ιούς.
Αυτές οι σύνθετες μορφές μεγαλοΐών που η διάμετρός τους φτάνει καμία φορά μέχρι τα 300 νανομέτρα, δηλαδή πρόκειται για γιγαντιαίες διαστάσεις σε σύγκριση με άλλους ιούς, δεν είναι ακόμη γνωστό ποια λοιμογόνο ή άλλη δράση έχουνε εναντίον του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Αλλά και μόνο η ύπαρξη τους αφήνει να υποθέσει κανείς ότι υπάρχουνε παρενέργειες στο κεντρικό νευρικό σύστημα που προκαλούνται από την παρουσία τους.
Η σύγχρονη νευρολογία και ερευνητική ευρίσκεται ακριβώς σε αυτό το σημείο να αντιμετωπίσει την αλληλουχία που έχουνε ο εγκέφαλος με τους μεγαλοϊούς και ποιες τυχόν από αυτές τις νευρολογικές ή ψυχιατρικές παθήσεις που ξέρουμε έχουνε μια σχέση μαζί τους. Αυτό θα αποτελούσε ένα μεγάλο θεραπευτικό βήμα.

ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΘΥΡΕΟΕΙΔΗ, ΟΙ ΠΑΡΑΘΥΡΕΟΕΙΔΕΙΣ ΑΔΕΝΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΡΥΘΜΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΛΥΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΒΙΤΑΜΙΝΗ D ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΝΕΦΡΩΝ.
Κάθε υπερλειτουργία των αδένων αυτών ή έλλειμμα ασβεστίου από τα νεφρά προκαλεί το λεγόμενο διαφορετικού τύπου υπερπαραθυρεοειδισμό ο οποίος ανήκει κατά τρόπο τινά στις «νευρολογικές» αρρώστιες.
Χαρακτηρίζεται από γενική αδυναμία, κόπωση, κατάθλιψη, εξάρσεις και υφέσεις από πόνους, ελαττωμένη όρεξη από ένα αίσθημα ναυτίας από ζαλάδα, δυσκοιλιότητα, πολυουρία, πολυδιψία και το κυριότερο από όλα, σύγχυση και απώλεια διανοητικών λειτουργιών ταυτόχρονα με δυσλειτουργία νεφρών.
Όλο αυτό το πακέτο των συμπτωμάτων είναι τελείως χαρακτηριστικό για την συγκεκριμένη πάθηση και αυτό δίνει και κατευθείαν σχεδόν την διάγνωση η οποία βέβαια επιβεβαιώνεται ακτινολογικά με υπέρηχους και με βιοχημικές εξετάσεις.
Εφόσον γίνει αυτό μετά η θεραπεία πλέον είναι εύκολη αλλά είναι μια αρρώστια που πρωτεύουσα σημασία πλέον έχει η διάγνωση γιατί μπορεί χρόνια να πηγαίνει με χαμηλής έντασης συμπτωματολογία έτσι που να ξεφεύγει της προσοχής των γιατρών ακόμη και οι παρενέργειες των ασθενών να αποδίδονται όπως είπαμε σε νευρολογικής ή ψυχικής αιτιολογίας καταστάσεις.