NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΟΥΣΤΟ Η ESPANDO ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΜΕ ΕΝΤΟΝΟ ΛΑΤΙΝΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΣΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ Η ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΔΩ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ.
Σούστο ή espando λοιπόν είναι χαρακτηριστικές νοσολογικές οντότητες που εμφανίζονται στην Λατινική Αμερική αλλά σιγά-σιγά η παθολογία τους περνάει και εξαπλώνεται όλο και περισσότερο κυρίως στην Βόρεια Αμερική.
Η συμπτωματολογία του Σούστο χαρακτηρίζεται από μια ξαφνική αυστηρά ψυχικής αιτιολογίας, φοβικής διαταραχής με συμπτώματα νευρικότητας, ανορεξίας, αϋπνίας, έντονων τικ στο πρόσωπο και στα άνω άκρα, σύγχυση και διάρροια.
Η αρρώστια αντιμετωπίζεται στην Λατινική Αμερική κατά κύριο λόγο με μίγματα φρούτων, τσάι μαριχουάνας ή εφόσον οι ασθενείς φτάσουν στον γιατρό και με ηρεμιστικά ή καταπραϋντικά.
Η αναφορά σε αυτές τις λεγόμενες πολιτισμικές ασθένειες είναι ουσιώδης για την ανθρωπολογία λόγω της διπόλου έκφρασης που τις χαρακτηρίζει.
Δηλαδή είναι ταυτόχρονα και ενδεικτικές των διαφορών αλλά και των ομοιοτήτων των ανθρώπων.

ΟΤΙ ΣΥΝΗΘΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ, ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΡΑΥΜΑ Ή ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ
Τρία είναι τα βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν εθισμό: ένα τραύμα, μία αγχογόνος κατάσταση, κάποια απογοήτευση σε πρώιμες επαφές, μας έκαναν να νιώσουμε μικροί, άσχημα και η ζωή να μας φανεί αναξιόπιστη, προκειμένου να επενδύσουμε σε αυτή συναισθηματικά και ψυχικά.
Έτσι, λοιπόν, αυτές οι πρώτες επαφές με την ζωή, οι πρώτες εντυπώσεις διαμορφώνουν την συμπεριφορά μας και όταν ενηλικιωνόμαστε. Όπου δεν τα καταφέρνουμε και αναπτύσσεται ένα δυναμικό σύγκρουσης, τότε καταφεύγουμε σε μια «πλάγια» κατάσταση, που δίνει διέξοδο στις εσωτερικές μας πιέσεις.
Εάν αυτό ξεφύγει, τότε πλέον φτάνουμε στην υπερβολή και στον εθισμό που μπορεί να πάρει μορφή επαναλαμβανόμενης ψυχαναγκαστικής συμπεριφοράς. Έτσι, λοιπόν, εξηγείται το «κόλλημα» σε αλκοόλ, τσιγάρο, γυμναστήριο, τηλεόραση, ηλεκτρονικά παιχνίδια, φαγητό, ναρκωτικά, περίεργο σεξ κ.τ.λ.
Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολύ τακτικά, όσο συνεχίζεται αυτή η ψυχαναγκαστική συμπεριφορά, συγκεντρώνεται από τελετουργικές συνήθειες, κινήσεις, ντύσιμο, πιάσιμο της τράπουλας, συναναστροφές με ανθρώπους με έναν τρόπο που να δίνουν την ψευδαίσθηση της ικανοποίησης, ανεξαρτησίας και πληρότητας. Με αυτόν τον τρόπο η παθολογική εξάρτηση συγκαλύπτει τα βαθύτερα ψυχολογικά τραύματα και αδιέξοδα.
Ο καθένας από εμάς έχει τον δικό του εθισμό, που αναφέρεται στην ξεχωριστή δική του προηγούμενη ζωή, που τον οδήγησε σε αυτόν. Άρα, σε όλους εμάς η θεραπεία του εθισμού είναι εξατομικευμένη.

Το Σαν Σεμπάστιαν στη βόρεια Ισπανία είναι μια πανέμορφη πόλη, περίπου 20 χιλιόμετρα από τα γαλλικά σύνορα και είναι το ιστορικό κέντρο των Βάσκων. Έχει μια πανέμορφη παραλία, τη «La Concha», όπως την λένε οι ντόπιοι στη διάλεκτό τους, που με καλό καιρό θυμίζει Ελλάδα ή τουλάχιστον θα τραβήξει εκεί το ελληνικό μάτι και την ελληνική ψυχή.
Η παραλία αυτή είναι ίσως η μοναδική γωνιά της πόλης που δεν έχει πολιτικό χρώμα. Δρα καλαίσθητα ουδέτερα. Οι υπόλοιποι χώροι του Σαν Σεμπάστιαν θυμίζουν τη μετεμφυλιακή Ελλάδα του 1950, με μόνη διαφορά αυτή του σημερινού ευρωπαϊκού πλούτου. Πράγματι, σε αυτή την πλούσια πόλη του ευρωπαϊκού βορά κυριαρχεί το παρελθόν, πιέζει δηλητηριασμένα την ψυχή το παρόν και κανείς δεν μιλάει για το μέλλον.
Οι τοίχοι με συνθήματα από το τραυματικό παρελθόν, τα νέα τεθωρακισμένα της αστυνομίας, οι κλόουν του δρόμου να παίζουν με τα παιδιά κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των πάνοπλων αστυνομικών η ένταση είναι διάχυτη. Στα «τάπας», όπου ρωτάει ο ξένος, που θέλει να χαλαρώσει με μια μπύρα, τι είναι οι φωτογραφίες που κρέμονται στους τοίχους, η απάντηση είναι μια γκριμάτσα πόνου.
Είναι κάτι αφάνταστο που στην Ευρώπη του 2008, σε μια σχεδόν άναρχη πολιτικά Ισπανία, εδώ στο Σαν Σεμπάστιαν, υπάρχει ακόμα έντονο το μετατραυματικό σύνδρομο της σύγκρουσης, σαν να είσαι στα Τρίκαλα το 1954.
Αμιγώς ψυχιατρικά, φαίνεται έντονα η μετάλλαξη των γονιδίων του πόνου στην τρίτη γενιά, που είναι και αμέτοχη πολιτικά.