NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
Τις περισσότερες φορές κατά την διάρκεια της ζωής μας κάνουμε όχι αυτό που έχουμε αποφασίσει αλλά αντίθετα αυτό που νοιώθουμε ότι μας επιβάλλει κάποιος.
Πολλές φορές πάλι δεν κάνουμε «ενσυνείδητα» αυτό που αποφασίσαμε. Πηγαίνουμε στους συντρόφους που δεν θέλουμε να δούμε, τσακωνόμαστε με ανθρώπους που δεν πρέπει, καπνίζουμε ακόμα και αν αποφασίσαμε να μην καπνίζουμε αν και ξέρουμε ότι πάντα θα μείνουμε καπνιστές, έτσι που ορισμένες φορές το βλέπουμε και εμείς οι ίδιοι πως η σκέψη και η απόφαση δεν έχει καμία ουσιαστικά επιρροή πάνω στις πράξεις μας.
Είναι σαν οι αποφάσεις μας να πηγάζουν από μια άγνωστη για μας πηγή.
Αυτή η πηγή είναι αυτό που λέει ο Φρόιντ «Το αυτό» η αυτό που ονομάζει ο Πλάτωνας «η ιδέα» είναι αυτό που μας τραβάει να πάμε στην εκκλησία ή στον ψυχίατρο. Φαίνεται παράξενη η ανθρώπινη σκέψη, από την μία να οδηγεί τον άνθρωπο στην πίστη πως είναι το κέντρο του κόσμου και αυτόματα να αισθάνεται αυτός ότι είναι το απειροελάχιστο μιας σκόνης μέσα σε όλο το σύμπαν.
Αυτό μας οδηγεί ώρες-ώρες και κατασκευάζουμε με έναν δικό μας τρόπο έναν καινούριο δρόμο πιεζόμενοι από την φαντασία μας για το ανεξήγητο που τελειώνει στον ουρανό.
Ξεχνάμε όμως ότι και αυτό ακόμη χρειάζεται ένα νευρωνικό τόξο για να δημιουργηθεί. Το νευρωνικό τόξο που έχουμε στον εγκέφαλο μας και είναι αυτό από όπου πηγάζει, αυτό που δεν καταλαβαίνουμε και σαν ψυχή ορίζουμε που μας οδηγεί στις καθημερινές μας πράξεις.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΕΛΗΣΗ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ.
Αυτή η ψευδαίσθηση όμως έχει και μια βάση διότι δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τάξη μέσα στην θάλασσα των αισθημάτων και επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ μας, δίνοντας στην ζωή μας νόημα.
Από ότι φαίνεται η εξέλιξη είναι αυτός ο δικαστής που ορίζει ότι αφορά το «θέλω» το «αισθάνομαι» και το «σκέφτομαι». Χωρίς να το καταλαβαίνουμε ότι αφορά την οργάνωση των σκέψεων μας μέσα από τα αισθήματά μας φτάνουμε πλέον σε ένα επίπεδο ερπετών και σκουληκιών.
Υπάρχει η υπέρτατη δύναμη μέσα μας που είναι εγκαταστημένη στον εγκέφαλο. Εκεί όπου με βιοχημικές διαδικασίες μαθαίνουμε τα μόρια, τι σημαίνει αγάπη, μίσος, επαφή, επικοινωνία, χρησιμοποιώντας πάντα το ίδιο όπλο, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Κατά κάποιο τρόπο ο εγκέφαλος προσπαθεί να διδάξει την υπόλοιπη φύση σε ότι αφορά το ανθρώπινο σκεπτικό στις σχέσεις του με τα αισθήματα, την βία, την επιθετικότητα, τις προκαταλήψεις και τα ψέματα.
Όλα αυτά παρομοιάζουν τον εγκέφαλο μας σαν ένα αρνητικό κάποιας ταινίας που είναι έτοιμο μόλις του δοθεί τι έναυσμα για καταγραφή, να καταγράψει και να επεξεργαστεί όλα όσα γίνονται γύρω του με την ταχύτητα που αυτό αντιλαμβάνεται να γίνονται.

Η ΠΑΛΗ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗΣ
Η καθημερινή ύπαρξη είναι μια συνεχής πάλη μεταξύ των ενστίκτων – συναισθημάτων του ανθρώπου και της λογικής του. Βέβαια σε αυτόν τον αγώνα υπερέχουν κατά πολύ τα συναισθήματα γιατί έχουνε την αρχή τους εδώ και 500 περίπου εκατομμύρια από τότε που εμφανίστηκε ο πρώτος «εγκέφαλος» στην γη. Αντίθετα η λογική είναι προϊόν μόνο μερικών ετών όσο δηλαδή διαρκεί η ανάπτυξη του καθενός από εμάς και έχει την ενσυνείδητη επαφή μερική η ολόκληρη με τα συναισθήματά του.
Συναισθήματα μας διακατέχουν και μας καθοδηγούν κάθε δευτερόλεπτο.
Όσον αφορά τον εαυτό μας όσο δεν προσπαθεί, όσο έτσι μένουν ανεξέλεγκτα, βγαίνουν καινούρια στην επιφάνεια, μπλέκονται με τις ιδέες μας, τις χαλιναγωγούν και αυτό το «μίγμα» οδηγεί την ζωή μας.
Σε γονιδιακή εξέλιξη οι προηγούμενοι άνθρωποι με την ύπαρξη τους προσπάθησαν να δώσουν μια άλλη σφραγίδα στα αισθήματα κυρίως αυτά πού μεταβιβάζονται στις επόμενες γενιές. Παρόλα αυτά παραμένουν αναλλοίωτα π.χ. όπως η ανόρθωση των τριχών, σε αισθήματα αηδίας, φόβου, ηδονής, ευγνωμοσύνης και πανικού. Αυτό παραμένει αναλλοίωτο και αφήνει βέβαια και ανεπηρέαστο σαν βίωμα πλέον την προέλευση του από τα αρχέγονα χρόνια μέχρι τώρα. Η σύντομη και μικρή «εμπειρία» της ζωής μας είναι αυτή που προσπαθεί να αντισταθεί και στην καλύτερη περίπτωση να συμβιβαστεί με τα συναισθήματα. Όπου δεν υπάρχει αυτό υπάρχει σύγκρουση τεράστια.
Άρα η συνταγή της ευτυχίας είναι κατά κύριο λόγο η ικανότητα να αναμιγνύουμε αισθήματα με την λογική γνωρίζοντας πως τα πρώτα κυριαρχούνε επί της δεύτερης.