NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΌΤΑΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΓΙΑ ΟΠΤΙΚΗ ΝΕΥΡΙΤΙΔΑ, ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟ ΛΟΓΟ.

Κλινική διάγνωση και μη εμπεριστατωμένη κλινική έρευνα για πιστοποίηση όλου του εύρους της ασθένειας σημαίνει και εμπειρική χορήγηση αγωγής. Έτσι λοιπόν, μέχρι τώρα, με την πεποίθηση ότι η οπτική νευρίτιδα αυτοθεραπεύεται ή πρόκειται για ελαφρά κλινική μορφή, οι θεραπευτικές εργασίες ήταν σε τρεις κατευθύνσεις˙ κορτικοστερεοειδή από το στόμα ή ενδοφλέβια ή και χορήγηση εικονικών φαρμάκων. Όσες αναφορές έχουμε για τα θεραπευτικά αποτελέσματα της μιας ή της άλλης περίπτωσης, βασίζονται πάνω σε αυτή την πλατφόρμα. Αναμενόμενα, πιο δραστικά από όλες, καταγράφεται η εμπειρία με την ενδοφλέβια χορήγηση. Έτσι λοιπόν, εδώ και χρόνια, έχει καθιερωθεί αυτό το θεραπευτικό στυλ και σε παγκόσμια βάση δεν υπάρχει βιβλιογραφική υποστήριξη για πιο επιθετικές και αποτελεσματικές θεραπείες. Οδηγείται έτσι όλη η κατάσταση, σε ποσοστό πάνω από 80%, σε μια εξέλιξη της σκλήρυνσης κατά πλάκας που τότε πλέον ότι και αν δοθεί είναι με άλλα νοσολογικά κριτήρια.

ΤΑ ΕΙΚΟΝΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΗΛΑΔΗ ΦΑΡΜΑΚΑ ΧΩΡΙΣ ΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΑ PLACEBO ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ.
Ανθεπιβολή, δεισιδαιμονία και πίστη σε μαγικές ικανότητες που στην πραγματικότητα δεν υφίστανται κάνουν πολλές φορές την χορήγηση τους απαραίτητη. Το ανθρώπινο μυαλό και κυρίως στην περιοχή του μεταιχμίου έχει ένα νευρωνικό τόξο που διεγείρει τον εγκέφαλο σε μια πίστη για το μεταφυσικό και «αδύνατο».
Αυτό ακριβώς προωθεί την πίστη σαν εγκεφαλική ενέργεια πλέον του ανθρώπου για υπερφυσικές δυνάμεις και δραστηριότητες που δίνουν διέξοδο σε παθολογικές σκέψεις με έντονα παθολογικά δυναμικά και έτσι ανακουφίζεται ο βασανισμένος από τις ψυχολογικές πιέσεις άνθρωπος.

Ιδιαίτερα στα πανεπιστήμια της Γαλλίας ακόμα και σε θεραπευτικές επεμβάσεις είχε εξαίρετη θέση.
Πρωταγωνιστής ο καθηγητής Σαρκό κοντά στον οποίο μαθήτευσε και ο Φρόιντ πριν τον απορροφήσει τελείως η ψυχανάλυση.
Στην Γαλλία της εποχής εκείνης αναπτύχθηκε και μια άλλη ιατρική ανακάλυψη που συνδέθηκε με την ύπνωση και την ψυχανάλυση αυτού του «εικονικού φαρμάκου» (Πλασέμπο).
Ιδιαίτερη αδυναμία στον συνδυασμό αυτό έδειξε ο γιατρός Εμιλ Κούε ο οποίος εφάρμοσε τις τακτικές αυτές σε άπειρους συνδυασμούς με μεγάλη επιτυχία.
Για πάρα πολλά χρόνια οι τεχνικές αυτές ήταν θεμελιώδεις κανόνες μέχρι να έρθει το στίγμα από τις νέες τεχνολογίες που κέρδισαν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον των γιατρών.
Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν τις εφαρμόζουν πολύ ακόμα και σήμερα.