NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Τα χαρακτηριστικά της ασθένειας αυτής είναι παρέσεις, αισθητικές διαταραχές, αδυναμία βαδίσματος, δυσκολία αναπνοής και κίνησης και γενικά μεγάλη καταβολή. Η κλινική εικόνα είναι από εκατοντάδες χρόνια γνωστή και έχει περιγραφεί ήδη από διαφόρους νευρολόγους πρώτο, τον Γκουλιέν Μπαρέ και προσβάλλει με μια συχνότητα 4-15 άτομα ανά εκατομμύριο κάθε χρόνο.
Παλιά θεωρείται αθεράπευτη και ήτανε πάρα πολύ δύσκολο να δοθεί οποιαδήποτε αγωγή. Σήμερα με τα διάφορα αντιιΐκα, αντιβιοτικά και άλλα φάρμακα έχουμε την δυνατότητα να την καταπολεμήσουμε με μεγάλη επιτυχία αρκεί η διάγνωση της να γίνει έγκαιρα και με τον σωστό τρόπο.
Σήμερα δεν χρειάζονται επώδυνες εξετάσεις όπως παλιά με την ηλεκτρομυογραφία που τρυπούσαμε με μια βελόνα τους διαφόρους μυς για να δούμε την έκταση της νόσου. Υπάρχουν πιο απλές μέθοδοι και ιδιαίτερα η κλινική διάγνωση. Εκείνο που πιέζει έντονα και πρέπει να γίνει σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η μικροβιολογική ανάλυση για τους διαφόρους ιούς ή άλλα μικρόβια που μπορούν να προκαλέσουν αυτές τις καταστάσεις και να αντιμετωπιστούνε με την ανάλογη φαρμακευτική αγωγή.

Καμιά φορά αυτή η ασθένεια είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη γιατί προσβάλλει και τις ρίζες που φροντίζουν τους θωρακικούς μύες άρα και την αναπνοή. Το επόμενο βήμα είναι να έρθει μια αναπνευστική δυσχέρεια που επιταχύνει την δυσάρεστη κατάσταση.
Η πολυριζίτιδα είναι μια νόσος που αποτελεί άμεση θεραπεία και κυρίως με άμεση προστασία της καρδιάς και επειδή κατά κύριο λόγο προέρχεται από ιώσεις όπου ο πιο συνηθισμένος ιός είναι ο Epstein Barr πρέπει να έχουμε και άμεση θεραπευτική επέμβαση. Αυτό παλιά δεν ήτανε γνωστό διότι δεν υπήρχανε οι σύγχρονες ιολογικές μέθοδοι να εντοπιστούν οι ιοί οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την αρρώστια έτσι ώστε να ληφθεί μέριμνα. Συνηθιζόταν παλιά να δίνεται και κορτιζόνη σε αυτές τις περιπτώσεις διότι υπήρχε η γνώμη ότι οι ιοί που την προκαλούν ταυτόχρονα δημιουργούν και μια αλλεργική αντίδραση με μια ανοσολογική απάντηση του οργανισμού.
Πάντως εδώ ισχύει το αξίωμα οπωσδήποτε μια θεραπεία πάρα καμία θεραπεία.
Έστω και αν η αρχική θεραπεία θεωρηθεί ότι είναι σε εσφαλμένη οδό μπορεί να διορθωθεί ενώ στην αντίθετη περίπτωση είναι η αρχή του τέλους.
Συνεπώς ασθενείς που πάσχουν από αυτή την πάθηση ή παρόμοιες και έχουνε αρχίσει τις θεραπείες επουδενή λόγο πρέπει να διακοπούν.
Οι θεραπείες είναι από απλές, χορήγηση φαρμάκων μέχρι και πιο σύνθετες πλασμαφαίρεση όπου καθαρίζεται το αίμα από τα στοιχεία εκείνα που υποτίθεται ότι προκαλούν την ασθένεια. Χρειάζεται ειδική προσοχή και ενημέρωση του ασθενούς και όσο γίνεται πιο γρήγορη αρχή της αγωγής.