NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΈΧΟΥΜΕ ΑΛΜΑΤΩΔΗ ΆΝΟΔΟ ΤΗΣ «ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗΣ» ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ.

Όλο και πιο «σοφιστικέ» ηλεκτροεγκεφαλογράφοι και μέσα καταγραφής της εγκεφαλικής δραστηριότητας εμφανίζονται  στην αγορά, κάνοντας πιο «ελαφριά» αυτή τη δουλειά. Η κορύφωση αυτής της διαδικασίας ήρθε με την ανακάλυψη και χρησιμοποίηση  μικροηλεκτροδίων για καταγραφή δραστηριότητας ενός και μόνο εγκεφαλικού κυττάρου. Δηλαδή πρακτικά με τη διαδικασία αυτή έχουμε τη δυνατότητα καταγραφής του επιληπτικού δυναμικού που είναι υπεύθυνο για μια ολόκληρη εγκεφαλική κρίση. Άρα, με τη χειρουργική επέμβαση και μόνο  με την «εξόρυξη» έχουμε ένα μέγιστο θεραπευτικό αποτέλεσμα, όσον αφορά τις επιληπτικές κρίσεις. Εννοείται ότι όσο πιο εξειδικευμένο είναι το ηλεκτροεγκεφαλογραφικό εργαστήριο και πιο δεξιοτεχνική η επέμβαση τόσο ελαττώνονται οι παρενέργειες.

Ακόμα και αυτά τα καλοήθη μηνιγγιώματα στις καλύτερες περιπτώσεις δεν είναι λίγα τα συμπτώματα που προκαλούν και απαιτείται η αντιμετώπιση τους.
Η χειρουργική αντιμετώπιση με αφαίρεση του μηνιγγιώματος έχει σαν σκοπό την πλήρη αφαίρεση από την έκφυσή του χωρίς όμως να βλάπτεται ο γειτονικός εγκεφαλικός ιστός.
Έτσι πέρα από την θέση και την έκταση του όγκου παίζει ρόλο και η ικανότητα του χειρούργου που το κάνει αυτό. Συνήθως σε όγκους όπου υπάρχει η ικανή «κυρτότητα» οι χειρούργοι μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση και αξιόλογη απομάκρυνση του όγκου.
Υπάρχει όμως πάντοτε ένας κίνδυνος της μελλοντικής υποτροπής εάν ξεχαστούνε μέσα τμήματα τα οποία είναι κακοήθη η μπορούνε να μεταλλαχτούνε σε κακοήθη.
Επίσης ένας βασικός προβληματισμός είναι σε μηνιγγιώματα της βάσης του κρανίου που είναι πάρα πολύ δύσκολα στην χειρουργική προσέγγιση.
Όπως και να έχει πάντως το θέμα της αντιμετώπισης ενός όγκου τύπου μηνιγγιώματος ποτέ δεν πρέπει να μένει εκτός συζήτησης σε ότι αφορά την χειρουργική του αντιμετώπιση.
Τα δεδομένα αλλάζουν τακτικά για αυτό πρέπει να παρακολουθείται σε διαστήματα μηνών για να γίνει η εξέλιξη τους σαφής και να ληφθεί μια απόφαση εάν πρόκειται για την εξόρυξή του.

Η ΠΙΟ ΣΥΝΗΘΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΜΙΑΣ ΜΟΝΟΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΑΣ ΔΗΛΑΔΗ ΠΑΘΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΜΟΝΟ ΝΕΥΡΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΜΠΙΕΣΗ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.Το πιο χαρακτηριστικό είναι η συμπίεση του νεύρου στον καρπιαίο σωλήνα στην μέση πλευρά της παλάμης. Ακριβώς στην μέσα επιφάνεια του αντίχειρα οδηγεί σε αδυναμίες και δυσλειτουργία του χεριού.
Σε παχύσαρκα άτομα ασθενείς με ενδοκρινολογικές διαταραχές π.χ. διαβήτη συμβαίνει να έχουνε τακτικά την εμφάνιση της μονονευροπάθειας του καρπιαίου σωλήνα.
Αυτό διαγιγνώσκεται εύκολα και κλινικά με τον ηλεκτρομυογράφο και η αγαπημένη πρόταση νευρολόγων και ορθοπεδικών είναι η χειρουργική επέμβαση για την διάνοιξη του καρπιαίου σωλήνα για να μπορεί να κινηθεί το νεύρο και να αποφευχθεί η συμπίεση.
Βέβαια η χειρουργική λύση δεν αποτελεί πανάκεια διότι κατά κανόνα, ιδιαίτερα στα μεταβολικά περιστατικά έχουνε επανεμφάνιση της διαταραχής.
Η πιο ουσιαστική λύση είναι η φαρμακευτική αγωγή και η απώλεια βάρους ώστε να βρει χώρο το νεύρο και να αποφύγει την συμπίεση.