NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΔΑΧΤΕΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΗΝ ΟΡΓΗ Η ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ. ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ.
Το γεγονός ότι έχουμε αισθήματα είναι ενδεικτικό του ότι έρχονται στην ζωή μαζί με την γέννα μας και είναι εξελικτικά το προϊόν περίπου 500 εκατομμυρίων ετών ανθρώπινης ανάπτυξης. Επόμενο είναι λοιπόν ότι αυτά τα οργανωμένα αισθήματα μέσα από τον άξονα του εγκεφάλου από το επίπεδο του στελέχους του εγκεφάλου μέχρι τα ημισφαίρια και την φαιά τους ουσία να έχουν πολύ ισχυρότερη δύναμη βολής, παρά η λογική η οποία είναι κάτι που δεν κληρονομείται αλλά μαθαίνεται. Έτσι λοιπόν εάν δεν ξέρουμε να αναμείξουμε καλά την λογική με τα συναισθήματα τα συναισθήματα έρχονται και μας «πλακώνουν» έτσι που να μην έχουμε περιθώριο αντίδρασης. Κατά κανόνα αυτά που μας μαθαίνει και η σύγχρονη νευρολογία με όλα τα καινούρια μηχανήματα που πλέον δίνουν την δυνατότητα στο εγκέφαλο να ανιχνεύει με χρώματα τις λειτουργίες του, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να αποφεύγουμε ότι μας κάνει κακό και να αναζητούμε ότι μας κάνει καλό. Πρέπει να βρίσκουμε τον μέσο δρόμο που να «ανακατεύουμε» συναισθήματα με βιώματα έτσι ώστε η ζωή μας να συνεχίζεται απροβλημάτιστη.

Η ΑΠΑΡΧΗ ΚΑΘΕ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ «ΔΙΑΘΕΣΗΣ» ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΔΙΚΤΥΩΤΟ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΤΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.
Το στέλεχος του εγκεφάλου είναι το κομμάτι εκείνο που ενώνει τον νωτιαίο μυελό με τον εγκέφαλο και περιέχει τον δικτυωτό σχηματισμό. Ο δικτυωτός σχηματισμός είναι ο κόμβος όπου λειτουργεί σαν «μοτέρ» των αισθημάτων.
Είναι η θέση όπου με τον νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη ρυθμίζει σαν βαρόμετρο την αντίληψη για θορύβους, φωνές, εντυπώσεις, οσμές, επαφές, ταυτόχρονα και για άλλους πολλούς ερεθισμούς. Όπου όταν υπάρχει μια ρυθμισμένη ισορροπία στο σημείο αυτό μεταξύ του διεγέρτη και της ουσίας που μεταδίδει τον ερεθισμό ντοπαμίνη έχουμε τότε την ουσιώδη σωστή αντίληψη έτσι όπως είναι «κατασκευασμένη» για εμάς.
Πρόκειται για την λεγόμενη λειτουργία της λανθάνουσας αναστολής.
Στην ουσία η λειτουργία αυτή είναι η ακριβής ρύθμιση της ντοπαμίνης για το κάθε ερέθισμα. Με την λειτουργία αυτή διακρίνει ο οργανισμός το ουσιώδες για το επουσιώδες για ότι αφορά τον ίδιο. Έτσι λοιπόν ένας θόρυβος από ρολόι, ο ήχος από ένα αυτοκίνητο, το βάδισμα του περαστικού, το βλέμμα του ομιλητή, ο ήχος της φωνής του λαμβάνονται ρυθμισμένα με ανάλογη δόση ντοπαμίνης σε ότι αφορά την αντίληψή τους. Όταν ξαφνικά έχουμε μια υπερδόση της ντοπαμίνης αυτής η λανθάνουσα αναστολή μεγαλώνει και λαμβάνει υπόψη όλους αυτούς τους ερεθισμούς χωρίς να «φιλτράρει» αυτά που δεν χρειάζεται.
Έτσι λοιπόν δίχως το «φίλτρο» φτάνουν στον εγκέφαλο ταυτόχρονα και λαμβάνουν υπόψη χωρίς να αποκλίνονται «χιλιάδες πράγματα» και ο εγκέφαλος δεν μπορεί να τα επεξεργαστεί. Και αποτέλεσμα είναι η σύγχυση η ψύχωση, οι ψευδαισθήσεις και η διαταραχή.
Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε στα όσα παραπάνω αναφέραμε τον σπουδαίο ρόλο που παίζει ο δικτυωτός σχηματισμός στο στέλεχος εγκεφάλου στην όλη γένεση των ψυχώσεων και ιδιαίτερα της σχιζοφρένειας.