NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ρουτίνα αυτή οδηγεί σε ένα δυσάρεστο τρόπο ζωής όσον αφορά την καθημερινότητα και είναι αφορμή για νευρώσεις και καταθλίψεις.
Επειδή η καθημερινότητα κάνει αυτόν τον τρόπο σκέψης ένα ιδεοψυχαναγκαστικό καθεστώς πλέον αυτός που σε καθημερινή βάση ζει έχοντας στο μυαλό του τα «πλάνα» και τις «δουλειές» που πρέπει να εκτελέσει φθείρεται έως καταστρέφεται.
Το βράδυ που πάει να κοιμηθεί εάν το καταφέρει είναι ο ύπνος μια συνέχεια του πρωινού στρες.
Ο καθένας που μπαίνει σε αυτόν τον φαύλο κύκλο πρέπει να δίνει στην ψυχή του την δυνατότητα να παίρνει κάποιον «αέρα».
Αυτό το καταφέρνει διακόπτοντας αυτόν τον ψυχαναγκαστικό παλμό της καθημερινότητας για λίγο ή πολύ ή βάζοντας το σε δεύτερη θέση προτεραιότητας.

Η απόδοσή του σε όλα τα επίπεδα έχει ανέβει κάθετα αλλά μαζί με αυτό και το στρες της καθημερινότητας.
Το καθημερινό στρες αυξάνεται διαδοχικά ακριβώς επειδή έχουμε μια διπολική αναζήτηση αύξηση της αποδοτικότητας.
Δηλαδή και από το σύνολο σαν κοινωνία και από το άτομο σαν ομάδα.
Αυτό μάλιστα την τελευταία δεκαετία έχει φύγει στο απροσδιόριστο.
Σε ορισμένα κοινωνικά τμήματα φτάσαμε στο σημείο ο άνθρωπος να ζει μόνο για να παράγει.
Από αυτήν την κοινωνική ταραχή η πρώτη ουσιαστική προσβολή είναι αυτή του ύπνου.
Ο ταραγμένος διακεκομμένος ανήσυχος ύπνος είναι πλέον ένα καθεστώς για όλους τους ανθρώπους είτε ζουν στην πόλη είτε στο χωριό.
Ο νέος ρυθμός ύπνου έχει ουσιαστικά αλλάξει ακόμα και στην παιδική ηλικία.
Η έλλειψη ύπνου ή ποιότητας του ύπνου έχει μια καταλυτική αποδυνάμωση της ανθρώπινης αντοχής απέναντι στο καθημερινό στρες.
Η για να πούμε πιο απλά είναι απαραίτητη η αύξηση ποσοτικά και ποιοτικά του ύπνου για να μπορεί κανείς να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του καθημερινού στρες.

ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΕΝΝΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΜΙΑ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΣ ΧΑΡΑΣ.
Αυτό κάνει γιατρούς και συγγενείς να αντιμετωπίζουν τα πράγματα χαλαρά και μέσα στην χαρά να παραβλέπουν μικροεπιπλοκές του τοκετού.
Υπάρχουν όμως και τέτοιες επιπλοκές όπως τα λιποβαρή βρέφη ή τα πρόωρα που για να επιζήσουν χρειάζονται άμεση ιατρική φροντίδα.
Παρόλα αυτά επειδή το επίπεδο της περιγεννετικής ιατρικής έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα και αυτά αντιμετωπίζονται έγκαιρα με επιτυχία, σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να τεθεί μια διαγνωστική αφετηρία για το μέλλον σε ότι αφορά μελλοντικές επιπλοκές με βάση διαταραχές του ΚΝΣ (κεντρικού νευρικού συστήματος).
Το ΚΝΣ κατά την περίοδο αυτής της περιγεννετικής βλάβης δέχεται μια επίθεση η οποία είναι κατά κύριο λόγο βιοχημική και κατά δεύτερον ανατομική την οποία όμως στις περισσότερες των περιπτώσεων μπορεί και την απορροφά ή να την κρύβει. Με την ανάπτυξη του και την ολοκλήρωση της λειτουργίας του αφήνει αυτές τις βλάβες και εμφανίζονται στα μετεφηβικά κυρίως στάδια της ζωής όπου η καθημερινότητα απαιτεί από το μέσο άνθρωπο άλλες αποδόσεις.
Εκεί ακριβώς γίνονται οι διαφορές εμφανείς και μερικές φορές και «απλησίαστες».