NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Παρόλα αυτά χρόνιες δεισιδαιμονίες σε όλους τους λαούς επικράτησε να είναι το αριστερό το «κακό» χέρι και το δεξί το καλό.
Μάλιστα ορισμένοι λαοί έχουνε προχωρήσει πολύ περισσότερο από εμάς και φτάνουνε σε σημείο να δίνουνε και την λέξη δεξιός όπως είναι στο «δίκαιο» ή στο «όμορφος» ή ακόμη το αριστερός να αποτελεί βρισιά ή ενδεικτικό μιας δυσάρεστης και άρρωστης κατάστασης όπως η λέξη «σινίστρα» που είναι και η σύγχρονη ιταλική.
Σε αρκετές χώρες μάλιστα επικρατεί ο χαρακτηρισμός σαν παροιμία αυτός που έχει δύο αριστερά χέρια δηλαδή δεν είναι ικανός να κάνει τίποτα ή αν κάνει κάτι το κάνει στραβά. Οι Σκωτσέζοι εκφράζουν μάλιστα την αριστεροχειρία σαν κάτι καθυστερημένο, αλλόκοτο, περίεργο και κοινωνικά απροσάρμοστο.
Βέβαια και σε άλλες κουλτούρες όπως είναι η κινέζικη, η ινδική, η ταϋλανδέζικη δεν είναι λιγότερες οι προκαταλήψεις σε ότι αφορά την αριστεροχειρία και μάλιστα τα τελευταία χρόνια με την πολιτική επικράτηση του ενός ή άλλου συστήματος για τα λεγόμενα δεξιά κοινωνικά συστήματα η αριστεροχειρία ήταν και πρόφαση τιμωρίας.
Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις των παιδιών που, γνήσιοι αριστερόχειρες, έπρεπε να αλλάξουνε χέρι στο σχολείο προκειμένου να γίνουνε δεκτοί στο μάθημα.

Εξελικτικά όμως παραμένει ένα μεγάλο πρόβλημα και οι αριστερόχειρες αποτελούν μια κατά κάποιο τρόπο υποβαθμισμένη μειονότητα σε ότι αφορά τα διάφορα εργαλεία ή ακόμη και τα όργανα αθλητισμού και οικιακές συσκευές.
Για παράδειγμα ένα ψαλίδι είναι έτσι διαρρυθμισμένο με τις λεπίδες του που να απαιτεί δεξιόχειρα χρήστη.
Για τον αριστερόχειρα είναι πάρα πολύ δύσκολο να συντονίσει έναν δεξιόχειρα «κατασκευασμένο» ψαλίδι.
Τα τελευταία βέβαια χρόνια υπάρχουν και ανάλογες κατασκευές όπως και σε κουζινικά μαχαίρια που δίνουνε την δυνατότητα να έχουνε και οι αριστερόχειρες ιδιαίτερα εργάτες την πρόσβαση στα ανάλογα εργαλεία.
Το ίδιο γίνεται και με τους μουσικούς σε ότι αφορά κιθάρα, πιάνο, τρομπέτες ή παίκτες του γκολφ ακόμα και εργαλεία κουζίνας.
Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που είναι προνομιούχοι οι αριστερόχειρες όπως για παράδειγμα στην χρήση του εξάντα όπου μπορούνε να το χειριστούνε με το «καλό» χέρι το αριστερό και δεν χρειάζεται να τον αφήνουνε κάτω προκειμένου να γράψουνε τις ενδείξεις όπως κάνουνε οι δεξιόχειροι.
Βέβαια με την εποχή των κομπιούτερ έχει έρθει μια αλλαγή σε ότι αφορά τις καταστάσεις αυτές.
Ίσως να είναι και η μόνη περίπτωση που χάθηκε ένα προνόμιο για τους αριστερόχειρες της αραβικής, περσικής και εβραϊκής γραφής.