NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ. Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ.
Για τον λόγο αυτό την χωρίζουμε σε τρεις βασικές φάσεις όταν την ερευνούμε.
Η μνήμη είναι ακόμα ένα άγραφο κεφάλαιο σε ότι αφορά την έρευνα του εγκεφάλου. Νευρολογία και νευροφυσιολογία τα τελευταία χρόνια άνοιξαν καινούριους διαδρόμους σε ότι αφορά την αναγνώριση της λειτουργίας της παρόλα αυτά όμως παραμένει η βασική της δομή ανεξερεύνητη.
Γίνονται προσπάθειες καθημερινές από διάφορα μεγάλα εργαστήρια του κόσμου να βρουν την πλήρη στοιχείωση της λειτουργίας της έτσι ώστε να λύσουν και το μυστήριο της ζωής. Σε αυτή την προσπάθεια για να γίνει τουλάχιστον μια αρχή και πιο κατανοητή για τους πολλούς έτσι που και οι γιατροί να συνεννοούνται μεταξύ τους χωρίστηκε η μνήμη σε τρεις φάσεις.
Η πρώτη φάση είναι αυτή που αναγνωρίζει και κωδικοποιεί τις νέες πληροφορίες.
Αμέσως οι κωδικοποιημένες πληροφορίες μεταφέρονται και αποθηκεύονται στον εγκέφαλο και έχουμε την φάση της αρχειοθέτησης και τελικά την φάση της επαναφοράς έτσι που να επαναφέρουμε στην μνήμη όλα τα βιώματα και τα περιεχόμενα που έχει. Βέβαια σε σχέση με το στάδιο των ερευνών που υπάρχει σήμερα η κατηγοριοποίηση αυτή είναι πάρα πολύ απλοϊκή. Δεν παύει όμως να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σαν αρχή.

Μεταξύ κωδικοποίησης και αποθήκευσης υπάρχει η λειτουργία της συμπίεσης .
Ερευνώντας τραυματισμένους στον εγκέφαλο διαπιστώθηκε ότι η μνήμη εκτός από περιπτώσεις απόλυτου υστερικής αντίδρασης δεν χάνεται ποτέ.
Επίσης παρατηρήθηκε ότι πιο εύκολα ξεχνιούνται τα πρόσφατα όταν έχουμε τραύματα ή νευρολογικές ασθένειες που προσβάλλουν την μνήμη, παρά τα παλιά γεγονότα.
Διαπιστώθηκε έτσι ότι όσο πιο φρέσκια είναι η νευρολογική εγκεφαλική νόσος τόσο λιγότερο προσβάλλονται οι παλιές μνήμες.
Και επίσης ξεχωρίζει το γεγονός ότι μερικά τμήματα της μνήμης προσβάλλονται πολύ εύκολα ενώ τα άλλα είναι κυριολεκτικά αθάνατα.
Έτσι λοιπόν θεωρήθηκε ότι μεταξύ της κωδικοποίησης μιας γνώσης η πληροφορίας και της αποθήκευσής της μεσολαβεί ένα διάστημα συμπίεσης αυτής της γνώσης που όσο πιο παλιά είναι τόσο πιο τακτικά εμφανίζεται και συμπιέζεται μέσα στο «αρχείο» της μνήμης έτσι που «γράφεται» για πάντα.
Η διαδικασία αυτή ισχύει σαν συμπίεση των πληροφοριών της μνήμης.