Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τραύματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τραύματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η αβαρογνωσία, αν και συμβαίνει τακτικά, δεν πιστοποιείται τακτικά γιατί σπάνια εξετάζεται από τους γιατρούς και, κατά κανόνα, επισημαίνεται μόνο σε προχωρημένα στάδια βλάβης από τους ίδιους τους ασθενείς. Κατά την αβαρογνωσία, έχουμε μια συγκεντρωμένη βλάβη στους βρεγματικούς λοβούς, όπου και χάνεται το αίσθημα της ισορροπίας του βάρους. Κυρίως συμβαίνει μετά από τραύματα ή σκλήρυνση κατά πλάκας. Μόλις διαπιστωθεί είναι αναγκαίος ο εκτενής νευρολογικός έλεγχος για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Οι δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες είναι νοσηρές καταστάσεις που μπορούν να απασχολούν και μια ζωή τους ασθενείς με μικρά και μεγάλα ενοχλήματα, που δεν μπορούν να βρουν διέξοδο από αυτήν την κατάσταση. Δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες υψηλού κινδύνου είναι οι εγκολεασμοί, τα οιδήματα και τα αιματώματα. Και στις τρεις αυτές περιπτώσεις, ο κίνδυνος μια θανατηφόρας κατάληξης είναι πάντα παρών. Δευτερογενείς εγκεφαλικές βλάβες, όπως η ισχαιμία και η λοίμωξη είναι λιγότερο επικίνδυνες, αλλά συνυφασμένες και αυτές με μεγάλη χρονική ταλαιπωρία.
Μπορεί να είναι ένα απλό χαστούκι θυμού από ένα γονέα και να φτάσει στην συστηματική κακοποίηση του παιδιού. Οι χρόνιες έρευνες, που έγιναν σε αυτόν τον τομέα, έχουν καταδείξει ότι οι σκηνές κακοποίησης γράφονται στο υποσυνείδητο, δηλαδή κάπου στον εγκέφαλο και επανέρχονται όταν ξαναπαρουσιαστεί το ίδιο αίτιο.
Νέες επιγενετικές έρευνες έχουν δείξει ότι τέτοιες σκηνές βίας σε νεαρή ηλικία στοχεύουν τον ιππόκαμπο, ένα σχηματισμό του εγκεφάλου που είναι ειδικευμένος στη μάθηση, μνήμη και διάθεση. Εκεί με τη μέθοδο της μεθυλίωσης αφήνουν ένα βιολογικό αποτύπωμα, το οποίο είναι και υπεύθυνο για την αναπαραγωγή των γεγονότων αυτών στη μνήμη. Αυτά τα αποτυπώματα, μάλιστα, ελαττώνουν τη μάζα του ιππόκαμπου και είναι υπεύθυνα για νέες ψυχιατρικές διαταραχές με ιδέες τρομακτικού περιεχομένου. Βλέπουμε, δηλαδή, ότι η γενετική και συγκεκριμένα ο επιγενετικός της χαρακτήρας παίζει ένα τρομερά μεγάλο ρόλο στη διαιώνιση των ψυχικών τραυμάτων βίας και επανάληψης τους πλέον με τη μορφή ψυχασθενειών.
Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ, ΙΑΤΡΙΚΑ (ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΑ), ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ.Λόγω του γήρατος, είναι οι συνέπειες μιας επιληπτικής κρίσης πάρα πολλές και ιδιαίτερα δύσκολες. Μια από τις πλέον συνήθεις και τακτικές επιπλοκές είναι οι τραυματισμοί σε κεφάλι και γοφό κυρίως. Λόγω της ελαττωμένης πυκνότητας των οστών και της αποδυνάμωσης του εύρους του, είναι δυνατόν να προκύψουν πολύ τακτικότερα κατάγματα και αιματώματα. Τα τελευταία προέρχονται κυρίως από το γεγονός ότι οι αρτηρίες με τον καιρό χάνουν την ελαστικότητά τους και τα τοιχώματα τους σπάζουν πιο εύκολα, δημιουργώντας μεγάλα αιματώματα τόσο στο κρανίο όσο και αλλού.
Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε και το γεγονός ότι ύστερα από μια κρίση και απώλεια συνείδησης υπάρχει ο κίνδυνος της υποθερμίας, ανακοπής στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά και έχοντας στο νου ανθρώπους γηραιότερους, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η έγκαιρη γνώση ενός υπάρχοντος επιληπτικού νοσήματος και η πρόληψή του σε αυτές τις ηλικίες είναι το παν. Έτσι λοιπόν, πρέπει να φροντίζουμε κάνοντας τα πάντα και κυρίως τακτοποιώντας τις δόσεις των αντιεπιληπτικών φαρμάκων, προκειμένου να μη μας συμβούν δυσάρεστες επιπλοκές.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
