NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΚΟΤΩΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΟΠΤΙΚΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝ ΜΙΑΣ ΕΝΔΟΚΡΑΝΙΑΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ.
Το σκότωμα μπορεί να είναι ένα τυχαίο εύρημα, αλλά τις περισσότερες φορές ξεκινάει η διαδικασία μετά από παράπονο του ασθενούς για αυτή την ενόχληση. Όπως και να έχει η περίπτωση, σε κάθε εξέταση του κεντρικού νευρικού συστήματος, λόγω οποιασδήποτε υπόνοιας, είναι αναγκαία και η εξέταση για την περίπτωση εύρεσης σκοτώματος. Το κεντρικό σκότωμα, μετά από ενδοκρανιακές βλάβες, μπορεί να είναι αποτέλεσμα ενός όγκου π.χ. μηνιγγίωμα ή δερματοειδής κύστη, μπορεί να είναι μια κοκκιωματώδης διαταραχή ,όπως στις περιπτώσεις σαρκοείδωσης και φιμωμάτων. Εντοπίζεται, επίσης, ένα κεντρικό σύστημα ενδοκρανιακής βλάβης σε ανευρύσματα όπως της αναστομωτικής αρτηρίας,. Για αυτό στην περίπτωση που υπάρχει πρέπει να γίνει πλήρης νευρολογικός, νευροφυσιολογικός και ακτινολογικός έλεγχος.

Ο ΟΠΤΙΚΟΣ ΠΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΣΕ ΜΑΚΡΟΣ ΚΑΝΑΛΙ ΠΟΥ ΜΕΣΑ «ΤΡΕΧΕΙ» ΤΟ ΟΠΤΙΚΟ ΝΕΥΡΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΚΗΛΙΔΙΚΟ ΔΕΜΑΤΙΟ.
Στην περιοχή αυτή σε περίπτωση που εμφανίζεται ένας τοπικός όγκος κατά κανόνα ένα μηνιγγίωμα, ένα κοκκίωμα ή ακόμη και μια υπερόστωση όπως είναι στην νόσο του Πάντζετ (ινώδης δυσπλασία) τότε έχουμε σαν κύριο πρόβλημα της εμφάνιση ενός κεντρικού σκοτώματος δηλαδή μια περιοχή μαύρη εντός του οπτικού πεδίου σε κεντρικό σημείο. Πολλές φορές στις περιπτώσεις αυτές η ύπαρξη του κεντρικού σκοτώματος μπορεί για αρκετό καιρό να παραμένει σιωπηλή και αυτό πρέπει πάντα να το γνωρίζει ο εξεταστής ώστε να κάνει τον έλεγχο.

ΜΕ ΤΟΝ ΌΡΟ ΣΚΟΤΩΜΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ «ΜΑΥΡΕΣ» ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΟΥ ΟΠΤΙΚΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΌΠΟΥ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΌΡΑΣΗ ΤΟΥ.
Τα σκοτώματα είναι ποικίλης μορφής και τοποθέτησης στο οπτικό πεδίο. Το πιο συνηθισμένο είναι το κεντρικό σκότωμα που αφορά την απευθείας πίεση του οπτικού νεύρου στην περιοχή της θηλής.
Συνήθως τα σκοτώματα αυτά προέρχονται από φλεγμονές του τύπου της οπισθοβολβικής νευρίτιδας και θηλίτιδας. Εκείνο που επείγει περισσότερο, όταν έχουμε ένα σύμπτωμα ή μια διαμαρτυρία για κάποιο σκότωμα, πρέπει να είναι η άμεση εξέταση, η διαφοροποίηση του και η διαφοροδιάγνωση του. Αυτό γίνεται με μια σειρά οφθαλμολογικών εξετάσεων, αλλά κυρίως της εντοπίσεως του σκοτώματος με τα οπτικά πεδία τόσο με γυμνό οφθαλμό όσο και με οπτικά προκλητά δυναμικά. Όσο παραμένει το σκότωμα αδιάγνωστο, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος μιας τελικής βλάβης του οφθαλμού.

Ο ΟΦΘΑΛΜΙΚΟΣ ΚΟΓΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΛΥΦΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΟΦΘΑΛΜΟ.
Τοπικά, υπάρχουν πολλές φορές, αρκετές αιτίες που μπορούν να βλάψουν τον οφθαλμό. Κατά κανόνα, έχουμε σε αυτές τις περιπτώσεις και πρόπτωση του οφθαλμού.
Η πρόπτωση του οφθαλμού είναι μια οξεία κατάσταση που πρέπει να διαγιγνώσκεται και να αντιμετωπίζεται έγκαιρα από ειδικό γιατρό, αμέσως μετά την εμφάνιση της. Κατά κύριο λόγο, οι αιτίες της πρόπτωσης του οφθαλμού, είναι όγκοι του οφθαλμικού κόγχου διαφόρων ειδών και, ακόμα πιο τακτικά, κοκκιώματα.
Το πρώτο σύμπτωμα, συνήθως πέρα από τη πτώση, είναι ο πόνος και αλλοιώσεις της όρασης με την μορφή διαταραχή του οπτικού πεδίου σαν κεντρικό σκότωμα.