NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΦΑΓΟΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ
Όταν έχεις φαγούρα για να ανακουφισθείς ξύνεσαι. Αυτό είναι το πρώτο και ιδιαίτερα αποτελεσματικό μέτρο. Το πρόβλημα γίνεται έντονο όταν το ξύσιμο αποδειχθεί ανεπαρκές.
Μπορεί κανείς να ξύνεται μέχρι να ματώσει και όμως να φαγουρίζει συνέχεια.
Όλη η διαταραχή της φαγούρας είναι μια εγκεφαλική δυσλειτουργία και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Η διαταραχή αυτή ξεκινάει σε ένα εγκεφαλικό σχηματισμό που ονομάζεται νήσος που όταν ερεθίζεται «αισθάνεται» την φαγούρα σαν μια συναισθηματική δυσφορία. Αμέσως μετά μεταδίδει αυτό το «δυσάρεστο» συναίσθημα στον μετωπιαίο λοβό και βρεγματικό λοβό του εγκεφάλου όπου δημιουργείται η επιθυμία του «ξυσίματος».
Το ξύσιμο που ακολουθεί «αδρανοποιεί» περιοχές του εγκεφάλου όπου εδράζονται ανάλογες αναμνήσεις και συναισθήματα, έτσι αυτά απενεργοποιημένα οδηγούν στην ηρεμία.
Αυτός είναι και ο λόγος που κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην φαγούρα και στο ξύσιμο.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΗ ΨΥΧΩΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΜΙΑ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ
Με την εμφάνιση των πολλαπλών ερεθισμών στον εγκέφαλο κατά την διάρκεια μιας ψυχωτικής ή σχιζοφρενικής κρίσης αυτός προσπαθεί να βάλει τα πράγματα σε μια τάξη και να μπορέσει να αρχειοθετήσει τις πληροφορίες που παίρνει σε ραγδαίο ρυθμό.
Έτσι λοιπόν κατά την διάρκεια αυτής της επεξεργασίας πολλές μικρές πληροφορίες ή τυχαίες φαντασιώσεις όπως επίσης και καθημερινοί φόβοι ή επιθυμίες και όνειρα ξαφνικά αποκτούν μια διάσταση της πραγματικότητας.
Ενώ ο εγκέφαλος βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση είναι αδύνατον πλέον για τον ασθενή να κοντρολάρει τις ιδέες του και να δει τα πράγματα κανονικά και να ακολουθήσει τους διάφορους συνδυασμούς που παρουσιάζουν τα βιώματα της ζωής του έτσι που πλέον όπως τα φαντάζεται τα βλέπει σαν αληθινά.
Βέβαια στην ταραγμένη συνδυαστική σκέψη του ασθενούς αυτό που προεξέχει είναι η σχέση του με τους γνωστούς του, φίλους του, συγγενείς του ή πρόσωπα του διαιρεμένου πολιτισμικού του κύκλου. Δηλαδή ενώ στην Αφρική κατά κύριο λόγο θα ονειρευτεί ή θα σκεφτεί την σχέση του σαν πραγματικότητα ο ασθενής με τον μάγο ή με τον αρχηγό της φυλής των Ινδιάνων ή πολύ περισσότερο με τα άγρια θηρία που είναι γύρω από αυτόν στην Ευρώπη θα φανταστεί κανένας αστυνομίες, μορφές από την θρησκεία ή εξέχοντες προσωπικότητες. Θα τις καταστήσει και ο ένας και ο άλλος αντικείμενο των φαντασιώσεων του και των ψευδαισθήσεων του και μέσω αυτού θα ζήσει την «δήθεν» πραγματικότητα της σχιζοφρένειάς του. Με αυτόν τον ρυθμό συνεχίζεται η ψύχωση μέχρι που θα τον φέρει σε ένα αδιέξοδο που πλέον είναι αναγκαίο να υπάρχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για να βγει από αυτόν τον κυκεώνα.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΟΥΡΚΟΒΟΥΛΓΑΡΟΣ ΑΡΣΙΒΑΡΙΣΤΑΣ ΝΑΙΜ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝΟΓΛΟΥ, Ο ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΟΣ «ΗΡΑΚΛΗΣ ΤΗΣ ΤΣΕΠΗΣ», ΕΙΣΗΛΘΕ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΕ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΣ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΑΛΚΟΟΛ.Ο νεαρός ακόμη 43 ετών και ύψους 1,50cm παγκόσμιος πρωταθλητής και τρεις φορές ολυμπιονίκης Σουλεϊμάνογλου είχε και στο παρελθόν παρόμοια επεισόδια δυσλειτουργίας του οργανισμού και τακτικής εισαγωγής στο νοσοκομείο.
Ο μικροσκοπικός στο «Δέμας», αλλά, τεράστιος σε αθλητικές ικανότητες Σουλεϊμάνογλου πέρασε μια ιδιαίτερα επιβαρυμένη καριέρα, σε ότι αφορά σωματική καταπόνηση, με στόχο μεγάλες επιδόσεις σαν αθλητής.
Βέβαια, η κοινωνική ανταμοιβή ήταν πάρα πολύ μεγάλη, καθώς και οι χρηματικές απολαβές.
Ο Σουλεϊμάνογλου λατρεύεται και τιμάται στην γειτονική Τουρκία σαν θεός και η κλονισμένη του υγεία είναι πλέον θέμα εθνικής θλίψης. Παρόλα αυτά, δεν παύει να είναι προϊόν μιας κατάχρησης και υπέρβασης εις βάρος της υγείας πάρα πολλά χρόνια.
Πέρα από αυτό, υπήρχαν πάντοτε φήμες και μάλιστα μια φορά σαφής εντόπιση για χρήση αναβολικών. Η σημερινή κατάσταση με την εμφάνιση επιληπτικών κρίσεων ύστερα από λοίμωξη δείχνει μια εγκεφαλική δυσλειτουργία, που ασφαλώς έχει την βάση της σε όλα αυτά τα επιμέρους στοιχεία.
Βέβαια, από ιατρικής άποψης το όλο θέμα ενδιαφέρει σαν εξέλιξη και όχι σαν κουτσομπολιό. Άσχετα με το τι είναι νόμιμο ή παράνομο, αυτό που μετράει είναι η υγεία του ανθρώπου.
Έτσι, στην περίπτωση Σουλεϊμάνογλου εμπεριέχεται το δίδαγμα ότι αθλητές, αλλά, και απλοί άνθρωποι, που καταπονούν το κορμί τους και την ψυχή τους με σωματικές και φαρμακευτικές υπερβάσεις, πρέπει να είναι σε συνεχή ιατρικό έλεγχο και μετά την απόσυρσή τους.
Εάν δεν γίνεται αυτό, τότε οι συνέπειες είναι πολύ συχνά ακαριαίες και ακραία δυσάρεστες.

ΓΟΝΙΔΙΑΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΕΣΤΙΑΚΕΣ ΑΤΡΟΦΙΕΣ ΤΗΣ ΦΑΙΑΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.
Πολλές φορές υπάρχει σαν τυχαίο εύρημα η ανακάλυψη εστιακών ατροφιών της φαιάς ουσίας του εγκεφάλου, χωρίς έντονη σαφή κλινική συμπτωματολογία.
Βέβαια, αυτές οι ατροφικές εστίες πάντα συμβαδίζουν με μια υπολειπόμενη εγκεφαλική λειτουργία, η οποία, όμως, επειδή ακριβώς δεν έχει έντονο χαρακτήρα, θεωρείται και αξιολογείται εντός των λεγόμενων «φυσιολογικών ορίων».
Βέβαια, όσο περνάει ο καιρός και αναπτύσσονται με την βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας οι διάφορες εξεταστικές μέθοδοι έρχονται καινούρια δεδομένα και νέα στοιχεία αξιολόγησης στο φως, π.χ. ότι όλη αυτή η ιστορία της σημειακής ατροφίας δεν είναι τυχαία εξέλιξη, αλλά, προϊόν μιας γονιδιακής διαταραχής και συγκεκριμένα, μιας κόπιας της αλληλουχίας ΑΡΟΕ ε4.Βλέπουμε, δηλαδή, ότι έχουμε να κάνουμε με μια παθολογική κατάσταση γονιδιακής προέλευσης, που δεν ερευνήθηκε αρκετά, γιατί δεν υπήρχε έντονη συμπτωματολογία.
Και για να υποδειχθεί η κλινική σημασία της όλης ιστορίας, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνεται πάντα εκτεταμένος έλεγχος του εγκεφάλου, έστω και σε σημειακές διαταραχές της λειτουργίας του, διότι το κακό μπορεί να είναι μεγαλύτερο από ότι φαίνεται.

ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΑΝΑΛΟΓΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα σαν ιδέα ήταν γνωστό εδώ και δύο τρεις αιώνες στους επιστημονικούς κύκλους. Πρώτα οι Ιταλοί Γαλβανικοί Γκόλτζι ξεκίνησαν τις έρευνες πριν 200 χρόνια πάνω στην ηλεκτροδυναμική του κυττάρου, αλλά, μόλις το 1930 κατασκευάστηκε η πρώτη κλινικά χρήσιμη μηχανή ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος από τον Γερμανό Χανς Μπέργκερ, ο οποίος και για πρώτη φορά έδωσε «εικόνες» της δραστηριότητας του εγκεφάλου.
Με τις εικόνες αυτές καταγράφονταν τα βιοηλεκτρικά δυναμικά που παράγονταν στον φλοιό του εγκεφάλου και κανένας μελετώντας τα προσεκτικά και τις συχνότητες τους μπορούσε να δει ποια περιοχή από το φλοιό έχει πρόβλημα ή όχι και κυρίως ήταν αυτό ένα εξαιρετικό βοήθημα για τις επιληψίες, πονοκεφάλους, ημικρανίες κτλ.
Με την επανάσταση της ψηφιακής τεχνολογίας στις μέρες μας πλέον ήταν δυνατή η καταγραφή του εγκεφαλογραφήματος χωρίς προβλήματα, λόγω των νέων τεχνικών εξελίξεων (κάσκα εγκεφαλογραφήματος, η καταγραφή της εγκεφαλικής δραστηριότητας για πολλές ώρες ή και μέρες και η ταυτόχρονή της ανάλυση σε τρισδιάστατη δυνατότητα).
Δηλαδή, πλέον δεν μετρούσαμε μόνο τα δυναμικά του φλοιού του εγκεφάλου, αλλά, μπορούσαμε να κάνουμε αναλύσεις σε ότι αφορά την προέλευσή τους, την γένεση τους και πράγμα που σήμαινε ότι ταυτόχρονα ανοιγόταν η πόρτα του ελέγχου για βαθύτερα κείμενες εγκεφαλικές διαταραχές.
Το γεγονός αυτό έδωσε μια νέα διάσταση στην διαγνωστική και θεραπευτική αγωγή, π.χ. στην χειρουργική των επιληψιών, των ψυχώσεων, των νευρώσεων κτλ.Μια νέα επιστήμη έχει προκύψει ιδιαίτερα με την πολύωρη νυχτερινή καταγραφή του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος, γιατί δίνει πλέον και την δυνατότητα μελέτης της φυσιολογικής λειτουργίας και των διαταραχών του ύπνου.
Έτσι, με την εξέλιξη αυτή έχουμε πλέον την δυνατότητα να παρακολουθούμε την εγκεφαλική λειτουργία οποιαδήποτε στιγμή θέλουμε και να διαμορφώνουμε την εικόνα που μας παρουσιάζεται χωρίς παράσιτα, έτσι όπως ακριβώς την καταλαβαίνουμε και να βρούμε νέες θεραπευτικές λύσεις.
Κοντολογίς, έχει αποδειχθεί ότι η καταγραφή του 24ωρου εγκεφαλογραφήματος με ταυτόχρονη μελέτη του ύπνου είναι πολύ πιο ουσιώδης και από το καρδιογράφημα. Γιατί το ηλεκτροκαρδιογράφημα στην ουσία αποτελεί έναν βιοχημικό μικρότερης εμβέλειας συγγενή του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος.
Κάνοντας, λοιπόν, την καταγραφή του 24ωρου εγκεφαλογραφήματος έχουμε μια πλήρη εικόνα του εγκεφάλου και λεπτές εξηγήσεις σε ότι αφορά την συμπεριφορά του ατόμου.
Είναι, λοιπόν, είναι απολύτως απαραίτητο σε κάθε υπόνοια εγκεφαλικής δυσλειτουργίας να αρχίζει η διάγνωση από εκεί.

ΣΤΙΣ ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΣΠΟΝΔΥΛΟΑΡΘΡΟΠΑΘΕΙΕΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.
Οι νεανικές αρθρίτιδες έχουν πολλές κλινικές εκδηλώσεις. Η αιτία τους δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως, αν και υπάρχει η υπόνοια του κληρονομικού παράγοντα. Συγκεκριμένα, στους ασθενείς αυτούς πιστοποιείται σε ένα μεγάλο ποσοστό ο γενετικός δείκτης HLA-B27, του οποίου η συχνότητα εμφάνισης στον πληθυσμό είναι 10% και περίπου το 1% του πληθυσμού εμφανίζει μια παθολογική εικόνα.
Μία ομάδα παιδιών που εξετάσαμε με το νόσημα αυτό, σε ένα ποσοστό πάνω από 80% διαπιστώσαμε μέσω ηλεκτροεγκεφαλογραφικών εξετάσεων και μια εγκεφαλική δυσλειτουργία, ιδιαίτερα στην κροταφομετωπιαία περιοχή.
Η διαπίστωση αυτή οδηγεί στην υπόθεση ότι στις νεανικές σπονδυλοαρθροπάθειες έχουμε μάλλον πολυσυστηματικό αυτοάνοσο νοσολογικό χαρακτήρα και με δυσλειτουργικές εγκεφαλικές βλάβες.
Τα αποτελέσματα των εξετάσεων δείχνουν ότι είναι αναγκαία η γενικευμένη και εμπεριστατωμένη κατά σύστημα, εν προκειμένου του κεντρικού νευρικού συστήματος, στα νοσήματα αυτά, προκειμένου να δοθεί η σωστή αγωγή.

Ο ΙΛΙΓΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΙΑΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ. ΑΡΧΙΖΕΙ, ΟΜΩΣ, ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΣ ΟΤΑΝ «ΣΧΗΜΑΤΙΖΕΤΑΙ» ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΑΓΧΟΥΣ.
Ο ίλιγγος μαζί με τον πονοκέφαλο είναι από τα πλέον συνηθισμένα νευρολογικά συμπτώματα. Ο ίλιγγος, μάλιστα, επειδή προσβάλει σε μεγαλύτερο ποσοστό τις πιο προχωρημένες ηλικίες, παρουσιάζεται σαν κυρίαρχο σύμπτωμα και σε πληθώρα άλλων παθολογικών περιστατικών, όπως καρδιαγγειακά νοσήματα.
Δυστυχώς, αν και ο ίλιγγος απαντάται τόσο συχνά σε σοβαρά νοσήματα, σχεδόν ποτέ δεν εξαντλούνται οι διαγνωστικές παράμετροι, ιδιαίτερα όταν έχουμε και την σωματοποιημένη έκφρασή του.
Η μεγάλη καθυστέρηση στη διαφοροδιάγνωση, άρα και στην θεραπευτική αντιμετώπιση, ιδιαίτερα στα ηλικιωμένα άτομα, που είναι και μειωμένης ψυχικής αντοχής, οδηγεί σε πολύ άσχημες ψυχοκοινωνικές εμπλοκές, που επηρεάζουν ακόμα και την ίδια τη ζωή και όχι μόνο την ποιότητα της ζωής.
Πολλές φορές η νοοτροπία του υποβιβασμού του νοσολογικού κινδύνου του ιλίγγου μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες, π.χ. την καθυστέρηση διάγνωσης ενός όγκου. Αλλά ακόμα και για τις περιπτώσεις σωματοποιημένης εξέλιξης, η διαδικασία της θεραπευτικής αγωγής είναι απολύτως απαραίτητη μετά τη διαφοροδιάγνωσή της. Εάν δε γίνει, ο ασθενής μένει με την αίσθηση της εγκατάλειψης, του αβοήθητου και οδηγείται σε χρόνια κατάθλιψη και εσωτερική απομόνωση.
Σε καταστάσεις που ο ίλιγγος είναι το κυρίως σύμπτωμα, είναι η εξειδικευμένη θεραπεία απολύτως απαραίτητη.

ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ – ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΧΩΡΟ.
Η αυτοκτονία φοβίζει. Ιδιαίτερα, όταν αφορά νεαρούς και παιδιά τρομάζει και δεν συζητείται. Όμως, υπάρχει πλέον σαν ασθένεια, τάση ή ακόμη και απόπειρα. Είναι ένας ορατός κίνδυνος.
Και ο χειρότερος. Τίποτε πιο άσχημο από ένα παιδί, που θέλει και σχεδιάζει να τελειώσει την ζωή του, πριν την αρχίσει.
Η έκφραση της αυτοκαταστροφής και αυτοτιμωρίας, πριν ακόμη γίνει πλήρως αντιληπτή η έννοια της ζωής. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: σε 23,4% ανέρχονται πανευρωπαϊκά οι αυτοκτονικές ιδέες στους μαθητές Γυμνασίου ή κολλεγίου.
Πάνω από εκατό χιλιάδες απόπειρες αυτοκτονιών μέτρησαν στις ΗΠΑ, εκ των οποίων περίπου οι πέντε χιλιάδες ήταν επιτυχημένες.
Σίγουρα φταίει το κανονικό περιβάλλον με τις σύγχρονες ανισότητες. Φταίει το ίδιο, όμως, και μια περιορισμένη ή διαρκής εγκεφαλική δυσλειτουργία, που κατά καιρούς εμφανίζεται με απάθεια, κατάθλιψη, τοξικομανία, νευρολογικά σύνδρομα, ψυχικές διαταραχές κλπ.
Πρόκειται για το εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί στην απόπειρα ή την αυτοκτονία.
Η έκταση αυτής της προβληματικότητας είναι πλέον τόσο μεγάλη που απαιτεί μια εκτεταμένη μελέτη και σχέδιο πρόληψης. Είναι και τα δύο τόσο αναγκαία, όσο τα διδακτικά μαθήματα.
Πρέπει να γίνει εκπαίδευση όλων των φορέων της Παιδείας, ιδιαίτερα τώρα στην κορύφωση της κρίσης, που μοιραία αναμένεται να κάνει τους νέους πιο ευάλωτους.

ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΣΕ ΑΘΩΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΠΟ ΑΤΟΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΡΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΑ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΡΟΜΕΡΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ.
Ένας 17χρονος δράστης στην περιοχή της Στουτγκάρδης της Γερμανίας σκότωσε δύο δεκάδες ανθρώπους περίπου με επαναληπτικό όπλο, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό και μάλιστα σε ένα ακραίο αμόκ.
Μια παρόμοια κατάσταση την ίδια μέρα, με λίγες ώρες διαφορά, επαναλήφθηκε με έναν 27χρονο στην Αλαμπάμα Ηνωμένων Πολιτειών. Οι συνθήκες ήταν πανομοιότυπες.
Εδώ απλώς πρόλαβε η αστυνομία να εξουδετερώσει πιο γρήγορα τον δράστη, αλλά, κάνεις δεν γνωρίζει ακόμη τον ακριβή αριθμό των θυμάτων.
Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία και στις δύο περιπτώσεις είναι το «τελετουργικό» της όλης διαδικασίας, ο τρόπος δράσης και η χαρακτηριοδομή των δραστών.
Οι δράστες αναφέρονται σαν φιλήσυχοι, ηπίων τόνων και χωρίς ιδιαίτερες κοινωνικές προκλήσεις άνθρωποι. Η σχέση τους με τα όπλα δεν είναι ευρέως γνωστή, αν και υφίσταται από χρόνια.
Χαρακτηριστικό, επίσης, είναι ότι πάντα προϋπάρχει ένα διφορούμενο μήνυμα από τους δράστες προς τρίτους για την δολοφονική πράξη που πρόκειται να επακολουθήσει.
Επίσης, τυπικό είναι ότι την ώρα που ξεκινάει το δολοφονικό αμόκ επιλέγεται σαν αφετηρία πάντοτε ένας γνωστός χώρος, π.χ. το σχολείο. Ενώ είναι το αμόκ της επίθεσης σε εξέλιξη κλιμακώνεται μέχρι να δοθεί το τέλος από μια αυτοκτονία ή εκτέλεση του δράστη από την αστυνομία.
Όλα αυτά μαζί συνθέτουν το χαρακτηριστικό σκηνικό του ψυχωτικού αμόκ του ατόμου με εγκεφαλικές διαταραχές και κυρίως, των προμετωπιαίων λοβών, όπως τακτικά αποδεικνύεται στις μετέπειτα ή εφόσον υπάρχουν προγενέστερες ιατρικές έρευνες.
Δηλαδή, για όλους αυτούς τους δράστες που κατά μόνας είναι κυρίως αρένες υπάρχει χαρακτηριστικό εγκληματολογικό προφίλ, που συνέχεια βλέπουμε να επαναλαμβάνεται.
Εν τη ουσία πρόκειται για μια εκδήλωση προφανώς ψυχικής διαταραχής σε εγκεφαλική δυσλειτουργία, που πρέπει να είναι εύκολα ελέγξιμη και με σοβαρές προϋποθέσεις ουσιώδους θεραπείας.
Είναι ένα στοιχείο που πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη, επανεξετάζοντας τα άτομα που βρίσκονται σε ανάλογους χώρους, μαθητές ή φοιτητές που έχουν τα στοιχεί αυτού του προφίλ.
Πρόκειται για μέτρα αποφυγής μυρίων κακών και έτσι πρέπει να συνδράμουν όλοι.

ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΠΡΙΝ, ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ, ΠΑΙΖΟΥΝ ΡΟΛΟ ΣΤΗ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.
Μέχρι τώρα πιστεύαμε όλοι ότι το έμβρυο προφυλάσσεται μεταξύ των άλλων από το αμνιακό υγρό και από τις λοιμώξεις. Με την ανάπτυξη νέων διαγνωστικών τεχνικών βρέθηκε ότι δυστυχώς το έμβρυο κατά την κύηση δεν είναι απόλυτα προφυλασσόμενο από λοιμώξεις.
Προσβάλλεται πάρα πολύ τακτικά από κάποιους λοιμώδεις παράγοντες, τις προσταλλανδίνες, ιδιαίτερα κατά τις πρόωρες και απρόσμενες περισταλτικές συσπάσεις της μήτρας, όσο και από ένα μικρόβιο που φθάνει στον πλακούντα με προέλευση από τη στοματική κοιλότητα, το λεγόμενο «Fusobacterium nucletum».
Βέβαια, το βακτηρίδιο αυτό δεν είναι το μοναδικό. Μέσω των νέων τεχνικών έχουν βρεθεί μια σειρά άλλα, που τακτικά είναι υπεύθυνα για καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά αποστήματα, ακόμα και ως διεγέρτες διαβήτη και καρκίνου.
Με μεγάλη, όμως, συχνότητα προκαλούν διάφορες εγκεφαλικές διαταραχές που «απλώνονται» από τις μαθησιακές διαταραχές, εγκεφαλίτιδες ως και παραλύσεις, δυσαισθησίες, γνωστικά προβλήματα κλπ.
Έτσι, λοιπόν, η υγιεινή στόματος των εγκύων προς αποφυγή κάθε επικίνδυνης παραδοντίτιδος είναι επιτακτική ανάγκη.

ΌΤΑΝ ΚΑΤΙ «ΜΑΤΩΝΕΙ» ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΜΙΚΡΟ Ή ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.
Μετά από ένα χτύπημα του κρανίου σχεδόν πάντα έχουμε μια μικρή αιμορραγία. Από το πόσο μικρή ή μεγάλη, εξαρτάται και η επικινδυνότητα για την ζωή του τραυματισθέντος.
Κυρίως μικροαιμορραγία έχουμε σαν δευτερεύοντα επακόλουθα θλαστικών κυρίως τραυμάτων στον μετωπιαίο λοβό. Μπορεί, όμως, αυτές οι μικροαιμορραγίες να συνδυάζονται και με έντονες ρήξεις εγκεφαλικών φλεβών, οπότε έχουμε τα χαρακτηριστικά υποσκληρίδια αιματώματα. Πρόκειται, δηλαδή για αιμορραγίες που είναι κάτω από την σκληρή μήνιγγα που περιβάλλει τον εγκέφαλο.
Πολλές φορές έχουμε και τον «εκραγή λοβό». Ο τελευταίος είναι ιατρικός χαρακτηρισμός για υποσκληρίδιο με ενδοεγκεφαλικό αιμάτωμα.
Βέβαια, τακτικά εμφανίζεται στα κρανιοεγκεφαλικά τραύματα η λεγόμενη επισκληρίδιος αιμορραγία, μετά κυρίως από τραυματισμό των οστών.
Το επικίνδυνο με τα αιματώματα είναι ότι μπορεί αρκετές φορές κάτω από τυχαίες καταστάσεις να αργήσουν να εμφανίσουν συμπτωματολογία, κάτι που τα κάνει ιδιαίτερα επικίνδυνα.

Με την αύξηση των τροχαίων και των παιδικών ατυχημάτων οι ακαριαίες εγκεφαλικές βλάβες έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την μετέπειτα πορεία. Επειδή αυτές οι βλάβες λαμβάνουν χώρα ανεξάρτητα από την ένταση-βαρύτητα του τραύματος, είναι σωστό να συνεκτιμούνται άμεσα.
Αυτός ο έλεγχος είναι αναγκαίος ακόμη και όταν ένα παιδάκι πέφτει από το ποδήλατο και χτυπάει το κεφάλι του. Είναι και σε αυτή την περίπτωση απαραίτητη η καταγραφή εγκεφαλικών βλαβών. Είναι σίγουρο πως θα το χρειαστεί στο μέλλον.
Οι βλάβες αυτές χαρακτηρίζονται από κακώσεις του φλοιού (φαιά ουσία) του εγκεφάλου και της λευκής ουσίας του εγκεφάλου.
Οι θλάσεις ή ρίζες του εγκεφαλικού φλοιού, που συνήθως είναι αμφοτερόπλευρα, μπορούν και χρόνια να μείνουν σιωπηλές και να παρουσιάσουν συμπτωματολογία ύστερα από πολύ καιρό.
Οι βλάβες στην λευκή ουσία έχουν πιο έντονο κλινικά χαρακτήρα λόγω της διατομής και του τανισμού (τέντωμα) που προκαλούνται στους νευράξονες.
Έτσι, δημιουργούνται μικροαιμορραγίες και συγκέντρωση νεκρωτικού υλικού (μικρογλοίας), οι οποίες με τον καιρό προκαλούν εγκεφαλικές δυσλειτουργίες.

Διαβάστε περισσότερα στο:
http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/02/blog-post_7498.html

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΠΕΡΜΑΤΕΓΧΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΓΟΝΙΔΙΑΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΑΙ ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΕΡΔΗΣ ΑΓΟΡΑ. ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ, ΟΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ, ΠΡΟΕΧΕΙ Η ΘΕΤΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΩΝ, ΠΟΥ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΕΣ.
Η όλη διαδικασία της γονιμοποίησης είναι ένα άκρως ενδοοργανικά βιορυθμικά οργανωμένο παιχνίδι, όπου οι εγκεφαλικές λειτουργίες παίζουν τον πρώτο ρόλο. Βέβαια, ο εγκέφαλος που διευθύνει τη διαδικασία της γονιμοποίησης, ότι αφορά το έμβρυο, έχει έναν μοναδικό βιορυθμό.
Για τον εγκέφαλο, ο πλακούντας της μητέρας και το έμβρυο (εικόνα) είναι μία ενιαία οντότητα. Τους τρεις πρώτους μήνες της κύησης η ανάπτυξη αυτής της ενιαίας οντότητας έχει έναν φοβερά γρήγορο ρυθμό, χρησιμοποιώντας σωματικούς μηχανισμούς και ανοσολογική συμπεριφορά, ανάλογη με αυτή της ανάπτυξης ενός κακοήθους όγκου.
Ξαφνικά, τον τρίτο μήνα επανέρχεται το όλο σύστημα σε πολύ αργό τέμπο, συνυφασμένο με το βιολογικό ρυθμό της εγκυμοσύνης. Οποιαδήποτε διαταραχή στη φάση της γρήγορης ανάπτυξης λαμβάνεται από το ανοσοποιητικό σύστημα σαν απειλή δηλητηρίασης και προκαλεί αντιδράσεις, που φέρνουν αργότερα αναπτυξιακές – πρωτεϊνικές διαταραχές ή επιληψία.
Εδώ, λοιπόν, κρύβεται και ο μεγάλος κίνδυνος της εξωγενούς επέμβασης π.χ. δια της τεχνικής γονιμοποίησης. Ο κίνδυνος αυτός πολλαπλασιάζεται γεωμετρικά με τακτικότατη προσβολή της ενιαίας (τεχνητά πλέον) δημιουργημένης, άρα χωρίς εγκεφαλική ρύθμιση, συστηματικής μονάδας πλακούντα εμβρύου.
Βέβαια, τα κλινικά προβλήματα πιστοποιούνται αργότερα.

ΝΕΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΟΥ COLUMBIA ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΑΝ ΟΤΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ.
Η συμπεριφορά των βουλιμικών είναι χαρακτηριστική. Χαρακτηρίζει εθισμένους στο γρήγορο και πλούσιο και διαρκές φαγητό. Συνήθως, τα άτομα αυτά έχουν μία «επιθετική» συμπεριφορά στις τροφές που βρίσκονται πάνω στο τραπέζι ή στο ψυγείο και έχουν την τάση να τα «καταπίνουν» όλα με μεγάλη ταχύτητα.
Συνήθως, στα άτομα αυτά υπερέχουν οι γυναίκες. Οι βουλιμικοί πολύ τακτικά είναι και καταθλιπτικοί, δείχνουν βιαστική, εκρηκτική, ανυπόμονη και συχνά αλόγιστη συμπεριφορά.
Σε προχωρημένα στάδια, πολύ από αυτούς βάζουν τα δάχτυλα βαθιά στο στόμα, προκειμένου να προκαλέσουν εμετό. Επιπλέον, έχουν μια ακατανίκητη έλξη για το φαγητό, που τους οδηγεί σε εξαρτημένη συμπεριφορά και συνεχείς λανθασμένες αποφάσεις, που χειροτερεύουν συνεχώς τη θέση τους κοινωνικά και οικονομικά, ενώ καταστρέφουν την υγεία ραγδαία.
Στο Columbia, λοιπόν, διαπίστωσαν πως πίσω από όλα αυτά βρίσκεται η «κόκκινη» περιοχή του εγκεφάλου, που βλέπουμε στην εικόνα. Πρόκειται για την εγκεφαλική περιοχή που περιλαμβάνει το νευρωνικό κύκλωμα μεταξύ βασικών γαγγλίων και μετωπιαίου λοβού. Είναι, δηλαδή, το τμήμα εκείνο που ρυθμίζει τον έλεγχο, αφού πρώτα λάβει υπ’ όψη τις ανάγκες του οργανισμού.
Η συμπεριφορά αυτή διαταράσσεται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων είναι και η μίμηση και η συνήθεια.
Η θεραπεία μπορεί να είναι ένας συνδυασμός φαρμακευτικής και γνωστικής αγωγής με παράλληλο διακρανικό μαγνητικό ερεθισμό.

ΣΥΝΗΘΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΤΑΘΕΡΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ. ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΟΜΩΣ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΡΑΥΜΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΡΙΖΙΚΑ.
Ο 46χρονος Γάλλος Αλαί Μπαστίεν όταν επισκέφτηκε τον χειρούργο του για μία διορθωτική εγχείρηση στη μύτη, διαπιστώθηκε, προς μεγάλη έκπληξη του γιατρού, ότι δεν χρειαζόταν καν νάρκωση. Η εγχείρηση έγινε με απόλυτη ηρεμία, χωρίς καμία αντίδραση του ασθενούς και χωρίς αναισθητικό.
Βέβαια, μετά την παρατήρηση του γιατρού, άρχισε μία «καταιγίδα» ιατρικών εξετάσεων, όπου διαπιστώθηκε ότι ο Μπαστίεν, πέρα από το ότι δεν αντιλαμβανόταν τον πόνο, δεν αισθανόταν και οίκτο για οποιοδήποτε θέαμα, αγριότητα ή σκληρή συμπεριφορά. Δεν έδειχνε καμία αντίδραση.
Κατά τ’ άλλα, ήταν απόλυτα φυσιολογικός με όλες τις βασικές λειτουργίες εν τάξει. Ξεψαχνίζοντας οι γιατροί το αναμνηστικό του, βρήκαν απλά ότι είχε ένα εγκεφαλικό τραύμα στα 32 χρόνια του, που το «πέρασε στο πόδι».
Μετά από εξονυχιστικούς ελέγχους, που έγιναν με σύγχρονα μηχανήματα και ολοκληρώθηκαν μόλις την προπερασμένη χρονιά, βρέθηκε ότι ο Μπαστίεν είχε τραυματιστεί στον πρόσθιο μετωπιαίο λοβό και γυροειδή έλικα του εγκεφάλου. Περιοχές υπεύθυνες για τον έλεγχο του πόνου και της ενσυναίσθησης. Η ενσυναίσθηση είναι η λειτουργία βάση της οποίας αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα του άλλου.
Με το θέμα του Γάλλου ασθενή έγινε ένα τεράστιο επιστημονικό άλμα. Σε ποντίκια στην αρχή και μετά σε ανθρώπους άρχισαν να ερευνώνται διαδικασίες επέμβασης και επηρεασμού αυτών των περιοχών με στόχο τη διαμόρφωση ανεκτικότητας στον πόνο και τη συμπεριφορά.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΔΕΙΛΙΑΣ, ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΞΕΤΑΣΤΕΙ ΕΠΑΡΚΩΣ.
ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.
Η εμφάνιση της παιδικής δειλίας, σαν χαρακτηριστικό της παιδικής συμπεριφοράς, είναι ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο και θεωρείται αμιγώς απότοκο του κοινωνικού περιβάλλοντος του παιδιού. Δεν είναι, όμως, έτσι.
Κατά κανόνα, η έντονη έκφραση της παιδικής συστολής και δειλίας είναι απόρροια τραυματικής εμπειρίας μεν, αλλά, σε ανάλογο υπόστρωμα εγκεφαλικής δυσλειτουργίας.
Τα υπερβολικά ντροπαλά παιδιά έχουν μια τελείως διαφορετική συμπεριφορά από τα συνομήλικα τους. Αποφεύγουν επαφές μεταξύ τους, απομονώνονται, σιωπούν, δύσκολα χαίρονται ή γελούν, δεν έχουν συμμετοχή σε συλλογικά παιχνίδια, φοβούνται πάρα πολύ και ζητούν συνεχώς την προστασία κάποιων ανωτέρων, την οποία «εξαργυρώνουν» με κάθε είδους υπακοή, προκειμένου να επιβιώσουν στο περιβάλλον που υπάρχουν. Αυτού του είδους τα ντροπαλά παιδιά αναπτύσσουν πολύ τακτικά αίσθημα πανικού, συνοδευόμενο με διαταραχές ύπνου, τάση φυγής και άλλες ψυχωτικές αντιδράσεις.
Σε μια έρευνα που κάναμε σε τέτοια παιδιά ηλικίας 8 έως 16 ετών διαπιστώθηκε, με μια πολύ μεγάλη ουσιαστική διαφορά, ένα παθολογικό εγκεφαλογράφημα στους κροταφικούς λοβούς, αριστερά περισσότερο από δεξιά, σε σχέση με φυσιολογικά άτομα της ιδίας ηλικίας.
Τα παιδιά αυτά, που και στις ψυχομετρικές εξετάσεις παρουσίαζαν συγκεκριμένα στοιχεία φοβίας, πανικού, κατάθλιψης, εμφάνιζαν περίπου στο 80% συγκεκριμένες διαταραχές του εγκεφαλογραφήματος, ιδιαίτερα της κροταφικής περιοχής στο αντίστοιχο ποσοστό 10%, που είχαμε στην ομάδα των υγιών.
Ακόμα και σε υγιή παιδιά, που είχαν τραυματικές εμπορίες ανάλογες με αυτές των δειλών παιδιών, το εγκεφαλογράφημα τους ήταν καθαρό.
Γεγονός που συνηγορεί στο ότι στην εμφάνιση μιας συστολής, μιας άτολμης και παιδικής συμπεριφοράς, υπάρχει μια εγκεφαλική δυσλειτουργία, η οποία ασφαλώς είναι αγνώστου αιτιολογίας. Δηλαδή, μπορεί να είναι εκ γενετής (περιγεννητική βλάβη) ή και επίκτητη, να έχει δημιουργηθεί, δηλαδή, από τραυματικό βίωμα.
Όπως και να έχει, όμως, όσο πιο νωρίς γίνεται η διαφοροδιάγνωση σε αυτές τις περιπτώσεις, τόσο περισσότερο ωφελείται το παιδί.

Ο φακός συλλαμβάνει τους Nicolas Kiefer και Britney Spears ενώ τρώνε τα νύχια τους.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ Η ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ;
Πλέον ένα στα πέντε παιδιά τρώει τα νύχια του ή τραβάει τα μαλλιά του και τα φρύδια του. Για πολλούς ανθρώπους η κατάσταση αυτή είναι τόσο επιβαρυντική που αναζητούν ιατρική βοήθεια.
Για ότι αφορά την ονυχοφαγία, είναι μια κατάσταση που δύσκολα μπορεί να κρυφτεί και παρατηρείται πάρα πολύ τακτικά, κυρίως σε νεαρά, μεσήλικα και, ακόμη πιο σπάνια, σε γηραιότερα άτομα. Είναι μία χαρακτηριστική κατάσταση, όπου εντελώς απότομα ο παθών φέρει το χέρι στο στόμα και αρχίζει να μασάει τις άκρες των νυχιών. Στην περίπτωση της ονυχοφαγίας, μερικές καταστάσεις είναι τόσο ακραίες, που οι πάσχοντες τρώνε σχεδόν ολόκληρο το νύχι.
Μια ανάλογη και πολύ συγγενής διαταραχή, που συνήθως συνυπάρχει με την ονυχοφαγία, είναι η τριχοτιλλομανία. Σε αυτή την περίπτωση, οι πάσχοντες ξεριζώνουν τις τρίχες ορισμένης περιοχής της κεφαλής ή, πολύ πιο τακτικά, τα φρύδια ή σπάζουν μπιμπίκια ή περιστρέφουν μικρές ομάδες τριχών μέχρι να τις ξεριζώσουν.
Από πολύ παλιά, γιατροί και, κυρίως, ψυχίατροι, προσπαθούσαν να δώσουν μια εξήγηση στο φαινόμενο, όμως, έμενε αναπάντητο, διότι λόγω της συχνότητας παρουσίασής τους –όπως είπαμε, σχεδόν κάθε πέμπτος εμφανίζει τη μία ή την άλλη από τις διαταραχές- θεωρήθηκε μια φυσιολογική απόκλιση.
Ο πρώτος που έκανε μια «προσπάθεια επιστημονικής εξήγησης» ήταν ο μεγάλος ψυχίατρος Φρόυντ, κατά τον οποίον, οι εκδηλώσεις αυτές είναι κινητικές εκφράσεις καταπιεσμένου σεξουαλικού άγχους. Μια πιο σύγχρονη, κυρίως νευρολογικής υφής εκδοχή, είναι ότι μασώντας τα νύχια ή τραβώντας τις τρίχες, διεγείρεται ο εγκέφαλος στην παραγωγή ιδίων οπιοειδών , που δίνουν την αίσθηση της ανακούφισης, της ευχαρίστησης και αρκετές φορές, της ηδονής. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές φορές παρατηρούνται οι εν λόγω αποκλίσεις κατά τη διάρκεια ερωτικών περιπτύξεων ή σε καταστάσεις εντόνου ψυχικού στρες και συναισθηματικής φόρτισης.
Νέες έρευνες, κυρίως με την μαγνητική τομογραφία και την καταγραφή της εγκεφαλικής δραστηριότητας στο εγκεφαλογράφημα, έδειξαν ότι παιδιά με μαθησιακές διαταραχές, υπερκινητικά σύνδρομα ή διαταραχές μάθησης και προσοχής εμφανίζουν τρεις έως πέντε φορές περισσότερο τις παθολογικές καταστάσεις σε συνάφεια με δυσλειτουργία του μετωπιαίου λοβού από ότι φυσιολογικά παιδιά.
Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι σε όλες τις περιπτώσεις ονυχοφαγίας και τριχοτιλλομανίας κρύβεται μια εγκεφαλική δυσλειτουργία, άρα, νοσηρή κατάσταση, η οποία ανάλογα της έντασής της χρήζει και ιδιαίτερης θεραπευτικής αντιμετώπισης.
Βέβαια, όταν το φαινόμενο αυτό δεν ενοχλεί τον πάσχοντα κοινωνικά ή θεωρείται πολύ ελαφράς μορφής, δε χρειάζεται και ειδικός θεραπευτής. Πολλές φορές αντιμετωπίζεται με αυτοπειθαρχία και άσκηση.
Αν, όμως, τα αποτελέσματα είναι φτωχά, τότε καλό είναι να έρχεται η ιατρική συμβουλή. Και επειδή εδώ βγαίνει αμέσως η ερώτηση, ποιος είναι ο αρμόδιος ιατρικός κλάδος για αυτές τις διαταραχές, πληροφοριακά πρέπει να αναφερθεί ότι προηγείται μια νευρολογική εξέταση και ακολουθείται κατόπιν μα ψυχοθεραπευτική υποστήριξη.