NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/05/blog-post_22.html

Η ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΛΥΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΟΤΟΝΙΩΝ.
Οι παραμυοτονίες είναι παθολογικές καταστάσεις των μυών σε κάποιες καιρικές (κρύο) ή επιβαρυντικές (κόπωση) συνθήκες, όπου εμφανίζεται σύσπαση των μυών (κράμπες), κάνοντας αδύνατο το βάδισμα.
Από παλιά αυτές οι ασθένειες θεωρούνταν απόρροια ηλεκτρολυτικών διαταραχών και αντιμετωπίζονταν έτσι χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Τα τελευταία χρόνια η επαναστατική εξέλιξη της μαγνητικής τομογραφίας και των διαγνωστικών παραμέτρων της έφερε και τη διαγνωστική εξήγηση των παραμυοτονιών. Με τη χρήση του μαγνητικού τομογράφου και την υπολογιστική ανάλυση βρέθηκε ότι πρόκειται για μια διαυλοπάθεια.
Στις μεμβράνες των νεύρων υπάρχουν μικροί δίαυλοι, εντός των οποίων κινούνται ιόντα, όπως π.χ. του νατρίου. Η κίνηση των ιόντων αυτών δημιουργεί βιολογικό ρεύμα, το οποίο μεταδίδει την νευρική ώση.
Φαίνεται ότι στην παραμυοτονία δεν γίνεται αυτό, διότι έχουμε εντός των διαύλων, όπως δείχνει η μαγνητική τομογραφία, αύξηση των ιόντων νατρίου με ταυτόχρονα οιδήματα, που εμποδίζουν τη ροή τους και εμφανίζουν κλινικά τις κράμπες.
Έτσι, δόθηκε εξήγηση σε ένα πολύπλοκο μέχρι τώρα πρόβλημα.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/05/blog-post_05.html

ΠΟΙΚΙΛΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΕ ΣΩΡΕΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΦΟΒΙΑΣ. ΌΤΑΝ, ΟΜΩΣ, ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΒΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΝΤΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΑΜΕΣΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ ΙΑΤΡΙΚΑ.
Η φοβία είναι ένα «οργανωμένο» ψυχικό νόσημα που συνοδεύεται από εντάσεις, πανικούς, εμμονές, καταθλίψεις, απόσυρση, απραξία και αίσθημα φυγής.
Σήμερα πια ξέρουμε ότι όταν φτάσει η φοβία στο σημείο να φανεί κλινικά, δεν υπάρχουν περιθώρια αναμονής και «εύκολης» συμβουλευτικής αρωγής. Σε καμιά περίπτωση δεν βοηθάει το «μπόρα είναι, θα περάσει».
Χρειάζεται άμεση επαγγελματική ιατρική παρέμβαση και ίσως πρέπει να ακολουθήσουν και ειδικές εξετάσεις, όπως το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και η μαγνητική τομογραφία. Και αυτό διότι η νοσολογική εξέλιξη της φοβίας μπορεί να έχει και οργανικές ρίζες, π.χ. πολλές φορές οι φοβίες είναι το πρώτο σύμπτωμα στην σκλήρυνση κατά πλάκας.
Βέβαια, αυτό είναι μια απλή παρατήρηση, αλλά, σαν γεγονός δεν παύει να υφίσταται και είναι ενδεικτικό της ανάγκης της διεξοδικής εξέτασης κάθε φοβίας.
Βέβαια, πέρα από την εξέταση προέχει η άμεση θεραπεία. Κατά κανόνα την θεραπεία πρώτα την καταστέλλουμε και μετά προχωράμε σε διαγνωστικά βήματα.
Ο φοβισμένος ασθενής είναι επικίνδυνος πρώτα από όλα για τον εαυτό του, διότι ο φόβος του μειώνει την κριτική του ικανότητα.

Η ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ ΤΩΝ ΠΟΖΙΤΡΟΝΙΩΝ ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΠΩΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΛΥΕΙ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΙ «ΠΡΟΩΘΕΙ» ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ.
Τελευταίες έρευνες έχουν δείξει πως ένα συγκεκριμένο νευρωνικό τόξο «εργάζεται», προκειμένου να αντιληφθεί ο εγκέφαλος και να εμπεδώσει και εκεί επάνω ακόμη, να αντιδράσει στις διάφορες ιστορίες ή διηγήσεις που ακούει.
Όταν λέμε ιστορίες και διηγήσεις, δεν εννοούμε κρότους, λόγους ή ακόμη και γλώσσες. Εννοούμε καθαρά αυτοτελείς ιστορίες, οι οποίες έχουν σημασία για το άτομο και οι οποίες χρησιμοποιούνται, προκειμένου να λάβει ανάλογη στάση στην καθημερινότητά του.
Τρία βασικά σημεία του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου, γιατί εκεί γίνεται όλη η επεξεργασία, συμμετέχουν στο νευρωνικό τόξο, που έχουμε πει, προκειμένου να κάνουν αντιληπτή την διήγηση μιας ιστορίας ή ενός γεγονότος.
Πρόκειται για το πρόσθιο μέροςν τον λεγόμενο προμετωπιαίο εγκέφαλο, το πίσω μέρος του ιδίου ημισφαιρίουν που λέγεται γωνιώδες έλικα και τον πόλο του κροταφικού λοβού, όπου γίνεται η σύνθεση των δύο προηγούμενων.
Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται κάποιου είδους «χωνευτήρι», μέσα από το οποίο περνάει η ιστορία που ακούγεται και εκεί πέρα με τη σύγχρονη δράση αυτών των τριών τμημάτων ανακαλούνται μνήμες, κριτική, απαγορεύσεις και οτιδήποτε άλλο, προκειμένου να αποφασίσει το δεξιό ημισφαίριο ποιο κομμάτι της ιστορίας θα ακολουθήσει για αυτό.
Έτσι, μετά από την επεξεργασία αυτή καθίσταται δυνατή η πεποίθηση ότι γνωρίζουμε τους συνανθρώπους μας και όχι μόνο καταλαβαίνουμε τις ενέργειές τους και τις κινήσεις τους, αλλά, μπορούμε να δημιουργήσουμε και με αυτούς μια κοινωνική επαφή ανώτερου τύπου.
Η ιστορία της κατανόησης των διηγημάτων και των αφηγημάτων, η επεξεργασία τους από τον δεξιό λοβό είναι η βάση της κοινωνικότητας του ατόμου και σε περιπτώσεις δυσλειτουργίας της έχουμε πάρα πολλές νοσηρές καταστάσεις της ψυχιατρικής.
Με βάση όμως αυτήν την γνώση ξεκινάμε τη επιδιορθωτική θεραπεία.

Ο ΝΟΜΟΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ 2008 ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΠΥΞΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ.
Το ουσιαστικό καλό του νόμου αυτού είναι ότι επιτέλους δέχεται πως υπάρχουν και παιδιά με προβλήματα μάθησης, τα οποία χρήζουν ειδικής αγωγής και αντιμετώπισης.
Βέβαια, όταν μιλάμε για σημερινά σχολεία, όπου ένα στα 30 παιδιά είναι υπερκινητικό, 5 στα 100 είναι δυσλεκτικά και πάνω από 20% με μαθησιακές διαταραχές, ο νόμος απλώς φαίνεται να ασχολείται με τα αυτονόητα.
Ευτυχώς, μετά τον νόμο αυτό δημιουργηθήκαν στα κατά τόπους δημαρχεία και ειδικές επιτροπές αποτελούμενες από παιδαγωγούς, γιατρούς και νοσηλευτές, που αποφασίζουν για την αναγκαιότητα ή όχι του νόμου.
Το έργο αυτών των επιτροπών είναι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί, πέρα από την κοινωνική πίεση, υπάρχει τουλάχιστον στις μισές περιπτώσεις και το πρόβλημα της γλώσσας ή της παραβατικότητας μελών της οικογένειας, που δυσχεραίνει σε μεγάλο βαθμό την επικοινωνία εις βάρος του παιδιού.
Πάντως, η εμπειρία είναι θετική, διότι -έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες- γίνεται μια ταξινόμηση και τα παιδάκια που έχουν ανάγκη ειδικής εκπαίδευσης έχουν μια ευκαιρία παραπάνω.
Βέβαια, θα ήταν ακόμη πιο καλά, ακολουθώντας το παράδειγμα των Κεντρικοευρωπαίων, αν μπορούσαν και στην Ελλάδα οι οικογένειες που έχουν παιδιά με τέτοια προβλήματα να είχαν μια επιπλέον αρωγή, αυτή των ειδικών νευροφυσιολογικών και ακτινολογικών εξετάσεων.
Δηλαδή, εξετάσεις όπως το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και η μαγνητική τομογραφία, που είναι ανώδυνα, αναίμακτα και ακίνδυνα και δίνουν μεγάλο περιεχόμενο πληροφοριών.
Έτσι, θα ήταν και η βοήθεια πιο συγκεκριμένη και πολύ μεγαλύτερη, διότι σε πάνω από 80% αυτών των περιπτώσεων έχουμε προσωρινές διορθώσιμες εγκεφαλικές δυσλειτουργίες, οι οποίες όσο πιο γρήγορα διαγνωσθούν, τόσο πιο κατάλληλα θα αντιμετωπισθούν.

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ ΜΕΣΩ ΕΙΔΙΚΩΝ ΣΥΣΚΕΥΩΝ (ΗΛΕΚΤΡΟΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΗΜΑ) ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥΣ.
Τα νευρικά κύτταρα, ως γνωστόν, επικοινωνούν το ένα με το άλλο με βιοχημικές αντιδράσεις, που παράγουν ηλεκτρισμό. Ο εγκέφαλος διαθέτει ένα σύστημα ελέγχου (αυτοελέγχου) αυτών των ηλεκτρικών μεταβολών μεταξύ των κυττάρων. Ελάχιστες διαταραχές του δυναμικού του ηλεκτρισμού αυτού μεταξύ των κυττάρων προκαλούν επιληπτικές κρίσεις.
Οι κρίσεις αυτές άλλες φορές φαίνονται, και άλλες όχι.
Τελευταία, με ειδικά νευροφυσιολογικά μηχανήματα, όπως είναι οι ηλεκτροεγκεφαλογράφοι με ειδικές κάσκες ή οι μαγνητοεγκεφαλογράφοι, είναι δυνατόν να μετρηθούν αυτές οι ηλεκτρικές αποκλίσεις επακριβώς. Με αυτά τα μηχανήματα, επίσης, έγινε δυνατή και η πιστοποίηση του γεγονότος ότι τα ρεύματα αυτά, που παράγονται μεταξύ των κυττάρων, διαχέονται σε όλο το κρανίο, δημιουργώντας μαγνητικά πεδία.
Έτσι, λοιπόν, με τις συσκευές αυτές, πέραν της δυνατότητας της επακριβούς μέτρησης της αλλαγής των δυναμικών από την επιφάνεια του κρανίου, έχουμε και τη δυνατότητα της μέτρησης των μαγνητικών πεδίων, που προκαλούν αυτά τα ηλεκτρικά ρεύματα.
Ο συνδυασμός αυτών των εξετάσεων δίνει την δυνατότητα της «χαρτογράφησης» του εγκεφάλου μέχρι σημείου χιλιοστού, όσο δηλαδή αντιπροσωπεύουν κάποιες μικρές ομάδες εγκεφαλικών κυττάρων.
Η γνώση αυτή παρέχει την δυνατότητα στην μοντέρνα θεραπεία και της χειρουργικής διορθωτικής των επιληπτικών κρίσεων.
Ο συνδυασμός των εξετάσεων μαζί με την ανάπτυξη της στερεοτακτικής νευροχειρουργικής τα τελευταία χρόνια έχει βοηθήσει πάρα πολλούς επιληπτικούς ασθενείς στο να μπορούν να κάνουν μια φυσιολογική ζωή.
Βέβαια, η χειρουργική της επιληψίας δεν είναι πανάκεια, προϋποθέτει την επακριβή εκτέλεση και συγκέντρωση πληροφοριών μέσω των δύο μεθόδων, που αναφέραμε πιο πάνω.

Η ΕΠΙΣΚΛΗΡΙΔΙΟΣ ΝΑΡΚΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΧΡΗΣΙΜΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΝΑΡΚΩΣΗΣ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΥΠΟΣΤΟΥΝ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΜΙΑΣ ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΗΣ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΝΑΡΚΩΣΗΣ. ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΟΜΩΣ ΜΕ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ.
Κατά την επισκληρίδιο νάρκωση, όπως λέει και η λέξη, ο εξεταστής με μία βελόνα φτάνει στη σκληρά μήνιγγα, μια μεμβράνη, που περιβάλει το κεντρικό νευρικό σύστημα, στο επίπεδο της σπονδυλικής στήλης και επιτόπια κάνει έγχυση του αναισθητικού φαρμάκου.
Σκληρά μήνιγγα είναι μια μεμβράνη από παχύ ιστό που περιβάλει όλο το νευρικό σύστημα, εγκέφαλο και σπονδυλική στήλη από πάνω μέχρι κάτω. Αυτή μαζί με το εγκεφαλονωτιαίο υγρό και τον αιματικό φραγμό του εγκεφάλου εμποδίζουν μικρόβια και κραδασμούς να μολύνουν ή να τραυματίσουν το κεντρικό νευρικό σύστημα.
Αυτή η προστασία κατά την ώρα της επισκληριδίου «ταράσσεται», λόγω του μικροτραυματισμού, που προκαλεί η βελόνα εισόδου και έγχυσης. Σε υγιείς χωρίς προβλήματα αυτός ο μικροτραυματισμός ξεπερνιέται γρήγορα. Δηλαδή, έρχεται η αποκατάσταση του τραυματισμένου ιστού σχεδόν αμέσως μετά την επέμβαση.
Δε συμβαίνει όμως το ίδιο και με ασθενείς που έχουν κάποιο πρόβλημα απλό ή σύνθετο με το κεντρικό νευρικό σύστημα, τέτοια σύνθετα προβλήματα είναι η σκλήρυνση κατά πλάκας, οι εγκεφαλίτιδες, οι μυελίτιδες, οι εγκεφαλοπάθειες, τα ανευρύσματα κλπ, τα απλά είναι τα αυχενικά, οι μετεγχειρητικές βλάβες κλπ.
Στις περιπτώσεις αυτές καλό είναι να αποφεύγεται η επισκληρίδιος νάρκωση, διότι η βελόνα με την οποία γίνεται μπορεί να προκαλέσει ερεθισμούς, που να «ξυπνήσουν σκυλιά που κοιμούνται». Δηλαδή, ο μικροτραυματισμός να φέρει έναν μικροερεθισμό με μια ελαφρά λοίμωξη οποιουδήποτε μικροβίου εκείνη την ώρα κυκλοφορεί εντός του νωτιαίου σωλήνα, και συνήθως είναι παράσιτα ή ιοί, και βρίσκοντας έδαφος στην παλιά ουλή – βλάβη να αναπτυχθεί, δημιουργώντας ένα νέο κλινικό πρόβλημα.
Ιδιαίτερα προσεκτικές πρέπει να είναι νεαρές γυναίκες που υπόκεινται σε αυτή τη διαδικασία λόγω ανώδυνου τοκετού σε περιπτώσεις εγκυμοσύνης, αλλά, έχουν ένα ιστορικό σαν αυτά που αναφέραμε παραπάνω. Τότε ή πρέπει να προτιμάται η γενικευμένη νάρκωση ή εφόσον πρέπει να γίνει επισκληρίδιος, να προηγείται σχολαστικός έλεγχος της περιοχής, που πρέπει να εφαρμοστεί, με μαγνητική τομογραφία και βιοχημικές εξετάσεις.
Το τελευταίο μπορεί να ακούγεται λίγο υπερβολικό, είναι όμως αναγκαίο για πρόσωπα που έχουν αυτό το πρόβλημα.

ΝΕΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΤΕΔΕΙΞΑΝ ΠΩΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΜΙΚΡΑΝΙΕΣ ΜΕ ΑΥΡΑ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΑ ΜΙΚΡΑ ΑΓΓΕΙΑΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ, ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΓΓΕΙΑΚΗΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑΣ. ΓΕΓΟΝΟΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΧΡΗΣΗ ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΠΤΙΚΩΝ.
Οι ημικρανίες με αύρα έχουν μια τυπική συμπτωματολογία: αρχίζουν με έντονο πόνο, αφού προηγηθεί μια στομαχική ανησυχία και μία γενικευμένη δυσφορία. Καταλαμβάνουν τη μία πλευρά της κεφαλής, με σύγχρονη σύσπαση του προσώπου από τη σύστοιχη μεριά, διαταραχές της όρασης («μαυράκι» μπροστά από το μάτι), έντονη ζάλη και εμετό, δυσανεξία στο φως και στο θόρυβο.
Μπορούν να έχουν διάρκεια από μερικά δευτερόλεπτα ως και μέρες. Όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια, τόσο πιο επικίνδυνες είναι. Γυναίκες καπνίστριες με πολυκυστικές ωοθήκες και ακμή, καθώς επίσης και κληρονομική επιβάρυνση, είναι η πιο ευαίσθητη ομάδα του πληθυσμού.
Το έντονο στρες προκαλεί αύξηση των ημικρανιών, τόσο σε ένταση όσο και σε συχνότητα. Όταν λέμε έντονο στρες, αυτό περιλαμβάνει οτιδήποτε έχει σχέση με δυσάρεστα γεγονότα μέσα στην καθημερινότητα, ακόμη και αν αυτά είναι άσχημες ειδήσεις από την τηλεόραση ή πίεση από το σύζυγο.
Η συμπτωματολογία και η επικινδυνότητα των ημικρανιών με αύρα είναι στην κυριολεξία «ρωσική ρουλέτα». Μπορεί να προκαλέσει δυσάρεστες και μόνιμες βλάβες, π.χ. τύφλωση, ημιτύφλωση, ημιπάρεση, ημιπληγία, εγκεφαλική αιμορραγία κλπ ανά πάσα στιγμή. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται η συμπτωματολογία επιπόλαια ή με ελαφριά καρδιά.
Η θεραπεία έγκειται σε γρήγορη αντιμετώπιση του εγκεφαλικού οιδήματος, που προκαλεί η ημικρανία, με παυσίπονα ή μυοχαλαρωτικά, σε τέτοια διάρκεια μέχρι να σβήσουν τα συμπτώματα. Μειωμένη μετά η αγωγή πρέπει να συνεχιστεί για βδομάδες και με το κλείσιμο της χρειάζεται νευρολογικός επανέλεγχος για επανεκτίμηση με εγκεφαλογράφημα ή ακόμη και μαγνητική τομογραφία με σκιαγραφικό.
Τα τελευταία ειδικά μπορεί να φαίνονται υπερβολικά, αλλά, στις ημικρανίες ισχύει το «καλύτερα δέκα φορές περισσότερο, παρά μια φορά λιγότερο». Η νεαρή ηλικία των ατόμων που υποφέρουν από αυτές και η επικινδυνότητα των συμπτωμάτων και των επακόλουθών τους δεν αφήνει περιθώρια για διαγνωστικές και θεραπευτικές επιπολαιότητες. Στις ημικρανίες με αύρα πάντοτε προσέχουμε.

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΒΛΑΒΩΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΓΚΑΙΡΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ. ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΥΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ΒΗΜΑ.
Ένας συνεχής πονοκέφαλος των γιατρών είναι η ανακάλυψη μεθόδων για προληπτική ιατρική. Δηλαδή, για εντοπισμό κάποιων παθολογικών εστιών μέσα στο κεντρικό νευρικό σύστημα, προτού πλέον αυτά εκδηλωθούν κλινικά.
Σήμερα πλέον υπάρχουν αρκετές μέθοδοι για να εντοπιστούν αυτές οι «σιωπηλές» συμπτωμάτων περιοχές. Πέρα από την μαγνητική και αξονική τομογραφία, η οποία στη βάση ενός τσεκάπ μπορεί να αποδώσει τέτοιες πληροφορίες, πολύ μεγάλο διαγνωστικό περιεχόμενο έχουν τα προκλητά δυναμικά.
Τα προκλητά δυναμικά είναι απαντήσεις του εγκεφάλου σε διάφορα περιφερικά ερεθίσματα, όπως π.χ. οπτικά, ακουστικά, ηλεκτρικά, κ.α.
Στην προκειμένη περίπτωση εξετάσαμε περίπου 300 ασθενείς με ενδεικτικό μόνο σακχαρώδους διαβήτη, χωρίς να υπάρχει κανένα άλλο κλινικό σημείο. Η εξέταση έγινε και με τους τρεις τρόπους, καταγράφοντας τα οπτικά, τα ακουστικά και τα σωματοαισθητικά προκλητά δυναμικά και συγκρίνοντας τις τιμές με αυτές μιας φυσιολογικής ομάδας.
Βρέθηκε, λοιπόν, ότι πάνω από 60% αυτών των ασθενών είχαν ήδη παθολογικές διεργασίες, που το πιστοποιούσαν οι διαγνωστικές αυτές μέθοδοι. Μάλιστα, μερικές ήταν οριακά και ύστερα από λίγο καιρό εμφανίστηκαν πράγματι και με κλινικές διαταραχές από το κεντρικό νευρικό σύστημα.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι και σε αρρώστιες ύποπτες για την διαταραχή του κεντρικού νευρικού συστήματος, όπως είναι ο διαβήτης, μεσολαβεί πάντοτε ένας λανθάνων χρόνος από την ώρα που θα εγκατασταθεί η βλάβη στον εγκέφαλο ή στο κεντρικό νευρικό σύστημα μέχρι να εκδηλωθεί κλινικά.
Αυτό μας δίνει μια μεγάλη αφορμή προκειμένου να προτρέψουμε τους ενδιαφερόμενους να εξετάζονται τακτικά ώστε αυτό να ανακαλυφθεί πριν αρχίσει η παθολογική διεργασία.
Μια τέτοια ανακάλυψη κάποιων διαταραχών, χωρίς ακόμα να υφίσταται η κλινική εκδήλωση, έχει πολύ μεγάλη θεραπευτική σημασία και είναι άκρως σημαντική για την προστασία του καθενός.
Χρησιμοποιούμε αυτό σαν παράδειγμα, ιδιαίτερα στους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, όπου έχουν τα συμπτώματα αρκετό καιρό μετά από την καταγραφή παθολογικών ευρημάτων των προκλητών δυναμικών.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ, ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΧΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ, ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ, ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ.
Ένα Καναδέζικο ερευνητικό ινστιτούτο ανέπτυξε μια εξελιγμένη συσκευή, κάτι μεταξύ ηλεκτροεγκεφαλογράφου και μαγνητικού τομογράφου ψηφιακής καταγραφής.
Με υπεριώδεις ακτίνες μπορεί να διαβάζει τον μετωπιαίο λοβό, ή ακόμη και κάθε σημείο του εγκεφάλου, έτσι ώστε ανάλογα να δίνει μέσω κομπιούτερ μια απάντηση, χωρίς να μεσολαβεί η διαδικασία της ομιλίας, π.χ. αφού καλωδιωθεί ο ασθενής, όπως φαίνεται στην φωτογραφία, του γίνονται απλές ερωτήσεις του τύπου «θέλεις νερό; ναι ή όχι;»
Ανάλογα με το που θα ερευνήσει το υπεριώδες φως στην περιοχή του μετωπιαίου λοβού την δραστηριότητα του οξυγόνου και της γλυκόζης, αυτό μεταφράζεται σε μια απάντηση, η οποία -σαν βιολογικό πλέον ρεύμα- κατευθύνεται σε ένα κομπιούτερ, που δίνει γραπτώς ή ακουστικά το ανάλογο ναι ή όχι.
Πρόκειται για μια πολύ πρακτική συσκευή, η οποία είναι απόρροια της σκέψης χρησιμοποίησης ταυτοχρόνως κάποιων νέων τεχνικών, που δίνουν την δυνατότητα συνεννόησης και με ανθρώπους που δεν έχουν την ικανότητα της ομιλίας.
Είναι με σιγουριά ένα τεράστιο νέο βήμα στον χώρο της θεραπείας των νευροψυχιατρικών νοσημάτων. Εάν λάβει κανείς υπόψη και το φθηνό κόστος της όλης κατασκευής πρόκειται για κάτι το μοναδικό.

ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ, ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗΣ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΖΙΤΡΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΙΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΝΑΛΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΓΕΛΙΟΥ.
Στην εικόνα προκύπτει πως είναι ακριβώς ο μηχανισμός του γέλιου στον εγκέφαλο και με ποια σειρά λειτουργεί.
Νούμερο1: είναι το τόξο που δείχνει πως το ερέθισμα, μέσω της ακουστικής οδού, καταφεύγει στο ανάλογο κέντρο, όπου γίνεται η επεξεργασία των ηχητικών σημάτων.
Νούμερο2: από το ακουστικό κέντρο μεταφέρεται στον αριστερό μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου, όπου η πληροφορία αυτή πλέον σαν σκέψη και σαν εμπειρία επεξεργάζεται και αναλύεται.
Ταυτόχρονα πηγαίνει με το Νούμερο3: πλέον το αστείο που ακούστηκε κατευθείαν στον δεξί πρόσθιο λοβό, που είναι υπεύθυνος και για τα συναισθήματα, και προκαλεί μια έντονη διέγερση για γέλιο.
Αυτά τα δύο συναισθήματα - ερεθισμοί μερικές φορές είναι τόσο ισχυρά, ώστε διεγείρεται το υπόλοιπο του μηχανισμού με μεγάλη σκέψη ως προς την δραστηριότητά του.
Νούμερο4: βλέπουμε ότι πηγαίνει στην εσωτερική πλευρά του δεξιού μετωπιαίου λοβού και διεγείρει το λεγόμενο σύστημα επιβράβευσης. Όταν διεγείρεται αυτό το σύστημα, παράγονται τέτοιες ορμόνες από το ραβδωτό σώμα, οι οποίες δημιουργούν ένα αίσθημα εφορίας και γέλιου.
Νούμερο5: ταυτόχρονα με όλη την διεργασία μεταφέρεται και στο κινητικό κέντρο του εγκεφάλου, ιδιαίτερα στους μύες του προσώπου, που είναι υπεύθυνοι για τον μιμητισμό και έτσι έχουμε μια σύσπαση των μυών του προσώπου που προσδίδει το γέλιο.
Εάν είναι αυθόρμητο, τότε η διάρκεια είναι περίπου πέντε δευτερόλεπτα. Ελεγχόμενο και κατευθυνόμενο από τον εγκέφαλο γέλιο διαρκεί δύο έως τρία δευτερόλεπτα.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/02/blog-post_11.html

Διαβάστε περισσότερα στο:
http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/02/blog-post_8881.html

ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΒΛΑΒΕΣ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΨΥΧΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ, ΟΠΩΣ Ο ΠΟΛΥΨΥΧΙΣΜΟΣ.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μία ασθένεια που μπορεί να εμφανισθεί ή και να εγκατασταθεί οπουδήποτε στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Ανάλογα, λοιπόν, με το σημείο που θα προκαλέσει η εγκατάσταση αυτή μία βλάβη, θα είναι και οι δυσλειτουργίες που θα παρουσιαστούν.
Οι περισσότερες, βέβαια, βλάβες προκαλούν κινητικά και αισθητικά συμπτώματα. Ορισμένες, όμως, προκαλούν αμιγώς ψυχιατρικά, όπως στην περίπτωση του πολυψυχισμού. Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει κάποια βλάβη στην πρόσθια άνω θαλαμική περιοχή του εγκεφάλου.
Εκεί μικρής εκτάσεως βλάβες προκαλούν δυσαρθρία με υποφωνία και ελάττωση της επιδεξιότητας στο χέρι, δυσχέρεια γραφής και ανάγνωσης, αναπαραγωγής λέξεων, αντιδράσεων, μέχρι και απάθεια, ελαττωματική επικοινωνία.
Τις περισσότερες φορές όλα αυτά ερμηνεύονται σαν οξείες ψυχικές διαταραχές, χωρίς κανείς να υποπτεύεται ότι υπάρχει σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, που πρέπει να αντιμετωπισθεί έγκαιρα. Πολλές φορές σε μονήρεις βλάβες της σκλήρυνσης τυχαίνει ο πολυψυχισμός να είναι το μοναδικό σύμπτωμα και να περνάει πολύς χρόνος μέχρι να βρεθεί, αν βρεθεί, η διάγνωση.
Για το λόγο αυτό, όταν έχουμε εμφάνιση πολυψυχισμού, πρέπει να είναι άμεση η νευρολογική εξέταση με την εκτέλεση μιας μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου.

ΟΙ ΨΥΧΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΟΤΙ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΙΔΙΟΜΟΡΦΙΑΣ ΤΗΝ ΝΟΣΟΥ, ΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΙΓΩΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΕΣ. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, ΟΜΩΣ, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ.
Όποτε αναφέρεται κανένας στην σκλήρυνση κατά πλάκας, ειδικός και μη, ξεκινάει πάντοτε περιγράφοντας κυρίως τα νευρολογικά συμπτώματα, όπως είναι οι διαταραχές της όρασης, της βάδισης κτλ.
Από τα κύρια προβλήματα της νόσου είναι τα ψυχικά συμπτώματα. Πολύ πριν ακόμα εκδηλωθεί αυτή, υφίσταται μια γενικευμένη αδυναμία, συνοδευμένη από μία δυσθυμία και ακεφιά.
Με την πρόοδο της νόσου όλα τα ψυχικά συμπτώματα αυξάνονται και κυρίως ότι αφορά τις γνωστικές και συναισθηματικές λειτουργίες. Αυτές γίνονται εμφανείς από τα πρώτα στάδια της νόσου και σπάνια γίνονται αντιληπτές από τον γιατρό, για τον απλούστατο λόγο ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει τον ασθενή από πριν.
Το δε οικογενειακό περιβάλλον, μέσα στο γενικό στρες, δεν αντιλαμβάνεται αυτές τις μικροδιαφορές και τις περισσότερες φορές, τις θεωρεί σαν συνέπεια της κατάστασης που πρόκειται γρήγορα να ξεπεραστούν.
Η κορυφαία ψυχική διαταραχή στην σκλήρυνση κατά πλάκας είναι η κατάθλιψη.
Σε έρευνες που κάναμε σε δικούς μας ασθενείς βρήκαμε μάλιστα ότι σε ποσοστό πάνω από 70% η έναρξη της νόσου είχε αφορμή μια αγχώδη καταθλιπτική κατάσταση π.χ. απώλεια προσώπου, εργασίας, μετακόμιση κτλ.
Εδώ, βέβαια, πρέπει να τονίσουμε ότι υπάρχουν έρευνες που εμφανίζουν σαν συστηματική διαταραχή μια γενικευμένη ευφορία χωρίς λόγο. Η πείρα, όμως, δείχνει ότι τέτοια περιστατικά είναι ελάχιστα και πρόκειται για διαλλείματα της κατάθλιψης.
Σε ότι αφορά τις γνωστικές διαταραχές, κυριαρχούν η αδυναμία συγκέντρωσης, με απώλεια της πρόσφατης μνήμης και η έκπτωση των διανοητικών δυνατοτήτων. Ιδιαίτερα η τελευταία σε πολλές περιπτώσεις είναι τόσο χαρακτηριστική, που η διαγνωστική προσπάθεια ξεκινάει από εκεί, ώσπου η μαγνητική τομογραφία θα δώσει την λύση.
Σε προχωρημένες καταστάσεις πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι μεταξύ των ώσεων ή κατά τη διάρκεια της χειροτέρευσης της σκλήρυνση κατά πλάκας, παρουσιάζεται και μία, χαρακτηριστική για την περίπτωση, άνοια.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, επισημάνουμε για άλλη μια φορά ότι θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας χωρίς φροντίδα των ψυχικών διαταραχών δεν εννοείται

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ ΑΓΕΛΑΔΩΝ, Ή ΟΠΩΣ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ, ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ CREUTΖFELDΤ-JAKOB, ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΜΕ ΝΕΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ.
Η νόσος του Creutzfeldt-Jakob είναι παλιά στη νευρολογία, έχει ένα πολύ μικρό ποσοστό σε όλο το φάσμα των νευρολογικών ασθενειών και εμφανίζεται στις μεγάλες ηλικίες (άνω των 60) με χαρακτηριστικά συμπτώματα την αστάθεια, την συνεχή αϋπνία και τη μείωση των γνωστικών ικανοτήτων.
Αποδίδεται στην εμφάνιση κάποιων πρωτεϊνών, που λέγονται Prions, και διαδίδονται στο νευρικό σύστημα, και κυρίως στον εγκέφαλο, μέσω του λεμφικού συστήματος.
Πριν από οκτώ χρόνια είχαμε μαζική καταστροφική επιδημία από αυτή τη νόσο στα βοοειδή, εξού και τρελές αγελάδες, από όπου προήλθε και η υπόνοια ότι η νόσος μπορεί να μεταδοθεί, και με τη βρώση τμημάτων του βοδινού σώματος από τον άνθρωπο, σε αυτόν.
Από τη στιγμή που ξέσπασε η επιδημία και μετά, όλο και περισσότερο στην Ευρώπη εμφανίζονται διάφορες κλινικές μορφές της ασθένειας σε πολύ μικρές ηλικίες, οι λεγόμενες παραλλαγές της νόσου του Creutzfeldt-Jakob.
Μία από αυτές, η πλέον χαρακτηριστική, λόγω της ταχύτητας εξέλιξης και του ότι «χτυπάει» πρώτα την όραση και έχει μία φοβερά σύντομη εξέλιξη, που συμβαδίζει με την τύφλωση, είναι η παραλλαγή του Heidenhain.
Όλος περιέργως αυτή η παραλλαγή, ενώ ήταν πολύ σπάνια και αρχικά είχε αναφερθεί για πρώτη φορά το 1954, μετά την εμφάνιση των τρελών αγελάδων, εμφανίζεται όλο και συχνότερα και, κατά περιπτώσεις, παρουσιάζει ακραία γρήγορη πορεία.
Κάποια θεραπευτική δυνατότητα μέχρι στιγμής δεν έχει αναφερθεί. Το χαρακτηριστικό της είναι τυπικές αλλαγές στο εγκεφαλογράφημα (δες εικόνα) και αλλοιώσεις του εγκεφάλου, που φαίνονται στη μαγνητική τομογραφία στους ινιακούς λοβούς.

ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ, ΑΠΟ 50 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΩ, ΒΡΗΚΑΝ ΟΤΙ Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΛΞΗ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ.
Πρέπει ομολογουμένως, αν και σπάνια από την εμπειρίας μας πιστοποιείται κάτι τέτοιο, να δεχθούμε τα αποτελέσματα του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, διότι στα μηχανήματα που χρησιμοποίησαν, όπως είναι ο μαγνητοεγκεφαλογράφος και ο μαγνητικός τομογράφος ποζιτρονίων, η αξιοπιστία τους είναι υπεράνω κάθε αμφισβήτησης.
Και οι δύο ερευνητικές μέθοδοι πιστοποιούν εγκεφαλικές δραστηριότητες, που είτε υπάρχουν, είτε δεν υπάρχουν. Χρησιμοποιώντας τα δύο διαγνωστικά αυτά τεστ με κατάλληλες προβολές, π.χ. φωτογραφία συζύγου ή ερωμένης ή άλλων ταινιών ανάλογου ύφους, με ταυτόχρονη νευροφυσιολογική ή νευροβιολογική καταγραφή του εγκεφάλου, απέδειξαν ότι πάρα πολλά ζευγάρια, έστω και μετά από μια 20ετία συμβίωσης, έχουν αυξημένη ερωτική διάθεση ο ένας για τον άλλο.
Όσο κι αν ακούγεται ροζ και χαριτωμένο, είναι μεγάλης επιστημονικής σημασίας, διότι άλλο ερωτική επιθυμία και άλλο αγάπη. Η αγάπη, η οποία είναι επίσης εγκεφαλική λειτουργία, ξεκινάει από το μετωπιαίο λοβό και είναι μία απόλυτα ελεγχόμενη ενσυνείδητα εγκεφαλική λειτουργία για ένα ή πολλά πρόσωπα, για συνεχή επαφή, συμπαράσταση, αλλαγή ιδεών και συμβίωση, χωρίς, όμως, απαραίτητα να υφίσταται η ερωτική διάθεση.
Σε αντίθεση, η ερωτική διάθεση είναι μία καλοπροαίρετη υπομανιακή κατάσταση, η οποία στοχεύει στην αναπαραγωγή μέσω της ερωτικής έλξης, προέρχεται από άλλους εγκεφαλικούς σχηματισμούς και απομονώνει τελείως τον εγκεφαλικό έλεγχο.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι και στους ηλικιωμένους και, μάλιστα, σε χρόνιες καταστάσεις, υπάρχει, και στην ίδια ένταση όσο με τους νέους, η ερωτική επιθυμία για συγκεκριμένα πρόσωπα και, μάλιστα, χωρίς επενέργεια διεγερτικών ουσιών ή φαντασιώσεων.
Αυτό είναι μία ακόμη μεγάλη επιβεβαίωση: ότι η σεξουαλικότητα είναι μία αμιγής εγκεφαλική υπόθεση, που χρησιμοποιεί το σώμα σαν ερωτικό σκεύος. Διαβάζεται λίγο απόλυτο, αλλά, οι έρευνες είναι αδιάψευστες.

Ο φακός συλλαμβάνει τους Nicolas Kiefer και Britney Spears ενώ τρώνε τα νύχια τους.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ Η ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ;
Πλέον ένα στα πέντε παιδιά τρώει τα νύχια του ή τραβάει τα μαλλιά του και τα φρύδια του. Για πολλούς ανθρώπους η κατάσταση αυτή είναι τόσο επιβαρυντική που αναζητούν ιατρική βοήθεια.
Για ότι αφορά την ονυχοφαγία, είναι μια κατάσταση που δύσκολα μπορεί να κρυφτεί και παρατηρείται πάρα πολύ τακτικά, κυρίως σε νεαρά, μεσήλικα και, ακόμη πιο σπάνια, σε γηραιότερα άτομα. Είναι μία χαρακτηριστική κατάσταση, όπου εντελώς απότομα ο παθών φέρει το χέρι στο στόμα και αρχίζει να μασάει τις άκρες των νυχιών. Στην περίπτωση της ονυχοφαγίας, μερικές καταστάσεις είναι τόσο ακραίες, που οι πάσχοντες τρώνε σχεδόν ολόκληρο το νύχι.
Μια ανάλογη και πολύ συγγενής διαταραχή, που συνήθως συνυπάρχει με την ονυχοφαγία, είναι η τριχοτιλλομανία. Σε αυτή την περίπτωση, οι πάσχοντες ξεριζώνουν τις τρίχες ορισμένης περιοχής της κεφαλής ή, πολύ πιο τακτικά, τα φρύδια ή σπάζουν μπιμπίκια ή περιστρέφουν μικρές ομάδες τριχών μέχρι να τις ξεριζώσουν.
Από πολύ παλιά, γιατροί και, κυρίως, ψυχίατροι, προσπαθούσαν να δώσουν μια εξήγηση στο φαινόμενο, όμως, έμενε αναπάντητο, διότι λόγω της συχνότητας παρουσίασής τους –όπως είπαμε, σχεδόν κάθε πέμπτος εμφανίζει τη μία ή την άλλη από τις διαταραχές- θεωρήθηκε μια φυσιολογική απόκλιση.
Ο πρώτος που έκανε μια «προσπάθεια επιστημονικής εξήγησης» ήταν ο μεγάλος ψυχίατρος Φρόυντ, κατά τον οποίον, οι εκδηλώσεις αυτές είναι κινητικές εκφράσεις καταπιεσμένου σεξουαλικού άγχους. Μια πιο σύγχρονη, κυρίως νευρολογικής υφής εκδοχή, είναι ότι μασώντας τα νύχια ή τραβώντας τις τρίχες, διεγείρεται ο εγκέφαλος στην παραγωγή ιδίων οπιοειδών , που δίνουν την αίσθηση της ανακούφισης, της ευχαρίστησης και αρκετές φορές, της ηδονής. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές φορές παρατηρούνται οι εν λόγω αποκλίσεις κατά τη διάρκεια ερωτικών περιπτύξεων ή σε καταστάσεις εντόνου ψυχικού στρες και συναισθηματικής φόρτισης.
Νέες έρευνες, κυρίως με την μαγνητική τομογραφία και την καταγραφή της εγκεφαλικής δραστηριότητας στο εγκεφαλογράφημα, έδειξαν ότι παιδιά με μαθησιακές διαταραχές, υπερκινητικά σύνδρομα ή διαταραχές μάθησης και προσοχής εμφανίζουν τρεις έως πέντε φορές περισσότερο τις παθολογικές καταστάσεις σε συνάφεια με δυσλειτουργία του μετωπιαίου λοβού από ότι φυσιολογικά παιδιά.
Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι σε όλες τις περιπτώσεις ονυχοφαγίας και τριχοτιλλομανίας κρύβεται μια εγκεφαλική δυσλειτουργία, άρα, νοσηρή κατάσταση, η οποία ανάλογα της έντασής της χρήζει και ιδιαίτερης θεραπευτικής αντιμετώπισης.
Βέβαια, όταν το φαινόμενο αυτό δεν ενοχλεί τον πάσχοντα κοινωνικά ή θεωρείται πολύ ελαφράς μορφής, δε χρειάζεται και ειδικός θεραπευτής. Πολλές φορές αντιμετωπίζεται με αυτοπειθαρχία και άσκηση.
Αν, όμως, τα αποτελέσματα είναι φτωχά, τότε καλό είναι να έρχεται η ιατρική συμβουλή. Και επειδή εδώ βγαίνει αμέσως η ερώτηση, ποιος είναι ο αρμόδιος ιατρικός κλάδος για αυτές τις διαταραχές, πληροφοριακά πρέπει να αναφερθεί ότι προηγείται μια νευρολογική εξέταση και ακολουθείται κατόπιν μα ψυχοθεραπευτική υποστήριξη.

ΝΕΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΥΠΟΨΙΑ ΟΤΙ ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΝΙΑΤΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΕΠΙΛΗΨΙΕΣ

Διαταραχές του μεταβολισμού γλυκόζης, λίπους, πρωτεϊνών και δυσλειτουργίες του θυρεοειδούς θεωρούνταν πάντα υπεύθυνες για δημιουργία και συχνότητα επιληπτικών κρίσεων σε παιδιά.
Ιδιαίτερα, μετά από μια λοίμωξη, με την συνδρομή όλων αυτών των παραγόντων εμφανίζονται τακτικά οι λεγόμενες εστιακές κρίσεις, οι οποίες συνοδεύονται και από εμπύρετους σπασμούς.
Μέχρι πριν μερικά χρόνια η έλλειψη επαρκών διαγνωστικών μέσων όπως της ψηφιακής ηλεκτροεγκεφαλογραφίας και της μαγνητικής τομογραφίας άφηνε ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των περιστατικών αδιάγνωστο.
Ένας επιπλέον λόγος ήταν ότι τα συμπτώματα των εστιακών κρίσεων πολλές φορές ερμηνεύονταν και σαν ιδιόρρυθμη συμπεριφορά του παιδιού ή σαν παιχνίδι π.χ. το συνεχές κούνημα του χεριού, το παίξιμο με τα μάτια ή τα βλέφαρα, το σάστισμα του βλέμματος, η αστάθεια του βαδίσματος κτλ.
Η ανάπτυξη, όμως, των νέων τεχνικών και διαγνωστικών μέσων και η σύγκριση των αποτελεσμάτων τους σε πολύχρονες έρευνες με τα κλινικά στοιχεία έδειξαν πως δεν υπάρχουν μόνο οι επιληπτικές κρίσεις, αλλά, και αυξάνονται. Ακόμη και όταν δοθεί θεραπεία, η οποία φαίνεται ότι ανταποκρίνεται, μπορεί το θετικό αποτέλεσμα στην ουσία να είναι ψευδές, διότι απλούστατα η θεραπεία δεν είναι επαρκής.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν αυτά τα στοιχεία - συμπτώματα καταγράφονται σε νεαρή ή ακόμη βρεφική ηλικία. Πρέπει άμεσα να εντοπισθούν και να αντιμετωπισθούν. Κάθε καθυστέρηση με σιγουριά θα δώσει ώθηση στην εξέλιξη της αρρώστιας και στην ανάπτυξή της.
Οι γονείς πρέπει να ξέρουν ότι εδώ ισχύει το «καλύτερα πρόσεχε δέκα φορές περισσότερο, παρά μία λιγότερο». Η παρακολούθηση, ακόμα και συχνή, με τα σύγχρονα μέσα όπως είναι η ηλεκτροεγκεφαλογραφία είναι ανώδυνη, αναίμακτη και χωρίς καμία επιβάρυνση για τον εργαζόμενο.