NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΕΦΤΕΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΥΚΕΩΝΑ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΥ ΜΕ ΚΥΡΙΩΣ ΣΚΕΨΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΑΞΙΕΣ.
Στην Αμερική, όπου όλα αυτά αρχίζουν και μπορούμε να πούμε ιδιαίτερα ότι είναι το λίκνο του σύγχρονου ναρκισσισμού, αναπτύσσεται η κοινωνία του XXL-Ego. Πρόκειται, δηλαδή, για την απόλυτη τροφοδότηση των αναγκών του υπέρ-Εγώ μας, χωρίς αντίστοιχη κοινωνική αξία.
Χαρακτηριστική είναι η δημιουργία πολλών εταιρειών, που έναντι αμοιβής περίπου 3.000 δολαρίων μπορούν να οργανώσουν ένα γεγονός και να προβάλλουν μια εικόνα, π.χ. την σχέση μιας κοπέλας με ένα σταρ, για μερικά δευτερόλεπτα στην τηλεόραση.
Οι άνθρωποι πληρώνουν αυτήν την υπηρεσία σαν τρελοί στην Αμερική, προκειμένου να έχουν τα 3-4 δευτερόλεπτα διασημότητας σε κάποιο τοπικό ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό σταθμό και να απολαύσουν ετερόφωτα κάτι από την δόξα κάποιου μεγάλου σταρ ή άλλης προσωπικότητας.
Το φαινόμενο έχει πάρει τέτοια έκταση, ώστε κοινωνιολογικές και ψυχιατρικές μονάδες μεγάλων πανεπιστημίων, όπως αυτά της Καλιφορνία, αρχίζουν και κάνουν ειδικές μελέτες, για να προσδιορίσουν την έκταση του φαινομένου.
Σαν γενιά Υ χαρακτηρίζεται η γενιά που γεννήθηκε μεταξύ του 1982 και 2001 και θεωρείται η περισσότερο συγκεντρωμένη σε ότι αφορά την αναζήτηση προσωπικότητας και την προβολή ναρκισσιστικών ιδεωδών.
Σε έρευνα που έγινε τελευταία, πάλι σε Καλιφορνέζικα Πανεπιστήμια, βλέπουμε ότι η τάση είναι να αυξηθεί στις επόμενες γενιές κατά 30%.
Μάλιστα, την ονομάζουν σαν επιδημία ναρκισσισμού και χαρακτηρίζεται σαν διαταραχή της προσωπικότητας με τον όρο διαταραχή ναρκισσιστικής προσωπικότητας.
Βασική ευθύνη δίνεται στους γονείς, που στο διάστημα αυτό ανέθρεψαν κυρίως με το σύνθημα του καιρού που ήτανε χρήματα, δύναμη, δημοσιότητα μια ολόκληρη γενιά μικρών παιδιών τυράννων ανίκανα να προσφέρουν οτιδήποτε άλλο παρά μόνο εθισμένα να ζήσουνε κάποιο μύθο που δεν υπάρχει.
Όπως και να έχει είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί και οι πρακτικοί Αμερικάνοι θεωρούνε ότι είναι ένα από τα κύρια όπλα καταπολέμησης είναι και η κρίση που μας δέρνει.
Μέσα σε αυτήν την κρίση και στην ανάγκη για προτεραιότητες άλλου είδους είναι επόμενο να σβήσει και η έντονη τάση ναρκισσισμού που κουβαλάει ο καθένας από εμάς και ιδιαίτερα η νέα γενιά.

Ο ERIC HOBSBAWM ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΝΑΛΥΕΙ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗΣ. ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΩΝ ΣΥΝΔΥΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ.
Ο Eric Hobsbawm γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1917 και είναι ένας από τους τελευταίους μεγάλους εν ζωή διανοητές της ανθρωπότητας. Ήταν ο γιος ενός Άγγλου και μιας Αυστριακής, οι οποίοι αργότερα μετανάστευσαν στο Βερολίνο, όπου έμεινε μέχρι το 1930 σαν μαθητής και ασπάστηκε την Μαρξιστική ιδεολογία.
Λίγο πριν την εγκαθίδρυση του Χίτλερ στην εξουσία η οικογένεια έφυγε για την Αγγλία, όπου και αργότερα σπούδασε ο Hobsbawm στο Κέιμπριτζ, καθώς επίσης στο Παρίσι, στην Καλιφόρνια, στο Στάνφορντ και στο MIT της Βοστόνης. Τελικά, κατέληξε σαν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Έχει γράψει πάρα πολλά έργα. Ιστορικού, ομιλητικού, κοινωνικού χαρακτήρα και τελευταία έδωσε μια βαρυσήμαντη συνέντευξη, όπου ο ίδιος αναφέρει ότι «Η πολιτική είναι αιχμάλωτη της παλαιομοδίτικης σκέψης». Γεγονός που αυτός βρίσκει ιδιαίτερα ανησυχητικό.
Με την πολιτική που εξασκούν, συνοψίζει ο ίδιος, ο κόσμος ρισκάρει μια μεγάλη έκρηξη με έντονες ανησυχίες, πιθανόν και αίμα. Δεν έχει καμία λύση να προτείνει, παρά μόνο επιστροφή στην αξιοκρατία, μεγαλύτερο σκεπτικισμό και λιγότερη επιθετικότητα.

Η ΕΚΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΑΞΙΩΝ ΣΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΟΣΜΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΕΝΑ ΚΕΝΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΛΥΦΘΕΙ ΜΕ ΝΕΕΣ ΑΞΙΕΣ.
Η κρίση ξευτέλισε το χρήμα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τις τράπεζες, τους οργανισμούς, τις κυβερνήσεις, τις εταιρείες, φανερές και μυστικές. Έκανε τον κόσμο πιο ευάλωτο στις μικρές και μεγάλες καταστροφές, όπως πλημμύρες, πυρκαγιές, λοιμούς, επιδημίες και σεισμούς. Έχουν πάψει πλέον διαχρονικές αξίες, όπως π.χ. τα ακίνητα.
Ακόμη και η γνώση δεν έχει την παλιά της αξία. Χιλιάδες πανεπιστήμια την διδάσκουν παραμορφωμένη και σε άχρηστη μορφή.
Η βιοτεχνολογία μία φούσκα, τα ακριβά ρούχα ή κοσμήματα δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Δεν έχουν πλέον αγορά. Στο ναρκισσισμό έχει πέσει κατακόρυφα η αξία του, γιατί ο καθένας έχει έναν δικό του και δεν χρειάζεται έναν ετερόφωτο.
Όμως, τεράστια αξία έχει ένα πηγάδι με καθαρό νερό. Μια τέτοια αξία δεν βρίσκεις, π.χ. στην Αφρική ή την Αλάσκα. Με δυσκολία σε Λατινική Αμερική και Ιαπωνία, υπάρχει ακόμη σε κάποια ορεινά χωριά της νοτίου Ευρώπης.
Αν είστε τυχεροί και βρείτε ένα, κρατήστε το. Θα έχει σε λίγο ανυπολόγιστη αξία.

Το τεράστιο γήπεδο που ετοιμάζεται στην νότιο Αφρική για το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου συνυπάρχει αρμονικά με την φτωχή παράγκα.
Η φτώχεια δεν αντιδρά ποτέ στον αθλητισμό. και ο αθλητισμός είναι ένα διέξοδο για την φτώχεια.

Στη φωτογραφία από τη Σρι Λάνκα αποτυπώνεται χαρακτηριστικά η διανομή του πανικού στο πλήθος κλιμακωτά στα πρόσωπα. Κορύφωση του πανικού είναι οι μάνες, που τρέχουν να σώσουν τα παιδιά τους. Μία άλλη γυναίκα με χαρούμενη έκφραση (αντίποδας) φωτογραφίζει το γεγονός.

Ο ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΜΠΕΡΝΕΖ, ΝΕΑΡΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 19ΟΥ ΑΙΩΝΑ ΠΑΝΤΡΕΨΕ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΙΝΤ.
Ο νεαρός δικηγόρος Μπερνέζ το 1919 ανοίγει στην Νέα Υόρκη το πρώτο γραφείο των δημοσίων σχέσεων. Είναι ανιψιός του μεγάλου Βιεννέζου Ψυχοθεραπευτή Σίνγκμουντ Φρόιντ και έντονα επηρεασμένος από τις ιδέες και τις θεωρίες του. Μελετά με μανία τα έργα του θείου του, τα φιλτράρει και τα αναλύει και το κυριότερο, τα προσαρμόζει στις σύγχρονες ανάγκες της αγοράς.
Εκεί για πρώτη φορά του έρχεται η ιδέα αναλύοντας την θεωρία για το «ασυνείδητο» ότι δεν είναι η πληροφορία αυτή που επηρεάζει τα πλήθη, αλλά, οι μηχανισμοί του ασυνειδήτου. Έτσι, λοιπόν, βαπτίζει τον όρο «προπαγάνδα» σε «δημόσιες σχέσεις».
Καταλαβαίνει, λοιπόν, για πρώτη φορά ένας άνθρωπος ότι αν καταφέρει και ελέγξει τις επιθυμίες του και τα ένστικτα του κοινού, μπορεί να το οδηγήσει όπου θέλει, ακόμα και στην πιο μεγάλη αχαλίνωτη κατανάλωση.
Η μεγάλη του επιτυχία ήταν τότε η διαφήμιση του καπνίσματος που έγινε στο γυναικείο φύλο σαν ένδειξη χειραφέτησης και ανεξαρτησίας. Μετά την καμπάνια αυτή έσπασε πλέον το κοινωνικό ταμπού, που ήθελε τις γυναίκες να μην καπνίζουν σε δημόσιους χώρους. Μετά από μια επιτυχημένη καμπάνια, η οποία ανέβασε στα ύψη τα κέρδη της καπνοβιομηχανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, οδήγησε τις γυναίκες να έχουν σαν σύμβολο ελευθερίας και ανεξαρτησίας το αναμμένο τσιγάρο.
Ο Μπερνέζ είχε ολοκληρώσει τον στόχο του να βάζει τον καταναλωτή όχι μόνο να αγοράζει το αντικείμενο του επιθυμητού προϊόντος, αλλά, και να συνδέεται συναισθηματικά μαζί του.