NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Οι γραμμές είναι τοποθετημένες κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ο παρατηρητής να νομίζει ότι υπάρχουν διαφορές εκεί που δεν υφίστανται. Ακριβώς επειδή η τοποθέτηση τους στο χαρτί ή στο χώρο είναι τέτοια, μπορεί να ξεγελαστεί ο παρατηρητής  και να νομίσει ότι έχουμε μια άνιση κατανομή. Το φαινόμενο Tilt είναι γνωστό στην ψυχιατρική, διότι καταδεικνύει αυτό που λέμε οπτικές παραισθήσεις, εκεί όπου γίνονται οι παρατηρήσεις αυτού του είδους. Σε αυτές τις περιπτώσεις εντάσσεται επίσης και η έρευνα στη σχιζοφρένεια. Όπως ακριβώς με την ίδια  σειρά που γίνεται η παρανόηση στο θέμα Tilt, έχουμε και την ψευδαίσθηση  ότι βλέπουμε κάτι που δεν υπάρχει. Δηλαδή, πρόκειται για τη βάση των οπτικών παραισθήσεων στη σχιζοφρένεια.

 ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΝΕΥΡΟΕΠΙΣΤΗΜONEΣ ΈΧΟΥΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕΙ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΟΥΝ ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ «ΔΙΑΧΕΕΤΑΙ» Η ΌΡΑΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ.

Έτσι λοιπόν, πέρα από την κεντρική  δράση του οπτικού κέντρου, βρέθηκε ότι υπάρχουν σαφείς διασυνδέσεις πολλών περιοχών και κέντρων του εγκέφαλου μεταξύ τους. Δηλαδή, η οπτική πληροφορία που φτάνει στον εγκέφαλο «διαχέεται» περίπου σε όλο το σύστημα και από εκεί και ύστερα τίθεται το θέμα της αντίληψης του συστήματος αυτού. Οι έρευνες λοιπόν έχουν καταδείξει ότι όντως η αντίληψη υπάρχει, αλλά όχι ταυτόχρονα. Υπάρχει, δηλαδή, κάποιος χρονικός συντονισμός, ο οποίος σε μια συγκεκριμένη στιγμή δίνει το «όλο» της οπτικής εντύπωσης μετά το οπτικό ερέθισμα.

Αυτό μέχρι τώρα δεν μπορούσε να μετρηθεί, διότι παρόλο που η έρευνα του κέντρου της όραση στον εγκέφαλο ήταν «δυνατή», δεν μπορούσε  να γίνει ταυτόχρονη παρατήρηση των επιμέρους νευρωνικών τόξων ή κέντρων που επικοινωνούν με το οπτικό κέντρο. Τώρα με τις νέες δυνατότητες της νευροφυσιολογίας και ιδιαίτερα  της μαγνητικής τομογραφίας είναι πλέον δυνατόν να εξεταστεί σε βάθος η απόδοση και η σημασία του «timing», όπως συνήθως αναφέρεται στις νευροεπιστήμες της οπτικής διάχυσης. Τώρα, δηλαδή, μπορούμε να ξέρουμε από τη στιγμή που το οπτικό ερέθισμα θα δοθεί αισθητηριακά πως διανέμεται στον εγκέφαλο, το πώς επεξεργάζεται, πως βιώνεται και καταγράφεται και ποιά είναι η σχέση με άλλα κέντρα, όπως π.χ. της μνήμης και της «αποθήκευσης». Πρόκειται για μια επαναστατική μέθοδος, η οποία βοηθάει στην κατανόηση πολλών άλλων μέχρι τώρα αδιευκρίνιστων παθήσεων π.χ. της σχιζοφρένειας.

Η ΣΧΙΖΟΤΥΠΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΈΝΑΣ «ΠΡΟΘΑΛΑΜΟΣ» ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΌΧΙ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΌΤΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΕΚΕΙ.

Στη σχιζοτυπική διαταραχή της προσωπικότητας έχουμε την ίδια προσυμπτωματολογία με τη σχιζοφρένεια και οι προσωπικότητες αυτές παρουσιάζουν έναν αλλόκοτο ιδεασμό, αλλά χωρίς έκδηλο παραλήρημα. Και όταν λέμε παραλήρημα, εκεί είναι και η ουσιαστική διαφορά που τις ξεχωρίζει από τις, αμιγώς,  παθολογικές καταστάσεις σχιζοφρένειας, όπως τις γνωρίζουμε. Βέβαια, για έναν μη ειδικό, αυτές οι καταστάσεις είναι οριακές και αποτελούν στην ουσία μια ανάγκη να καταφύγει κάποιος με τον υποψήφιο ασθενή στον ειδικό, προκειμένου να δοθεί η αγωγή που πρέπει και να τοποθετηθούν τα πράγματα εκεί που ανήκουν.

Γενικά, η σχιζοτυπική διαταραχή διαπιστώνεται από την νεαρή ηλικία και πρέπει να λαμβάνεται άμεση φροντίδα, χωρίς αργοπορία, επειδή οι εξελίξεις μπορεί να είναι ραγδαίες. Και μπορεί να είναι ραγδαίες, όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα εντείνει την κατάσταση αυτή π.χ. σε περιπτώσεις οικονομικής κρίσης, στρεσογόνων διαταραχών, πολέμου κ.τ.λ. μπορούμε να δούμε μαζικά τέτοιες εκρήξεις. Άρα η φροντίδα για προδιαγνωστική και κυρίως στη νεαρή εφηβική ηλικία είναι απαραίτητη.

 ΥΠΟΧΟΝΔΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ, ΌΠΟΥ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΠΑΡΑΠΟΝΙΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΈΧΕΙ.

Στους σχιζοφρενείς καμιά φορά υποχονδριακές ιδέες φτάνουν σε παραλήρημα. Οι σχιζοφρενείς πολύ τακτικά παραπονιούνται για αίσθημα κόπωσης, ιλίγγου, λιποθυμικής τάσης, αδυναμία κίνησης, άγχος, έντονους πονοκεφάλους, διαταραχές πέψης. Τις περισσότερες φορές σε αυτές τις περιπτώσεις πρόκειται για παράπονα, χωρίς βάσεις. Απλώς όταν υπάρχει έξαρση των συμπτωμάτων,  αυξάνονται έντονα και αυτά συμπληρώνοντας μια ήδη δυσμενή εικόνα, που χαρακτηρίζεται από γκρίνια και άρνηση. Συνήθως χρησιμοποιώντας την κατάλληλη θεραπεία (φάρμακα), έχουμε την υποχώρηση των συμπτωμάτων αυτών.

Η ΑΠΟΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΣΤΗ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ.
Το χαρακτηριστικό είναι ότι ο ασθενής μπορεί να κάθεται για ώρες μπροστά στον καθρέφτη, παρατηρώντας τα άκρα του, τα μέλη του προσώπου. Μπορεί να «πέφτει» για ώρες σε αυτή τη κατάσταση και να ζητά συνεχώς βοήθεια για να επιβεβαιώσει τη σωματική του ακεραιότητα. Κατά κανόνα χάνει το αίσθημα της ατομικότητας και της ισορροπίας του ΕΓΩ του και σαν εξωτερικός παρατηρητής εξηγεί λανθασμένα, βλέποντας τον εαυτό του. Αυτό το αίσθημα της μη πραγματικότητας και της αποξένωσης του από το περιβάλλον και τον εαυτό του χαρακτηρίζεται όσον αφορά τον ίδιο αποπροσωποποίηση, το δε περιβάλλον αποπραγματοποίηση. Πρόκειται για κλινικές εκφράσεις της διαταραχής, που είναι χαρακτηριστικές για τη σχιζοφρένεια. Υπάρχει δε, μια αναλογία στη κλιμάκωση της έντασης των συμπτωμάτων με τον χρόνο ύπαρξης τους.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ.
Αυτό που ακόμη είναι στη σκοτεινή πλευρά είναι ποιά είναι τα γονίδια αυτά και ποιος είναι ο αριθμός τους που σχετίζεται με αυτό το πρόβλημα. Κατά κανόνα, αναφέρεται ένα ποσοστό πάνω από 50% των χρωμοσωμάτων, σχετιζόμενα με τη σχιζοφρένεια και μάλιστα τα μακρά σκέλη των χρωμοσωμάτων 5,11 και 18 και τα βραχέα σκέλη του χρωμοσώματος 19. Η εμφάνιση της σχιζοφρένειας είναι πολύ πιο τακτική σε συγγενείς και άλλες γονιδιακές διαταραχές όπως π.χ. το σύνδρομο Κλαϊνεφέλτερ, το σύνδρομο Τέρνερ και άλλες χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Τα γεγονότα αυτά συνηγορούν έντονα με την άποψη ότι αν είχαμε το «μαγικό ραβδί» που θα μας έδινε τη δυνατότητα της γονιδιακής διερεύνησης της σχιζοφρένειας, θα είχαμε κάνει ένα πολύ μεγάλο βήμα σε διάγνωση και θεραπεία αυτών των καταστάσεων. Ίσως αυτό είναι αναμενόμενο τα επόμενα χρόνια.

Ο ΦΡΟΥΝΤ ΉΤΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΠΟΥ ΑΠΕΔΩΣΕ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΗΣ ΥΦΗΣ.
Μελετώντας τις αντιδράσεις κάποιου, νευροφυτικά, διαταραγμένου ασθενούς και τη σχέση που έχουν διαφορετικές επιθυμίες, ψυχολογικά δυναμικά, κοινωνικές προσαρμογές και ερωτική διάθεση συνδυασμένα με βαθύτερους μηχανισμούς παρανοϊκών διεργασιών και ιδεών, θεώρησε ότι οι σχιζοφρενικές τάσεις κυρίως είναι μια προβολή με τάση, αποθηκευμένης, αυτοτιμωρίας. Ομοφυλικά συναισθήματα, σκέψεις και παρορμήσεις οδηγούν παράλληλα σε μια «απώθηση» τους και ταυτόχρονη προβολή, όπου το πάσχων άτομο το αποδίδει σε άλλους. Αυτός ήταν ο λόγος που κατά τη δική του θεώρηση (του Φρόυντ) η σχιζοφρένεια είχε σχέση με το ναρκισσιστικό χαρακτήρα.

ΤΑ ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ «ΥΛΙΚΟ», ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΘΕΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΘΕΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ.
Αν και σε αρκετές περιπτώσεις έχει παρατηρηθεί ιδιαίτερα σε υιοθετημένους διδύμους ότι έχει εμφανιστεί σχιζοφρένεια, άσχετα από την κατάσταση των θετών γονιών. Το σύνολο πάντως των ερευνών καταδεικνύει ότι οι βιολογικοί γονείς των σχιζοφρενικών ασθενών εμφανίζουν πολύ μεγαλύτερα ποσοστά νοσηρότητας, τόσο στη σχιζοφρένεια όσο και άλλες ψυχικές διαταραχές, άσχετα από το αν ανατράφηκαν από βιολογικούς ή θετούς γονείς. Οι περισσότεροι ερευνητές μετά από αυτά τα αποτελέσματα, χωρίς να αμφισβητούν την παθογενική επιρροή του περιβάλλοντος, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια πολυγονιδιακή επιβάρυνση στη σχιζοφρένεια. Τα πολλά και περιπλεγμένα μεταξύ τους γονίδια θεωρούνται επίσης υπεύθυνα για την πολυμορφία της νόσου. Η πολυμορφία και το πολυγονιδιακό φαινόμενο είναι οι αιτίες της δύσκολης περαιτέρω διερεύνησης της σχιζοφρένειας.

Η 4Α ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΈΧΕΙ ΑΝΑΛΥΘΕΙ ΣΑΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ.
Οι έρευνες αυτές απέδωσαν πληθώρα αποτελεσμάτων και πληροφορίες που είναι ιδιαίτερα χρήσιμες. Σε αυτό το επίπεδο, στις αρχές του 19ου αιώνα ο Ελβετός ψυχίατρος Ευγένιος Μπλόιλερ ήταν ο πρώτος που έδωσε τον όρο σχιζοφρένεια από τις ελληνικές λέξεις σχίζο και φρένεια (σχίσιμο μυαλού), ξεκινώντας από την παρατήρηση της διάσχισης που παρουσιάζουν οι σχιζοφρενείς ασθενείς σε ότι αφορά σκέψεις, συναίσθημα και συμπεριφορά. Ο Μπλόιλερ δεν θεωρούσε την σχιζοφρένεια σαν ενιαία νοσολογική οντότητα, αλλά σαν μια νόσο με πολλές υποομάδες και μάλιστα αυτές οι υποομάδες, ανάλογα με την ένταση τους, οδηγούν τον ασθενή σε άνοια κάποια στιγμή. Κυρίαρχα συμπτώματα χαρακτήρισε αυτά της 4Α. Τα 4Α του Μπλόιλερ ήταν ο αυτισμός, η ασυναρτησία, η απάθεια και η αμφιθυμία. Οπωσδήποτε η κατηγοριοποίηση αυτή των 4Α είναι μια καλή προσπάθεια για την ενδοεπικοινωνία των γιατρών και την κατανόηση των συμπτωμάτων. Βέβαια ο ίδιος προχώρησε λίγο παραπέρα, θεωρώντας τα 4Α σαν πρωτογενή συμπτώματα και σαν δευτερογενή. Τα υπόλοιπά όμως, ακόμα και αυτή την κατατονία, τα θεώρησε τα απότοκα των πρωτογενών.

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΦΡΟΥΝΤ ΜΕ ΤΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ ΒΡΗΚΑΝ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΜΙΑ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΘΕΩΡΙΩΝ.
Μια τέτοια θεωρία είναι και αυτή της απομόνωσης του ασθενούς. Ο Αμερικάνος ψυχίατρος Χάρι Σάλιβαν, ιδρυτής μιας ψυχαναλυτικής σχολής έρευνας, προσωπικότητας και διαπροσωπικών φαινομένων, θεώρησε την απομόνωση των σχιζοφρενικών ασθενών όχι σαν ένα από τα συμπτώματα της αρρώστιας, αλλά την γενεσιουργό αιτία της ίδιας αρρώστιας. Δηλαδή, πίστευε ότι κοινωνικοπολιτισμική απομόνωση παράλληλα με την ατονία των διαπροσωπικών σχέσεων σε ανθρώπους με μια ψυχωτική τάση οδηγεί τελικά στην εμφάνιση σχιζοφρενικής συμπτωματολογίας. Ακούγεται υπερβολικό με τις σημερινές γνώσεις που έχουμε για την σχιζοφρένεια, αλλά σίγουρα εμπεριέχει και μια αλήθεια. Είναι γεγονός ότι η απομόνωση έχει αρνητικό χαρακτήρα για την ανάπτυξη σχιζοφρενικών καταστάσεων και η έγκαιρη αντιμετώπιση στο σύμπτωμα να αποτελεί και στοιχείο θεραπευτικής αγωγής.

ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΤΙΨΥΧΩΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ, ΔΙΟΤΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΆΞΟΝΑ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΣΧΙΧΟΦΡΕΝΕΙΑΣ.
Η φαρμακευτική αυτή εποποιία ξεκίνησε στις αρχές του πενήντα με πρωτοπόρους τους Delay και Deniker που παρουσίασαν το πρώτο φάρμακο για αυτές τις περιπτώσεις, την χλωροπρομαζίνη. Η χλωροπρομαζίνη είναι ένα παράγωγο της χημικής ομάδος των αλειφατικών φαινοθειαζινών, η οποία έχει άμεση επίδραση σε όλο το κεντρικό νευρικό σύστημα και ιδιαίτερα στο νευροφυτικό με ουσιαστική καταστολή της σχιζοφρενικής συμπτωματολογίας. Μπορούμε να πούμε ότι τα τελευταία εξήντα χρόνια η χλωροπρομαζίνη μαζί με τις βουτυροφαινόνες είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στους σχιζοφρενείς ασθενείς. Η δραστηριότητα της χλωροπρομαζίνης είναι δοκιμασμένη με επιτυχία και σε άλλους ιατρικούς τομείς, λόγω της θεραπευτικής της εμβέλειας και σε άλλες ασθένειες. Μερικά είναι ο λόξυγκας και ο στομαχικός ίλιγγος.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΑ ΣΤΗΝ ΈΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΕΙ ΜΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ.
Ο Γερμανός ψυχίατρος Κάρλ Γιάσπερς διατύπωσε τη θεωρία ότι δεν υπάρχουν σταθερές δομές στην νοσολογική ανάπτυξη της σχιζοφρένειας. Έτσι λοιπόν, ανέπτυξε ένα ερευνητικό σχήμα για τις έννοιες υποκείμενο-αντικείμενο, αίτιο-αποτελέσματα με βάση τη συνειδητή εμπειρία και ασυνείδητη αντίληψη. Έτσι λοιπόν κατέληξε ότι οι παράγοντες που διαταράσσουν την ψυχική ικανότητα είναι εξωτερικοί, ενώ η προσωπικότητα και οι ενδοψυχικοί παράγοντες συντελούν όχι στην παθογένεια, αλλά στη διαμόρφωση της συμπτωματολογίας. Η θεωρία του Γιάσπερς ήταν καινοτόμος, αλλά ιατρικά πολύ δύσκολα εφαρμόσιμη ακόμη και σε επίπεδο ερευνών. Υπάρχουν ακόμη υποστηρικτές, αλλά σε φιλοσοφικό επίπεδο.

Η ΣΧΕΣΗ ΆΓΧΟΣ ΚΑΙ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΟΛΙΚΗ.
Μπορεί το άγχος να παρουσιαστεί σαν σύμπτωμα της σχιζοφρένειας, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να είναι μια γενεσιουργός αιτία της παθογένειας του. Ο Σιλβάνο Αριέτι, μετά από έρευνες, παρατήρησε ότι το άγχος, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία σε συνδυασμό με ψυχοτραυματικές εμπειρίες, «αποθηκεύεται» στο ασυνείδητο και επανέρχεται μεταγενέστερα, σπάζοντας τους μηχανισμούς ψυχικής άμυνας που διαθέτει το άτομο και οδηγώντας τους προσβεβλημένους σε έκρηξη σχιζοφρενικών καταστάσεων. Μάλιστα αυτή η επαναλαμβανόμενη παλινδρόμηση, σε τακτικά διαστήματα, οδηγεί σε μια όξυνση της σχιζοφρένειας μαζί με πτώση της αντίληψης ,φτάνοντας στα όρια της άνοιας. Σύγχρονες απεικονιστικές μέθοδοι κατέδειξαν ότι η σκέψη του Αριέτι, για αυτή την εξέλιξη, έχει σωστή βάση.

Η ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΝΟΣΗΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ, ΛΟΓΩ ΧΡΗΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΜΟΥ.
Τακτικά, παρακολουθούμε ακραίες αυξομειώσεις του ζαχάρου και της αρτηριακής πίεσης σε σχιζοφρενείς ασθενείς κατατονικού τύπου. Εμφανίζεται επίσης σμηγματόρροια στο πρόσωπο, διαταραχές νεφρικής λειτουργίας. Κατά κύριο λόγο, αυτές οι διαταραχές οφείλονται σε δυσλειτουργίες των επινεφριδίων σε καθημερινή βάση λόγω των ψυχιατρικών καταστάσεων. Συγκεκριμένα, η κορτιζόλη τους μπορεί να ανεβαινοκατεβαίνει σαν «ασανσέρ» και να προκαλεί αυτές τις βλάβες. Γενικά, στη σχιζοφρένεια προσέχουμε πάντα τις διαταραχές του μεταβολισμού και τις λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη.

Η ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.
Συνήθως η προσοχή στη σχιζοφρένεια είναι διαταραγμένη, έτσι που σε αρκετό βαθμό να επηρεάζει και την αντίληψη. Έτσι λοιπόν κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, έλλειψη προσοχής με διαταραγμένη αντίληψη οδηγούν το σχιζοφρενικό άτομο σε μια έλλειψη ευαισθησίας, που σημαίνει μια απώλεια συνειδητής αναγνώρισης φύσης και ατόμων, περιβάλλοντος και προσώπων με ταυτόχρονη εμφάνιση ασυνεννοησίας και μη προσαρμοστικότητας. Δηλαδή, στους σχιζοφρενείς ασθενείς παρατηρούμε μια κατάσταση «ντόμινο» , όπου το ένα σύμπτωμα φέρνει το άλλο και μια κατάσταση φέρνει την άλλη. Όλα αυτά γίνονται με εκπληκτική ταχύτητα στην καθημερινότητα της ζωής. Έτσι που να αμφιβάλει κανείς για την κρίση του σχετικά με τη συμπεριφορά των ατόμων αυτών. Αυτός είναι και ένας λόγος γιατί πολλές φορές η πιστοποίηση στη διάγνωση σχιζοφρένειας αργεί. Ακόμα και ο πιο έμπειρος ψυχίατρος στο σύντομο χρονικό διάστημα μιας επίσκεψης δεν είναι δυνατόν να τα συνδυάσει όλα αυτά, ιδιαίτερα στην αρχή της νόσου, ώστε να φτάσει σε μια τελική διάγνωση.

ΟΙ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΞΕΚΙΝΑΝΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ.
Ακριβώς, λόγω αυτής της εικόνας τους, χαρακτηρίζονται και εστιακές διαταραχές.Οι πιο συνήθεις εστιακές διαταραχές είναι οι κινητικές και αισθητικές, διότι εκεί έχουμε τη βλάβη σε, σχετικά, μεγάλης έκτασης εγκεφαλικά κέντρα. Υπάρχει όμως η περίπτωση, η εστιακή διαταραχή να είναι περιορισμένη σε οπτικά ή ακουστικά νευρωνικά τόξα, με αποτέλεσμα οι κρίσεις που παρουσιάζονται να έχουν τη μορφή οπτικών ή ακουστικών ψευδαισθήσεων. Αναμενόμενα, τότε, οι περισσότεροι κλινικοί γιατροί πέφτουν στην παγίδα και νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με κάποια μορφή σχιζοφρένειας. Στις περιπτώσεις αυτές, καταλυτικά, διαγνωστικό είναι η εικοσιτετράωρη ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή, η οποία λύνει και το διαγνωστικό πρόβλημα.

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΧΑΝΕΙ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΒΙΩΝEI ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΕ ΟΠΤΙΚΕΣ Ή ΑΚΟΥΣΤΙΚΕΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ.
Κατά το jamais-vu βιώνει ο ασθενής πράγματα που δεν έγιναν ποτέ και είναι σε φανταστικό επίπεδο. Δεν εμφανίζεται τακτικά, αλλά πρόκειται για μια περίπτωση ψυχοκινητικών διαταραχών σε κροταφικού τύπου επιληψία.
Είναι μια δύσκολη μορφή επιληψίας και να διαγνωστεί και κυρίως να διαφοροδιαγνωστεί από σχιζοφρενικές ψυχώσεις με τις οποίες, πολλές φορές, έχει κοινή ρίζα˙ και εδώ πρέπει να είναι ο έλεγχος εκτενής και η εικοσιτετράωρη καταγραφή με βιντεοσκόπηση απαραίτητη.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΈΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΝΑ ΑΠΟΚΟΙΜΗΘΟΥΝ ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΜΑΚΡΥ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ.
Ύπνος και ξύπνιος και όρθιος είναι το τρίγωνο που ορίζει τη ζωή κάποιου με ναρκοληψία. Ο λόγος είναι ότι λείπει κάποιο ειδικό ένζυμο στον εγκέφαλο για να ρεγουλάρει τον ρυθμό ύπνου και ξύπνιου.
Στους ανθρώπους αυτούς εμφανίζονται για σύντομο χρονικό διάστημα παραλύσεις, παραισθήσεις και μπορεί ο εγκέφαλος να «κοιμάται», ενώ το σώμα δουλεύει.
Η διάρκεια της αρρώστιας μπορεί να φέρει καταθλίψεις, διεγέρσεις ή και σχιζοφρένεια. Δεν έχει βρεθεί η ακριβής αιτία που προκαλεί αυτή την κατάσταση.
Νευρολόγοι προσπαθούν με συνδυασμούς φαρμάκων, συνήθως ανεπιτυχείς, να εξισορροπήσουν αυτή τη διαταραχή. Τα διάφορα διεγερτικά που χρησιμοποιούνται πολλές φορές φέρνουν αντίθετα αποτελέσματα όπως παραδείγματος χάρη καταληψία.