NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΔΕ ΔΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΜΙΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, ΠΑΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ.
Συχνά, όμως, παραμελούν και περισσότερες των δυο ή τριών κρίσεων, περιμένοντας να εμφανιστούν στοιχεία, τα οποία θα πάψουν να τους κάνουν να θεωρούν την κατάσταση θολή. Το τελευταίο, βέβαια, μπορεί να αποφευχθεί με την καταγραφή ενός πολύωρου ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος, το οποίο είναι σε θέση σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, περισσότερο από 90%, να δώσει την τελική απάντηση στο να είναι αναγκαία ή όχι η φαρμακευτική αγωγή.
 Κατά κανόνα, έστω και με τη μια κρίση, τη λεγόμενη «ευκαιριακή επιληπτική κρίση», καλό είναι να γίνεται η εκτενής διάγνωση και η άμεση αγωγή, διότι συνήθως η πρώτη είναι και αυτή που βλέπουμε, αλλά όχι και αυτή που συνέβει για πρώτη φορά.  Όπως δείχνει η εμπειρία με τα διαρκείας ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα, πάντα υπάρχει ένα υπόβαθρο, επιλεπτογόνου διαταραχής στον εγκέφαλο, που παρουσιάζει κλινικά έστω και μια κρίση, το οποίο είναι σαν ηφαίστειο, έτοιμο να εκραγεί με την πρώτη ευκαιρία. Ουσιαστικά, με τις σημερινές συνθήκες ζωής και τις κατακτήσεις της ιατρικής δεν έχει νόημα το να περιμένεις την πιστοποίηση της επιληψίας, μόνο από την κλινική διάγνωση. Ο θεμέλιος λίθος για αυτή τη δουλειά είναι η μακρύωρη ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή και η καταγραφή μετά από πρόκληση.

ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΝΑΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗ ΣΤΟΥΣ ΙΑΤΡΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ.
Το ότι δε συζητάτε όσο πρέπει και δεν αναλύεται επιστημονικά οφείλεται σε δυο λόγους: πρώτον, οφείλεται στην κατά λάθος εκτίμηση ότι πρόκειται για μια μη αναστρέψιμη κατάσταση της νόσου και δεύτερον, σαν συνέχεια του πρώτου, πολλοί το θεωρούν σαν κάτι φυσιολογικό, ιδιαίτερα στους επιληπτικούς ασθενείς με φαρμακοανθεκτικούς σπασμούς. Η εν λόγω διαταραχή της προσωπικότητας βγάζει «προς τα έξω» μια παθητικοεπιθετική συμπεριφορά με αυξημένες τάσεις εξάρτησης και ταυτόχρονης αποφευκτικότητας.
Είναι ένα πεδίο, το οποίο μόλις διευκρινιστεί και ερευνηθεί επαρκώς,  ιατρικά, ακόμα και με τα σύγχρονα διαγνωστικά μέσα, όπως το εικοσιτετράωρο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, μαγνητική τομογραφία, υπάρχει η δυνατότητα τόσο φαρμακευτικής όσο και ψυχαναλυτικής  βοήθειας. Αυτή η βοήθεια είναι απαραίτητη, διότι βελτιώνει ουσιαστικά την κατάσταση του ασθενούς με αποτέλεσμα να υπάρχει μια γενική πρόοδος στην επανακοινωνικοποίηση του.

ΣΥΓΚΟΠΤΙΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΈΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ Η ΚΑΡΔΙΑ ΔΕ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΑΡΚΕΤΟ ΑΙΜΑ.
Κύριος λόγος για αυτές τις καταστάσεις είναι καρδιοαγγειακά προβλήματα με αιμοδυναμικές διαταραχές που οδηγούν στο έλλειμμα οξυγόνωσης του εγκεφάλου. Αυτές με τη σειρά τους προκαλούν σοκ και πόνο και λιποθυμία με ήπιους σπασμούς. Αν κανείς καταφέρνει σε αυτό το διάστημα να κάνει ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα στο λιποθυμισμένο ασθενή, διαπιστώνει στοιχεία παρόμοια με αυτά του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος ενός επιληπτικού. Το συγκοπτικό επεισόδιο θεωρείται μη επιλεπτογενές, παρόλο που έχουμε εγκεφαλική επιληπτική διαταραχή. Πρόκειται για μια ιατρική συνήθεια με αρκετές αμφιβολίες και αντιρρήσεις που ακόμα δεν έχουν τελεσιδικήσει.

ΌΧΙ ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΈΝΑ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΜΙΑΣ ΕΠΙΛΗΨΙΑΣ.
Θεωρείται απλώς σαν μια επιληπτική αντίδραση του οργανισμού. Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε πάρα πολλούς ανθρώπους, χωρίς να υπάρχει ιστορικό ή οποιαδήποτε «παθολογική» ανάγκη, αλλά να είναι και τόσο απαρατήρητη ώστε να μην το καταλάβει κανείς. Ακόμη και σε ένα ή περισσότερα επεισόδια, όπου υπάρχει μαρτυρία πιθανής κρίσης δεν είναι δυνατόν να τεθεί η ετικέτα αυτής της διάγνωσης, χωρίς να γίνει πλήρης διαγνωστικός έλεγχος. Ο διαγνωστικός έλεγχος αυτός αφορά, κατά πρώτο λόγο, την παρατήρηση του ασθενούς κάτω από διάφορες καταστάσεις. Πέρα από αυτό, πρέπει να γίνει μια σειρά ηλεκτροεγκεφαλογραφημάτων μετά από διάφορες προκλήσεις, όπως είναι ο ερεθισμός με φως ή η αγρύπνια, προκειμένου να βρεθεί εάν υπάρχει κάποιο παθολογικό στοιχείο. Εάν και μετά από αυτό, ακόμα και ύστερα από εικοσιτετράωρη καταγραφή με ύπνο, δεν πιστοποιηθούν στοιχεία ακριβούς επιλεπτογενούς διαταραχής του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος, τότε παραμένει το επεισόδιο της κρίσης ως απλή υπόνοια υπό παρακολούθηση από τον κλινικό γιατρό.
Βέβαια, η διαγνωστική δε σταματάει εκεί, συνεχίζεται ακόμη και με μαγνητική τομογραφία ή οποιαδήποτε άλλη ιατρική εξέταση είναι αναγκαία, προκειμένου να δώσει το παραμικρό στοιχείο και ιδιαίτερα στις μεγάλες κλινικές, όταν συμβαίνει για πρώτη φορά για μια πιθανή αιτία της επιληπτικής κρίσης. Είναι αυτό που λέμε ότι όταν έχουμε τέτοια ένδειξη επιλεπτογενούς μορφής και υπόνοια κάποιας κρίσης, η προσπάθεια της διάγνωσης δε σταματάει ποτέ.

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΔΗΛΩΘΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ, ΌΤΑΝ ΈΧΕΙ ΠΡΟΗΓΗΘΕΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΓΕΝΝΗΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΈΤΣΙ ΏΣΤΕ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΝΑ ΈΧΕΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟ «ΝΑ ΩΡΙΜΑΣΕΙ» ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΕΙ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.
Το χαρακτηριστικό αυτών των κρίσεων είναι ότι είναι μικρές, διαρκούν δευτερόλεπτα και κατά κύριο λόγο συνοδεύονται από σύγχυση και κεφαλαλγία μετά τη διάρκεια τους. Τα συμπτώματα αυτά μπορούν να επαναληφθούν πολλές φορές κατά την διάρκεια της μέρας και μάλιστα να έχουν αύξηση σε αλλαγές της θερμοκρασίας σε έντονο στρες η σε μεγάλη κόπωση. Η κατανομή των ηλεκτρολυτών, δηλαδή, η συγκέντρωση νερού και κατανάλωση ποτών παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην όλη εμφάνιση.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, εκείνο που «διεκδικείται» όσο γίνεται γρήγορα είναι να γίνει κατανοητή η ύπαρξη των επιληπτικών κρίσεων, δια της καταγραφής της ηλεκτροεγκεφαλογραφίας και ο περαιτέρω έλεγχος με τη μαγνητική τομογραφία, προκειμένου να συγκριθεί αν υπάρχουν κάποιες ανατομικές βλάβες, οι οποίες θα ληφθούν υπόψη στη θεραπευτική αγωγή.

Η ΕΠΙΛΗΨΙΑ ΈΧΕΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΤΗΣ.
Κατά κανόνα, εκείνο που ενδιαφέρει σε πρώτο λόγο, σε κάθε μορφή επιληψίας είναι εάν αυτή είναι ιδιοπαθής και γενικευμένη. Έτσι χαρακτηρίζεται μια επιληπτική κρίση ή πολλές επιληπτικές κρίσεις, που οδηγούν στη διάγνωση της επιληψίας όταν δεν υπάρχει ιστορικό, μαρτυρία ή σαφής εγκεφαλική διαταραχή που να συνδέεται με την κατάσταση αυτή. Πολύ τακτικά, υφίσταται εδώ όμως μια κληρονομική επιβάρυνση που μπορεί να ληφθεί υπόψη.
Πρέπει όμως να τονιστεί ότι με τις «γενναίες» προόδους των τεχνικών διαγνωστικών μέσων, σε ότι αφορά τη νευρολογία τα τελευταία χρόνια, είναι πολύ δύσκολο να μη «βρεθεί» η αιτία μιας επιλεπτογενούς κρίσης και έτσι είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τον κλινικό γιατρό να χαρακτηρίσει ένα επιληπτικό σύνδρομο σαν ιδιοπαθές και γενικευμένο. Συνήθως, κατά κανόνα, αυτό αποτελεί μια προσωρινή λύση, που πολλές φορές κάτω από ειδικές συνθήκες μπορεί να κρατήσει και πολύ καιρό μέχρι να επιβεβαιωθεί μια αιτία που κρύβεται πίσω από το γεγονός.

ΣΥΝΗΘΩΣ ΤΑ ΣΥΝΤΟΜΑ «ΔΕΙΓΜΑΤΑ» ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΈΝΑ ΠΟΣΟΣΤΟ 50% ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ «ΠΑΓΙΔΕΥΣΟΥΝ» ΜΙΑ ΕΠΙΛΗΠΤΟΕΙΔΗ «ΑΝΩΜΑΛΙΑ».
Αν όμως λάβει κανείς υπόψη του ότι η κατάσταση του εγκεφάλου αλλάζει ανά δευτερόλεπτο, είναι πιθανόν ακόμα και για βαριές μορφές επιληψίας να συμπέσει η περίπτωση καταγραφής  φυσιολογικού ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος σε χρόνο απουσίας κρίσεως και φυσιολογικών λειτουργιών. Η πείρα έχει δείξει ότι σε πολύωρες καταγραφές, συμπεριλαμβανομένου και των καταστάσεων ύπνου ή ακόμα και πιο παρατεταμένες, πολύ σπάνια είναι δυνατόν να μην καταγραφεί η παθολογική δραστηριότητα των πασχόντων κυττάρων. Έτσι λοιπόν, όταν μιλάμε για πιθανή διάγνωση επιληψίας, η πολύωρη καταγραφή και με ύπνου του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος είναι αυτονόητη.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ GESCHWIND ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ.
Είναι πολύ χαρακτηριστικό και περιλαμβάνει μια έντονη συμπτωματολογία, που αρχίζει κυρίως από ένα ισχυρό «κολλώδες» συναίσθημα, από το οποίο απαλλάσσεται δύσκολα ο ασθενής και δεν μπορεί να απελευθερωθεί από τις εμμονές του. Κάποιες από αυτές τις εμμονές είναι η υπερθρησκευτικότητα με ότι αυτό συνεπάγεται, η υπερηθικότητα σε βαθμό ψυχιατρικής διαταραχής, η έντονη απουσία σεξουαλικότητας και η αντικοινωνικότητα. Η εμφάνιση του συνδρόμου Geschwind ποικίλει από ελαφρά, μέτρια έως βαριά, ανάλογα με την περίπτωση του εκάστοτε ασθενούς, το χρόνο λήψεως φαρμάκων και το χρόνο εμφάνισης κρίσεων.

Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΆΠΟΨΗΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΑΥΤΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΌΤΙ Ο ΈΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ.
Εδώ βέβαια, πρέπει επεξηγηματικά να αναλυθούν δυο λόγοι: ο πρώτος είναι ότι αναφερόμαστε σε κρίσεις που κλινικά κάποιος έχει δει για κάποιο μεσοδιάστημα ή τις συνδυάζει με ένα παθολογικό, σύντομου χρόνου, ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Εάν το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα είναι ύπνου ή πολλαπλών ωρών και μακράς διαρκείας καταγραφής, τότε το ποσοστό αυξάνεται ραγδαία και πολύ σπάνια βρίσκεται ασθενής με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ελεύθερο από επιλεπτοειδείς εκφορτώσεις.

ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ «ΜΑΧΗ» ΜΕΤΑΞΥ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΩΝ, ΕΑΝ ΟΙ ΨΥΧΟΓΕΝΕΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΙΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ Ή ΌΧΙ.
Έτσι λοιπόν, κατά καιρούς, γίνονταν διάφορες έρευνες όπως η εκτίμηση επιπέδων προλακτίνης, ψυχομετρικές εξετάσεις κ.τ.λ. .  Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις πάντα τα αποτελέσματα βγάζανε σε μεγάλο ποσοστό παθολογικά στοιχεία και εκεί που δεν ήταν σαφή παθολογικά, δεν μπορούσε κανείς να αποδείξει το αντίθετο. Πλέον το πρόβλημα αυτό έχει λυθεί με τις νέες απεικονιστικές μεθόδους όπως π.χ. την πολύωρη εικοσιτετράωρη ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή και την υπολογιστική μαγνητική τομογραφία. Σήμερα είναι πλέον εμφανές ότι στη μεγάλη πλειοψηφία των λεγόμενων ψυχογενών κρίσεων υπάρχει παθογένεια και μάλιστα κυρίως μεταξύ του μετωπιαίου λοβού και των διαφόρων διασυνδέσεων του.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΈΝΑ ΔΙΛΛΗΜΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΌΤΑΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΩΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ˙ ΕΑΝ ΈΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΜΙΑ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΠΑΡΑΝΟΙΑ, ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ Ή ΣΤΗ «ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ» ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΕ ΜΙΑ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ.
Σήμερα με την πλειάδα αυτών των περιστατικών και με την εξειδίκευση αυτών των ατομικών ιδιαιτεροτήτων είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει κανείς από μια απλή νευροψυχιατρική εξέταση να αποφανθεί για το ένα ή το άλλο. Έτσι λοιπόν, μιας και η σημερινή μοντέρνα διαγνωστική προσφέρει τις δυνατότητες της διαφοροδιάγνωσης  της κατάστασης είναι απόλυτα απαραίτητο σε αυτούς τους ασθενείς με αυτά τα «παράπονα», να γίνεται ο πλήρης νευροφυσιολογικός επεξηγηματικός έλεγχος με προκλητά δυναμικά και πολύωρη ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή. Μπορεί αυτό να φαίνεται τολμηρό και πολυέξοδο, αλλά στην ουσία είναι ακριβώς το αντίθετο.

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΛΙΠΟΘΥΜΙΑΣ ΈΧΟΥΜΕ ΤΟ ΛΕΓΟΜΕΝΟ ΣΥΓΚΟΠΤΙΚΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ, ΌΠΟΥ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΚΙΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΔΕ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΑΡΚΕΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ.
Το αποτέλεσμα της έλλειψης οξυγόνου είναι μια δυσλειτουργία εναρμόνισης εγκεφάλου με καρδιά, με αποτέλεσμα την απώλεια των αισθήσεων και μερικές φορές σπασμούς από τα άκρα. Αυτός είναι και ο λόγος που, αρκετές φορές, μπερδεύονται οι λιποθυμίες με τις  επιληπτικές κρίσεις. Για αυτό το λόγο, άσχετα της έκβασης, είναι αναγκαίο σε κάθε περίπτωση να έχουμε την απόλυτη διαγνωστική εκλαΐκευση της αιτίας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την εκτεταμένη ηλεκτροεγκεφαλογραφική εξέταση.

ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑΣ Η ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΕΠΙΛΗΨΙΑΣ ΉΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΟ ΝΑ ΕΙΠΩΘΕΙ.
Τεχνικά προβλήματα (έλλειψη διαγνωστικών μέσων, κοινωνικοί στιγματισμοί κ.τ.λ.) έκαναν τη διαδικασία της διάγνωσης δύσκολη και την αντιμετώπιση της επιληψίας δυσκολότερη. Τότε, για πρώτη φορά, αναδείχτηκε και ένας όρος που μετά έγινε μεταξύ των γιατρών αγαπητός, η λεγόμενη ψυχογενής επιληπτική κρίση. Αυτό ήταν μια υποκειμενική τελείως «στάμπα», βασιζόμενη τόσο στην αμφισβητούμενη επιληψία που παρουσίαζε ο ασθενής, όσο και στη μερική ικανότητα του γιατρού να πει με βεβαιότητα τη διάγνωση. Έτσι λοιπόν, με αμφιλεγόμενες διαδικασίες, «καραμπινάτες» διαταραχές της συμπεριφοράς και του συναισθήματος, αλλά ακόμη σφαιρικές αμνησίες, συγκοπικά επεισόδια, συγκοπικές κρίσεις περνούσαν όλα στη «στάμπα» του ψυχογενούς. Βέβαια, όλα αυτά με την πρόοδο της τεχνολογίας και ιδιαίτερα της πολύωρης ηλεκτροεγκεφαλογραφικής καταγραφής σε ποσοστό πάνω από 95% έχουν υποχωρήσει.

Η ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΛΗΨΙΑΣ ΈΧΕΙ ΈΝΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ.
Έχει πάντα μια αφετηρία μιας ομάδας υπερδιεγερμένων νευρικών κυττάρων. Αυτά λειτουργούν σαν βηματοδότης για τη μετάδοση της επιληπτικής κρίσης. Παλιά ήταν πολύ δύσκολο να εντοπίσουν τα πρωταρχικά διεγερμένα κύτταρα, διότι κανείς μπορούσε να το κάνει αυτό μόνο από τη συνεκτίμηση κάποιων κλινικών σημείων, τον τόπο της κρίσης και πιθανά ηλεκτροεγκεφαλικά ευρήματα. Σήμερα για τη διάγνωση των (από την επιληψία) νευρικών κυττάρων, πέρα από τις μεθόδους που είπαμε, χρησιμοποιείται και ο διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός. Πρόκειται για μια νέα τεχνική, η οποία αναίμακτα και ανώδυνα μπορεί να αντιμετωπίσει τη διεγερμένη εστία των επιληπτικών κυττάρων και να την καταστείλει. Βέβαια, η διαδικασία είναι ακόμη σχετικά δύσκολη και χρειάζεται χρόνο και επιμονή. Αλλά η ανάπτυξη των μηχανημάτων λειτουργίας διακρανιακών μαγνητικών ερεθισμών εξελίσσεται ραγδαία, έτσι ώστε να γίνει κατάλληλο και για αυτές τις εφαρμογές.