NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΗΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΟΛΗ ΖΩΗ. ΑΥΤΗ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΩΝ ΣΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΤΕΡΟ ΥΠΑΡΧΕΙ. ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΧΑΝΕΙ ΖΕΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Υπάρχει μια "ιεραρχία" με το σχήμα δέντρου για ότι αφορά την γένεση και επεξεργασία των συναισθημάτων στον άνθρωπο. Ο κορμός βρίσκεται κάπου λίγο παραπάνω από τον νωτιαίο μυελό σε ένα σημείο όπου εδράζεται το στέλεχος του εγκεφάλου. Εκεί υπάρχουν αποτυπωμένα από τις προηγούμενες γενιές οι κατάλογοι των συναισθημάτων μας εδώ και 500 περίπου χρόνια. Από εκεί προχωρούν τα συναισθήματα συνειδητά και ασυνείδητα σε μια λειτουργική μηχανή που λέγεται δρέπανο του εγκεφάλου και φτάνει περίπου στο μέσο του κεφαλιού μας για να αναλάβουν την διεκπεραίωσή τους, από εκεί και πέρα τα επάνω πατώματα της λογικής μας, ο φλοιός των ημισφαιρίων. Εάν δεν υπήρχε αυτή η αρχή και όλα γίνονταν με την λογική από πάνω προς τα κάτω θα έπρεπε τα κύτταρα του φλοιού του εγκεφάλου να εκπαιδεύσουν του υπόλοιπους σχηματισμούς σε ρόλους που ούτε οι ίδιοι ήξεραν.
Άρα δεν θα ήταν δυνατόν να ζήσουμε χωρίς αυτήν την διαδοχική αρμόνια που δίνει η ανάπτυξη των ιδεών. Ξεκινώντας λοιπόν να αναπτύσσονται έτσι τα συναισθήματα κατορθώνει ο άνθρωπος σε δύσκολες καταστάσεις από το στέλεχος μέχρι στα ανώτερα ημισφαίρια να δράσει συνειδητά ή ασυνείδητα με το σύνθημα «Η αγωνίσου ή φύγε».
Πέρα από τα αρχέγονα αντανακλαστικά όμως, το σωστό μίγμα των ιδεών και αισθημάτων μαζί με την τροποποιημένη από τον χαρακτήρα λογική οδηγούν στην αρμονία να επικοινωνούν ο ένας με τον άλλον με την ενσυναίσθηση και να μπορούμε να ζούμε σαν κοινωνία.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΕΣΗ.
Οι ξένοι συγγραφείς χρησιμοποιούν για την λέξη «ενσυναίσθηση» τον όρο «εμπάθεια». Εμείς λόγω του ότι στο ελληνικό λεξικό η εμπάθεια έχει μια άλλη ερμηνεία, θα αναλάβουμε να το πούμε ενσυναίσθηση. Πάντως, η πρώτη λέξη αποδίδει καλύτερα το νόημα.
Πρόκειται ουσιαστικά για την θεωρία του πνεύματος (Theory of mind), όπου ουσιαστικά αναφέρεται για την τοποθέτηση «εάν εγώ ήμουν εσύ».
Με αυτό εννοούμε ότι τελείως τηλεπαθητικά μπαίνουμε στο πνεύμα του απέναντί μας, στην κατάσταση του και στην ίδια νοητική διάσταση που έχει, σε ότι αφορά συναισθήματα, σκοπούς, ελπίδες, τρόπο ζωής και ενεργούμε σαν να ήμαστε αυτός.
Πάνω σε αυτήν την φάση σχολιάζουμε όλο το πρόβλημα της ύπαρξής μας και της επικοινωνίας μας με τον απέναντι και με τους υπολοίπους και οι υπόλοιποι με εμάς.
Εάν λείπει αυτή η ικανότητα της ενσυναίσθησης, είναι πλέον αδύνατη η ύπαρξη μιας κοινωνικής ομάδας και η συνέχιση μιας οποιασδήποτε ιστορίας.
Στην μοντέρνα ψυχιατρική και ψυχολογία πλέον η «Theory of mind» έχει γίνει ένα κεφάλαιο και με σειρά από πειράματα αρχίζουν να εντοπίζουν και σε ποια μέρη του εγκεφάλου πραγματοποιείται και σε ποιες ηλικίες αρχίζει να γίνεται συνειδητό.
Έτσι, βρήκαν ότι υπάρχει ένα τριπλό σημείο στον εγκέφαλο μεταξύ προμετωπιαίου λοβού, του πόλου του κροταφικού λοβού και του γωνιώδες σώματος. Δηλαδή, τρία διαφορετικά σημεία του εγκεφάλου, τα οποία συντονισμένα όλα μαζί μπορούν να δώσουν την έννοια της ενσυναίσθησης ή την αποδίδουν ελαττωματικά, εφόσον υπάρχει μια νοσηρή κατάσταση.
Πειράματα που έγιναν στο Σάλσμπουργκ της Αυστρίας, συγκεκριμένα πριν από μερικά χρόνια, πάνω σε παιδιά έδειξαν ότι αυτή η αίσθηση οριακά γεννιέται μεταξύ 4 και 5 ετών. Είναι η ηλικία ακριβώς αυτή που το παιδί αρχίζει γλωσσικά να αναπτύσσεται πολύ, να αποκτά την έννοια της ιδιοκτησίας, της προσωπικότητας και της συμπεριφοράς απέναντι στον άλλον.
«Είναι επίσης η διαφορά εκείνη που πλέον αρχίζει το ανθρώπινο πνεύμα να ξεφεύγει σε ρυθμό ανάπτυξης από το πνεύμα άλλων θηλαστικών».
Με την μελέτη της ενσυναίσθησης κάνουμε ένα βήμα μπροστά και ανοίγουμε την ανθρώπινη διανόηση ακόμα περισσότερο, ευρύνοντας έτσι και την συνείδησή μας και την αλληλοκατανόηση για μια πιο εύκολη ζωή.
Παράλληλα, εντοπίζουμε παθολογικές καταστάσεις που βασίζονται στην δυσλειτουργία αυτού του μηχανισμού και τις θεραπεύουμε έτσι ώστε να υπάρχει κοινωνική ομαλότητα.

Η ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ «ΜΑΝΤΕΥΕΙΣ» ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ.
Η ενσυναίσθηση είναι η βασική εγκεφαλική λειτουργία πάνω στην οποία στηρίζεται ο ζωικός συντονισμός της ομάδας και κατ’ επέκταση, η οργάνωση της πολιτικής.
Όταν η ικανότητα της λειτουργίας ξεφεύγει πλέον από το μέσο όρο και έχει μεγαλύτερο εύρος, τότε πλέον «συντονίζονται τα μυαλά» ταυτόχρονα και παράγουν ίδια πολιτική, άσχετα εάν είναι κακή ή καλή. Εδώ αναφερόμαστε σε περιπτώσεις πολιτικού συντονισμού, με σκοπό το κέρδος χρόνου.
Μία τέτοια κλασική περίπτωση αμοιβαίας υπεραξίας ενσυναίσθησης ήταν η ομάδα των ανταρτών γύρω από τον Κάστρο στην επανάσταση της Κούβας.
Μία ολιγάριθμη ομάδα ανθρώπων, χωρίς ουσιαστική λαϊκή υποστήριξη και ξένη βοήθεια, κατόρθωσε μέσα σε τρία χρόνια να καταλάβει ένα κράτος 11 εκατομμυρίων ανθρώπων με κυβέρνηση μία πανίσχυρη δικτατορία, με μία τρομερή αστυνομία και τεράστιο στρατό.
Η σύγκριση ήταν άνιση, όμως, το ατού των ανταρτών ήταν ο ψηλός βαθμός ενσυναίσθησης. Σκέφτονταν και έπρατταν όλοι το ίδιο, όπου κι αν βρίσκονταν, με έναν αξιοζήλευτο και υψηλής ακρίβειας συντονισμό, χωρίς να έχουν καμία επαφή μεταξύ τους.
Έτσι, έδιναν την εντύπωση του πολυάριθμου και άψογα συντονισμένου στρατού. Γεγονός που δημιουργούσε μεγάλα ψυχολογικά ρήγματα στους αντιπάλους.
Υψίστης δυναμικότητας ήταν η ενσυναίσθηση μεταξύ Κάστρο και Γκεβάρα (φωτό). Λέγεται ότι μιλούσαν ταυτόχρονα και έπρατταν λέγοντας τα ίδια πράγματα σε διαφορετικά μέρη.
Δυστυχώς, μετά την επικράτηση της επανάστασης, τη διάσπαση της μικρής ομάδας και την απώλεια μεγάλου μέρους της ενσυναίσθησης, ήρθαν και οι πολλές απώλειες των αρετών της επανάστασης και της φθοράς της.

ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝΑΣ ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΑΝΟΙΓΕΙ ΜΕ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗ ΤΟΥ ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ.
Κάθε πολίτης είναι ηθικά υποχρεωμένος και για τον εαυτό του και για τους συμπολίτες του σε μια δημοκρατία να παρακολουθεί τα πολιτικά δρώμενα, να συμμετέχει στα κοινά και να κρίνει τους πολιτικούς άνδρες.
Η αφθονία των πολιτικών ανδρών σε κάθε δημοκρατία δίνει την ευκαιρία στον απλό πολίτη να διαλέξει τον εκπρόσωπό του, ανάλογα τα προσωπικά του πιστεύω, τις πολιτικές του πεποιθήσεις και την ενσυναίσθηση.
Όσον αφορά την ενσυναίσθηση, πρόκειται για εκείνη την εγκεφαλική λειτουργία όπου ο ένας μπορεί να αντιλαμβάνεται τι έχει στο μυαλό του ο άλλος, χωρίς διπολική λεκτική αντιπαράθεση.
Πάρα πολλοί πολίτες θέλουν ή προσδοκούν έναν πολιτικό αρχηγό με πλεόνασμα φαντασίας, όραμα, δυναμικότητα και τα λοιπά κοινότυπα, όπως τιμιότητα, ορθότητα λόγου, σεμνότητα κλπ που κάθε τόσο αναγγέλλονται.
Σε κάθε ανασχηματισμό αυτό που εκφράζεται είναι η προσπάθεια του αρχηγού της ολοκλήρωσης του έργου του μέσω των ικανοτήτων νέων προσώπων που ως τώρα δεν είχαν δοκιμαστεί ή επαρκώς αξιοποιηθεί. Έτσι, ο Έλληνας πολίτης, που περίμενε το λόγο του πρωθυπουργού σχετικά με το σημείο αυτό στον τελευταίο ανασχηματισμό, διαπίστωσε με μεγάλη έκπληξη την απόλυτη έλλειψη φαντασίας.
Ο λόγος ήταν σχεδόν πανομοιότυπος με τον προηγούμενο της ανάληψης της κυβέρνησης και πάρα πολλές ομοιότητες με τον πιο προηγούμενο κάποιου ανασχηματισμού μερικά χρόνια πριν.
Η ουσιαστική διαφορά ήταν η φράση που έκλεινε το λόγο με ένα απόλυτα καινούριο ευχολόγιο. Τέτοια έλλειψη φαντασίας μπορεί κανείς να βρει μόνο σε μετεξεταστέους της έκθεσης ιδεών των γυμνασιακών τάξεων.
Τουλάχιστον, αν δεν μπορείς να κάνεις κάτι, να έχεις τον τρόπο να το λες κάθε φορά με άλλα λόγια.

ΣΥΝΗΘΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΤΑΘΕΡΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ. ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΟΜΩΣ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΡΑΥΜΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΡΙΖΙΚΑ.
Ο 46χρονος Γάλλος Αλαί Μπαστίεν όταν επισκέφτηκε τον χειρούργο του για μία διορθωτική εγχείρηση στη μύτη, διαπιστώθηκε, προς μεγάλη έκπληξη του γιατρού, ότι δεν χρειαζόταν καν νάρκωση. Η εγχείρηση έγινε με απόλυτη ηρεμία, χωρίς καμία αντίδραση του ασθενούς και χωρίς αναισθητικό.
Βέβαια, μετά την παρατήρηση του γιατρού, άρχισε μία «καταιγίδα» ιατρικών εξετάσεων, όπου διαπιστώθηκε ότι ο Μπαστίεν, πέρα από το ότι δεν αντιλαμβανόταν τον πόνο, δεν αισθανόταν και οίκτο για οποιοδήποτε θέαμα, αγριότητα ή σκληρή συμπεριφορά. Δεν έδειχνε καμία αντίδραση.
Κατά τ’ άλλα, ήταν απόλυτα φυσιολογικός με όλες τις βασικές λειτουργίες εν τάξει. Ξεψαχνίζοντας οι γιατροί το αναμνηστικό του, βρήκαν απλά ότι είχε ένα εγκεφαλικό τραύμα στα 32 χρόνια του, που το «πέρασε στο πόδι».
Μετά από εξονυχιστικούς ελέγχους, που έγιναν με σύγχρονα μηχανήματα και ολοκληρώθηκαν μόλις την προπερασμένη χρονιά, βρέθηκε ότι ο Μπαστίεν είχε τραυματιστεί στον πρόσθιο μετωπιαίο λοβό και γυροειδή έλικα του εγκεφάλου. Περιοχές υπεύθυνες για τον έλεγχο του πόνου και της ενσυναίσθησης. Η ενσυναίσθηση είναι η λειτουργία βάση της οποίας αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα του άλλου.
Με το θέμα του Γάλλου ασθενή έγινε ένα τεράστιο επιστημονικό άλμα. Σε ποντίκια στην αρχή και μετά σε ανθρώπους άρχισαν να ερευνώνται διαδικασίες επέμβασης και επηρεασμού αυτών των περιοχών με στόχο τη διαμόρφωση ανεκτικότητας στον πόνο και τη συμπεριφορά.

ΑΨΥΧΟΛΟΓΗΤΗ ΕΚΡΗΞΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΓΙΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Για να γίνει κανείς πολιτικός είναι απαραίτητη προϋπόθεση να έχει μια διαφοροποιημένη, σε σχέση με τους υπόλοιπους πολίτες, προσωπικότητα. Αυτή η διαφοροποίηση επικεντρώνεται, κατά κύριο λόγο, στο ναρκισσιστικό προφίλ της προσωπικότητας.
Η ψυχοδυναμική ανάλυση του γεγονότος αυτού βασίζεται στο ότι αυτά τα πρόσωπα προκειμένου να δράσουν και να παράγουν έργο, χρειάζονται και το κίνητρο και την επιβεβαίωση του αποτελέσματος. Βέβαια, το ειδικό βάρος της επιβεβαίωσης, το κίνητρο, βέβαια, είναι πάντα δεδομένο, είναι προτιμότερο να έρχεται από καταξιωμένα άτομα ή οργανισμούς της κοινωνίας. Όταν αναμενόμενα αυτό δεν συμβαίνει τις περισσότερες φορές στους πολιτικούς, τότε η αναζήτηση αυτή της επιβεβαίωσης έρχεται έναντι αντιπαροχής με την μορφή της κολακείας από άλλες πλευρές.
Αν δε κάποια στιγμή σταματήσουν και οι κόλακες, σχιζοειδικά ο πολιτικός αυτοεπιβεβαιώνεται αυτοκολακευόμενος. Το κύκλωμα αυτό της αυτοτροφοδοσίας του Εγώ, βέβαια, υπάρχει χρόνια, με αποτέλεσμα να είναι στην αρχή εργαλείο διαμόρφωσης και μετά, τμήμα της προσωπικότητας.
Περνώντας τα χρόνια και φθάνοντας η βιολογική φθορά μαζί με την ρουτίνα της καθημερινότητας πέφτουν και οι εγκεφαλικές λειτουργίες, μειώνεται και η προσωπική προβολή, έτσι ώστε το τυχόν πλήγμα της ναρκισσιστικής παραμέτρου της προσωπικότητας να φέρνει αβάσταχτο πόνο, κατάθλιψη και κυρίως, πανικό.
Αυτή την εικόνα έδινε υπουργός και χρόνια «ιερό τέρας» της πολιτικής, διαμαρτυρόμενος ασύντακτα και ανερμάτιστα κραυγάζοντας συγχυσμένος και κυρίως πανικόβλητος εναντίον δικαστών που πιθανόν να είχαν πριν και την πολιτική του προστασία μετά την έκδοση της απόφασης.
Το όλο γεγονός είναι πάρα πολύ χαρακτηριστικό, γιατί σαν καθημερινό παράδειγμα είναι αποκαλυπτικό της ναρκισσιστικής πλευράς των πολιτικών, οι οποίοι πέρα από αυτή, πιθανόν συναισθηματικά, να μην έχουνε, τουλάχιστον στις μέρες μας, κανένα άλλο ιδιαίτερης έντασης συναισθηματικό στοιχείο.

ΓΙΑΤΙ ΤΗ ΦΘΟΡΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΣΠΡΑΤΕΙ Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
Η ενσυναίσθηση είναι μια ανώτερη ψυχική λειτουργία, η οποία εκφράζει την ασυνείδητη διανοητική επικοινωνία του ενός ατόμου με το άλλο. Όσο πιο υψηλός είναι ο βαθμός ενσυναίσθησης, τόσο πιο ισχυρή είναι και η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων.
Στα ανώτερα στάδια της ενσυναίσθησης δεν χρειάζεται καν η λεκτική επικοινωνία. Μπορεί κανένας να αντιλαμβάνεται τον άλλον κοιτάζοντάς τον ή κατευθύνοντας την σκέψη του σε αυτόν. Το μέτρο της ενσυναίσθησης παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο σε ότι αφορά την επικοινωνιακή λειτουργία μεταξύ πολιτικών και πολιτών.
Σε έναν λαό με ακραίες εκδηλώσεις και έντονο μεσογειακό ταπεραμέντο, όπως είναι οι Έλληνες αυτές τις μέρες, έχουμε ένα έντονο παράδειγμα της πολιτικής ενσυναίσθησης. Βλέπουμε μια δραματική πτώση στις σφυγμομετρήσεις του κυβερνόντος κόμματος και του αρχηγού του, χωρίς, όμως, τις απώλειες αυτές να τις εισπράττει η αντιπολίτευση και ο δικός της αρχηγός.
Αντίθετα, οι απώλειες συγκεντρώνονται πίσω από το τοίχος της αδιαφορίας που εκφράζεται στις δημοσκοπήσεις από τον «κανένα». Η αύξηση αυτού του «κανένα» δεν είναι ούτε διαμαρτυρία, η οποία διαμαρτυρία εξαντλείται στην άρνηση παραδοχής της κυβερνητικής πολιτικής, ούτε έλλειψη αναγνώρισης έργου της αντιπολίτευσης. Είναι απλά η αδυναμία συναισθητικής επικοινωνίας λόγω ακαταλληλότητας προσώπων προς όλες τοις πολιτικές μεριές.