NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΜΑΣ, ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΡΗΓΟΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΠΟΥ ΈΧΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ, ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΣΗΜΑΔΕΥΕΙ ΤΟΝ ΊΔΙΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ, ΈΤΣΙ ΏΣΤΕ ΝΑ ΑΥΞΗΘΟΥΝ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΥΤΟΑΝΟΣΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα στο παρελθόν δεν υπήρχαν σε τέτοια ένταση και σε τόσο σοβαρές ασθένειες, γιατί το αμυντικό σύστημα ήταν κυρίως απασχολημένο να αντιμετωπίζει τους εξωτερικούς παράγοντες. Τώρα πρέπει να ασχοληθεί με τον εαυτό του και, ως εκ τούτου, οποιαδήποτε αντίδραση μέσα από τον ίδιο τον οργανισμό θεωρείται ότι στρέφεται εναντίων του και έχουν τη δημιουργία αυτοάνοσου.

Το χάσμα ανάμεσα στην ανθρώπινη ανατομία και του μοντέρνου πολιτισμού ολοένα μεγαλώνει. Έτσι λοιπόν, βλέπουμε τους Αφρικάνους που παράλληλα είχαν τα γονίδια που εμπόδιζαν την ελονοσία, τώρα να γίνονται ευπαθείς λόγω αυτών προς την αναιμία ή  τα γονίδια που τους έκαναν να αντέχουν στην αφυδάτωση, να τους κάνουν σήμερα υπερτασικούς. Ένας νέος κλάδος της ιατρικής και της γενετικής, η επιγενετική, πρέπει πλέον να ασχοληθεί ακόμη πιο εντατικά με αυτούς εδώ τους μεταβολισμούς του εξωτερικού περιβάλλοντος, που έχουν άμεση επίδραση στον εαυτό μας με τον τρόπο που αναφέραμε.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΈΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΓΟΝΙΔΙΟ ΤΟ ΜΑΟΑ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΝΕΥΡΟΔΙΑΒΙΒΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΡΥΘΜΙΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Μερικές φορές κάνει τους ανθρώπους υπερθυμικούς, δηλαδή, με ροπή προς την κατανάλωση και τη δημιουργία χρεών. Πράγματι, συστηματικές έρευνες του περιοδικού London School of Economics έδειξαν ότι αυτό το γονίδιο είναι αυξημένο στο δεκαοχτώ περίπου των ανθρώπων, με μια έκρηξη στην ηλικία γύρω στα εικοσιπέντε με τριάντα. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι πέρα από τα άλλα και κυρίως τους ερεθισμούς της σύγχρονης κοινωνίας, υπάρχει και η εσωτερική διάθεση σε ορισμένους ανθρώπους, έτσι ώστε να ταιριάζουν όπως «τέντζερης το καπάκι», προκείμενου να δημιουργηθούν χρέη και αναποδιές. Πρέπει, λοιπόν, σε αυτές τις περιπτώσεις, τουλάχιστον, οι άνθρωποι που έχουν σχέση με αυτό το αντικείμενο από τραπεζίτες έως και ψυχίατροι, να έχουν τα μάτια τους ανοιχτά ,όταν πρόκειται να συνδιαλαγούν με τέτοιους ανθρώπους. Το δυσάρεστο της όλης υπόθεσης είναι ότι αυτή η διάθεση είναι «αναμεταδοτική» και «αναποτελεσματική» μεταδίδεται γρήγορα από άνθρωπο σε παρόμοιο χαρακτήρα˙ άνθρωπο με την ίδια αναποτελεσματικότητα που χαρακτηρίζει τον πρώτο δημιουργείται και στο δεύτερο.

ΤΑ ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ «ΥΛΙΚΟ», ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΘΕΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΘΕΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ.
Αν και σε αρκετές περιπτώσεις έχει παρατηρηθεί ιδιαίτερα σε υιοθετημένους διδύμους ότι έχει εμφανιστεί σχιζοφρένεια, άσχετα από την κατάσταση των θετών γονιών. Το σύνολο πάντως των ερευνών καταδεικνύει ότι οι βιολογικοί γονείς των σχιζοφρενικών ασθενών εμφανίζουν πολύ μεγαλύτερα ποσοστά νοσηρότητας, τόσο στη σχιζοφρένεια όσο και άλλες ψυχικές διαταραχές, άσχετα από το αν ανατράφηκαν από βιολογικούς ή θετούς γονείς. Οι περισσότεροι ερευνητές μετά από αυτά τα αποτελέσματα, χωρίς να αμφισβητούν την παθογενική επιρροή του περιβάλλοντος, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια πολυγονιδιακή επιβάρυνση στη σχιζοφρένεια. Τα πολλά και περιπλεγμένα μεταξύ τους γονίδια θεωρούνται επίσης υπεύθυνα για την πολυμορφία της νόσου. Η πολυμορφία και το πολυγονιδιακό φαινόμενο είναι οι αιτίες της δύσκολης περαιτέρω διερεύνησης της σχιζοφρένειας.

ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΌΤΙ Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΈΧΕΙ ΤΗ ΒΑΣΙΚΗ ΤΟΥ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΓΟΝΙΔΙΑΚΟ ΠΛΕΓΜΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΓΟΝΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΟΝΙΔΙΩΜΑΤΟΣ.
Μερικά από αυτά, όταν δεν λειτουργούν καλά θεωρούμε ότι προκύπτουν οι αρρώστιες. Έκπληξη όμως προκάλεσε, στις καινούργιες έρευνες, όταν διαπιστώθηκε ότι το ανθρώπινο γονιδίωμα έχει πάρει αρκετά μεγάλο αριθμό γονιδίων και από άλλους οργανισμούς και έχει «κληρονομήσει» και τη συμπεριφορά του. Δηλαδή, υπάρχει μέσα στο DNA μας μια σειρά γονιδίων, τα οποία εκδηλώνουν διαφορετικά νοσήματα και τα οποία νοσήματα έχουν και περιβαλλοντολογικές επιδράσεις. Σε αυτή την έρευνα που έγινε πάνω σε δίδυμους, ομοζυγώτες, δηλαδή που είναι από ένα ωάριο και καθ’ όλα όμοιοι, βρέθηκε ότι οι αρρώστιες τους είναι διαφορετικές, πάρα πολλές φορές, λόγω αυτής της ιστορίας. Δηλαδή, οι επιρροές που δέχονται από το περιβάλλον εάν είναι διαφορετικές, προκαλούν κατά κανόνα στους ομοζυγώτες διαφορετική συμπεριφορά και διαφορετική παθογένεια.

Η ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΜΕ ΤΑ ΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ, ΠΛΕΟΝ, ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΗΝ ΚΟΥΡΤΙΝΑ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΕΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Έτσι λοιπόν, η πιο προσεκτική γενετική και υγειονομική επισκόπηση του εμβρύου, έδειξε ότι υφίσταται μια ανταλλαγή πληροφοριών, ήδη από τις πρώτες μέρες της ζωής των γονιδίων, σχετικά με ποια γονίδια πατρός ή μητρός θα αναλάβουν την διαχείριση της διατροφής και του μεταβολισμού.
Από ότι δείχνουν τα αποτελέσματα, το ένα ή το άλλο δηλαδή της μητρός ή του πατρός, αναλαμβάνει αυτή την δουλειά χωρίς να θίγει τον αντίπαλο και έτσι λοιπόν ανάλογα ποιο είναι ισχυρότερο και ποιο είναι καταλληλότερο αναλαμβάνει την διαχείριση της διατροφής μέσω των πληροφοριών που παρέχει.

ΤΟ 1930 Ο ΓΚΡΕΓΚΟΡ ΜΕΝΤΕΛ ΕΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΦΥΣΙΟΔΙΦΗΣ ΕΒΑΛΕ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΘΕΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ.
Κατά τον Μέντελ όλα ξεκινάνε από τις ομάδες της εξέλιξης, όπως γνωρίζουμε δηλαδή σήμερα τα γονίδια και συνδυάζονται με ένα φυσικό μηχανισμό αυτό που είχε αναφέρει ο Δαρβίνος της φυσικής επιλογής.
Με τους νόμους του Μέντελ καταφέρνουμε και εξηγούμε ακόμη και σήμερα όλες τις εξελικτικές βιολογικές υπάρξεις των διαφόρων ειδών.
Η θεωρία αυτή παραμένει όμως στο βάθος της ακόμη μια «χοντροκομμένη» για τα σημερινά δεδομένα και ευρήματα πρόγονος της γενετικής που έχει την αξία της σαν θεμέλιο λίθο ανάπτυξης, όμως σήμερα μένει απλώς στην ανάμνηση των επιστημόνων σαν αφετηρία.

Πάντως κατά την διάρκεια και της γέννας και αμέσως μετά και σε όλη την υπόλοιπη ζωή μπορούνε να υπάρχουνε κάποιες εξωτερικές επιρροές που να επηρεάζουνε την λειτουργία τους έτσι ώστε να προκαλέσουνε γεγονότα τα οποία θα περάσουνε και στις επόμενες γενιές μέσω των κυτταρικών διαιρέσεων.
Αυτά τα επιπλέον εξωτερικά περιβαλλοντολογικά «δρώμενα».
Χαρακτηρίζονται ως επιγενώματα και επικάθονται στο γενετικό υλικό σηματοδοτώντας την απενεργοποίηση ή και αλλαγή τρόπου λειτουργίας γενικά συγκεκριμένων γονιδίων.
Δηλαδή ένα επιγένωμα είναι ικανό να μεταφέρει μια γονιδιακή και κατά επέκταση κληρονομική αλλαγή, περιορισμένη εκτεταμένη μόνιμη ή προσωρινή.

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΣΤΟΥΣ ΙΑΤΡΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΠΟΛΥ ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΓΗΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ.
Οι έρευνες αυτές έχουνε καταδείξει ότι σαφώς υπάρχει μια συνάφεια αλληλοεπιρροής πολλών γονιδίων (περίπου 150) που επηρεάζουν την μακροζωία του ατόμου.
Έχουμε καθαρά στην περίπτωση αυτή μια γονιδιακή προδιάθεση που είναι το σύμπλεγμα πολλών γονιδίων έτσι που να μην μπορεί με ασφάλεια να εξεταστεί κατά πόσο το κάθε γονίδιο και σε ποια εμβέλεια επηρεάζει το γήρας. Έχουνε εξεταστεί αντίθετα διεξοδικά οι περιβαλλοντολογικοί παράγοντες και οι ασθένειες που εντείνουν το γήρας.
Μια από αυτές είναι και η κατάθλιψη σε όλες τις μορφές εμφάνισης της. Μάλιστα έρευνες έχουνε δείξει ότι η κατάθλιψη σαν επιγενετικός παράγοντας επιφορτώνει ουσιαστικά τον ασθενή με μια αύξηση της ταχύτητας της γήρανσης τουλάχιστον διπλάσια από αυτή του μέσου όρου.

Η ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΟΥ ΓΗΡΑΤΟΣ ΜΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΤΡΟΠΟ Ή ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ.
Επειδή δε τα γονίδια είναι μόδα, οργιάζει και η φαντασία απλών ανθρώπων και επιστημόνων για το γονίδιο του γήρατος.
Αναμενόμενο είναι αδύνατον ένα γονίδιο να προσδιορίζει το σύνολο όλων αυτών των εργασιών και βιοχημικών αντιδράσεων που οδηγούν ανθρώπινο πνεύμα στο γήρας.
Έτσι λοιπόν μετά από ατελείωτες έρευνες και μάλιστα στην κυριολεξία ατελείωτες, γιατί συνεχίζονται μέχρι και σήμερα με μανία, έχει βρεθεί ότι τουλάχιστον εκατό πενήντα γονίδια «διαπλέκονται» στη διαδικασία του γήρατος .
Συνεπώς ο επιστήμονας που θέλει να κάνει γενετική «παρέμβαση» προκειμένου να αλλάξει το δρόμο φθοράς του γήρατος σε ανθρώπους, θα πρέπει να λάβει υπόψη του όλα αυτά τα εκατό πενήντα γονίδια· εάν δε κανένας φανταστεί και τους υπάρχοντες συνδυασμούς μιλάμε για ένα υψηλό αριθμό θεραπευτικών πιθανοτήτων.

Η ΤΖΙΝ ΛΟΥΙΣ ΚΑΛΜΕΤ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΠΟΛΥ ΤΟ ΠΟΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ. ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ Η ΛΟΥΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΣΤΑ 20 ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΑΛΛΑ 102 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ 122 ΕΤΩΝ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΓΑΛΛΙΑ.
Η Κάλμετ σίγουρα αποτελεί μια ακραία περίπτωση ιατρικού φαινόμενου το οποίο έδωσε μια αφορμή για νέες έρευνες σε ότι αφορά την αντιμετώπιση του γήρατος.
Το ουσιαστικό είναι ότι φάνηκε για μια ακόμη φορά από αυτές τις εντατικές έρευνες πως οι χαρακτηριζόμενες από πολλούς καταχρήσεις όπως π.χ η κατανάλωση ποτού και τσιγάρου δεν είναι αιτία θανάτου αλλά είναι γονιδιακοί λόγοι στο μακρύ γήρας.
Βέβαια το γονιδιακοί λόγοι ακούγεται έτσι απλά αλλά πρόκειται για διαδικασία πολλών γονιδίων (πάνω από 100) που στην ουσία δημιουργούν μια σειρά προϋποθέσεων γονιδιακής εξέλιξης που έχει σαν αποτέλεσμα την μακροζωία.

Έτσι λοιπόν σε μια χρονική περίοδο δεκαετίας εξετάστηκαν 43 γενιές ποντικών. Των οποίων το DNA έμοιαζε με αυτό του ανθρώπου και προσπάθησαν να εντοπίσουν σε ποιο σημείο «τσιγκλώντας» το μπορούν να διορθώσουν την τεμπελιά. Όπως τα κατάφεραν μέχρι ένα βαθμό και μάλιστα χορηγώντας ένα φάρμακο, τη νικοτιδαμίνη, άρχισαν τα τεμπέλικα ποντίκια να προπονούνται και να γίνονται πιο δραστηριοποιημένα. Χαράς ευαγγέλια για τους δραστήριους ανθρώπους που έχουν ένα τρόπο γενετικά να επηρεάζουν και τους τεμπέληδες.

Ειδικά στον άνθρωπο έχουν γίνει μεγάλοι πρόοδοι. Και οι δύο επιστήμες καθορίζουν ότι η αναπαραγωγή γίνεται μέσω 23 χρωμοσωμάτων που περιέχονται σε ωάριο και σπέρμα του ανθρώπου.
Δηλαδή όταν ενώνονται έχουμε 46 χρωμοσώματα από 23 ζεύγη στο καθένα κύτταρο.
Έτσι λοιπόν το ανθρώπινο γονιδίωμα θα έχει μονίμως 2 αντίγραφα για κάθε χρωμόσωμα, ένα από το θηλυκό και ένα από το αρσενικό.
Αυτά τα δύο αντίγραφα δεν μπορούν να λειτουργήσουν ταυτόχρονα.
Το ένα δραστηριοποιείται δίνοντας τα εξωτερικά και τα εσωτερικά χαρακτηριστικά του ατόμου και το άλλο μένει «σιωπηλό» σε «εφεδρεία». Αυτή είναι η βάση της εμβρυογένεσης και του πολλαπλασιαστικού στοιχείου της ανθρώπινης δημιουργίας.
Πάνω στην βάση αυτή υπάρχουν πολλές παρεμβολές επηρεάζοντας θετικά η αρνητικά την λειτουργία.

Παρότι μέχρι τώρα χιλιάδες επιστήμες κυρίως η μοριακή βιολογία έρχονται να προσθέσουν νέες ανακαλύψεις και γνώσεις σχετικά με την δομή του, δεν έχουν καταφέρει όμως να δώσουν μια ολοκληρωμένη συντεταγμένη και σίγουρη σύνθεση και λειτουργικότητά του.
Δυο ουσιαστικοί παράγοντες που παίζουν τεράστιο ρόλο σε αυτή την κατεύθυνση είναι συγκεκριμένες πρωτεΐνες. Όλα γίνονται με πρωτεΐνες που λέγονται ιστόνες.
Οι ιστόνες είναι η «σκαλωσιά» που συγκρατεί το γενετικό υλικό του DNA στον πυρήνα συμπυκνωμένο με την μορφή της χρωματίνης.
Οι ιστόνες δένουν με τέτοιο τρόπο το DNA ώστε να ορίζουν και την λειτουργία του.

Συγκεκριμένα χρησιμοποιώντας εκχυλίσματα του φυτού γυπόφυλλα πανικουλάτα που ανήκει στην κατηγορία των Σαπωνίνων διαπιστώθηκε ότι σε συνεργεία με άλλα αντικαρκινικά φάρμακα επιδρούν στην μεμβράνη των καρκινικών κυττάρων με τέτοιο τρόπο ώστε υπεισέρχονται και αναστέλλουν την μίτωση τους.
Δηλαδή δημιουργούν μια σειρά από αντισώματα τα οποία μπορούν να ανατρέψουν τον καρκίνο και την λευχαιμία και το λέμφωμα και σχετικά εύκολα να σταματήσουν την εξέλιξη τους.
Πρόκειται για μια νέα ανακάλυψη η οποία σίγουρα θα φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα στην καταπολέμηση του καρκίνου.

Το επιγένωμα είναι μια εξωτερική πληροφορία που παρεμβάλλεται χωρίς μεταλλάξεις σε αυτήν την διαδικασία.
Με το γονιμοποιημένο ωάριο πολλαπλασιάζεται γεωμετρικά σε όλα τα κυτταρικά είδη του σώματος όπως μύες, αίμα και με την συνεχή ένωση σχηματίζει τα διάφορα όργανα. Αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται κάτω από την ενεργοποίηση και την απενεργοποίηση κάποιων γονιδίων.
Το επιγένωμα σε ότι αφορά αυτή την διαδικασία είναι μια επιπλέον διορθωτική κατάσταση ενός κυττάρου.
Δηλαδή από την μια μεριά έχουμε το γονιδιακό κύτταρο με συγκεκριμένη λειτουργία και από την άλλη έρχεται το επιγένωμα για να διορθώσει ή να αλλάξει αρνητικά ή θετικά κάποια λειτουργία από αυτή,
Τα επιγενώματα σε γονιδίωμα μπορεί να είναι μονήρη ή πολλαπλά.

Η επίδραση αυτή των περιβαλλοντολογικών παραγόντων σε ότι αφορά την κληρονομικότητα γίνεται μέσω μεταβίβασης γονιδιακών πληροφοριών στο γονίδιο το οποίο υποχρεώνεται να αλλάζει τρόπο αυτοανάπτυξης και να μπει σε άλλες γραμμές δίνοντας άλλες μορφές (φαινότυπους) σε ότι αφορά την γένεση των νέων παραγόντων.
Αυτός ο καινούριος κλάδος της γενετικής, η λεγόμενη επιγενετική είναι αυτή την στιγμή ο νέος επιστημονικός ορίζοντας σε ότι αφορά την έρευνα, εξέλιξη του ανθρώπου και ταυτόχρονα θεραπεία πολλών νοσημάτων που έχουν γονιδιακό χαρακτήρα π.χ. νευρολογικές δυσπλασίες, καρκίνος κ.λ.π.
Πρόκειται για ένα καινούριο βήμα το οποίο είναι αναγκαίο για την κατανόηση και την κυριολεκτική «μεταμόρφωση» της σύγχρονης ιατρικής.

ΤΟ RNA (ΡΙΒΟΝΟΥΚΛΕΟΝΙΚΟ ΟΞΥ) ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΤΑΦΟΡΕΑΣ ΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ ΚΟΜΜATI DNA ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΜΕΝΟ DNA (ΔΕΣΟΞΙΡΙΒΟΥΝΟΥΛΕΙΟΚΟ ΟΞΥ). Διαταραχές λοιπόν στην περιοχή αυτή του RNA έχουν σαν αποτέλεσμα μεταβίβαση «λάθος» πληροφοριών τα οποία πηγαίνουν στο νέο αναπαραγόμενο κύτταρο με αποτέλεσμα λόγω αυτού του «λάθους» να δημιουργείται ένα αυτοάνοσο νόσημα. Τις περισσότερες φορές στην έκρηξη των αυτοάνοσων παίζουν μεγάλο ρόλο και κάποιοι ιοί. Οι οποίοι επηρεάζουνε την διαδικασία επιγενετικά. Δηλαδή μετά την δημιουργία κάποιου γονιδίου.