NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ, ΈΤΣΙ ΏΣΤΕ Ο ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΈΝΑΝ ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ.

Η γλώσσα είναι ένα «παράγωγο» που διαμορφώθηκε, ιδιαίτερα στις τελευταίες εκατονταετίες ζωής των ανθρώπων, με βάση την ομιλία σε διαφορετικούς τόνους, διαφορετικά φωνήματα και διαφορετική  κατανόηση, ανάλογα με τη φυλή του ανθρώπου, το γεωγραφικό περιβάλλον και άλλους ακόμη παράγοντες. Όποτε κανείς «σπουδάζει» τη γλώσσα, θα πρέπει ακριβώς να αναλύει, να συνδέει και να βγάζει συμπεράσματα από τη σύγκριση των παραγόντων αυτών. Χωρίς γλώσσα σήμερα η επικοινωνία  είναι αδύνατη, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να ληφθεί υπόψη και το σύνολο  των παραγόντων που ρυθμίζουν αυτό το πλαίσιο.

Η «ΠΕΡΙΟΧΗ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗΣ» ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΠΑΙΖΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Πρόκειται, δηλαδή, για εκείνες τις εγκεφαλικές περιοχές που διεγείρονται στο άκουσμα μιας λέξης ή κατά την παρατήρηση του αντικειμένου αυτής της λέξης ή ακόμη σε αναφορά σε παρόμοιες καταστάσεις που έχουν σχέση με αυτή τη λέξη στον εγκέφαλο. Δηλαδή, μπορούμε να πούμε τη λέξη «δέντρο» ή «φυτό» και ταυτόχρονα να αντιδράσουν πάρα πολλές περιοχές στον εγκέφαλο, όπου είναι καταγεγραμμένες οι ανάλογες εμπειρίες και βιώματα του εγκεφάλου. Αυτό γίνεται στις διάφορες συνδετικές αυτές περιοχές με μικρή ή μεγαλύτερη ένταση, ανάλογα με το «περιεχόμενο» της βιωματικής αντίδρασης της μνήμης και της προϋπαρχούσης διέγερσης του εγκεφάλου. Πρόκειται για μια ουσιαστική μελέτη, η οποία έχει προχωρήσει πάρα πολύ και ιδιαίτερα όταν έχουμε να κάνουμε με συγκεκριμένα αντικείμενα. Π.χ. πάλι προφέροντας τη λέξη «χέρι», βλέποντας το χέρι ή ακούγοντας τη λέξη «χέρι» έχουμε διέγερση συγκεκριμένης περιοχής του εγκεφάλου, όπου αντιπροσωπεύονται οι νευρώνες εκείνοι που προκαλούν την κίνηση του χεριού. Πρόκειται, δηλαδή, για μια κατευθείαν επικοινωνία μεταξύ οπτικών, ακουστικών ή άλλων ερεθισμάτων και αντίδραση του εγκεφάλου. Αυτές οι αντιδράσεις καταγράφονται με νευροφυσιολογικό ή νευροακτινολογικό τρόπο, συγκρίνονται αυτά τα πεδία και βλέπουμε πως επηρεάζει το ένα το άλλο κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας. Ανάλογα με αυτό μπορεί να γίνει μια ταυτοποίηση  του ομιλούντος σε σχέση με τα προηγούμενα στοιχεία που έχει κανείς.

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΣΕ ΌΛΑ ΤΑ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΌΛΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ, ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΡΘΩΠΙΝΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Π.χ. έχουμε αναφέρει σε άλλη παράγραφο το πείραμα με τα τραπουλόχαρτα, όπου ο ένας πρέπει να μαντεύει τι χαρτιά έχει ο άλλος από την περιγραφή που του κάνει ακουστικά. Αυτή η διαδικασία δείχνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η επικοινωνία είναι μια σειρά από εκφορά λόγου και μη εκφορά λόγου, παραγόντων που απαιτούν σύγκλιση και συγχρονισμό. Σε αυτή όλη τη διαδικασία η επιλογή των λέξεων, η σύνταξη, ο τρόπος προφοράς, οι κινήσεις, ακόμη οι κινήσεις των ματιών, η στάση του σώματος, οι κινήσεις του σώματος παίζουν ένα πάρα πολύ μεγάλο ρόλο. Δηλαδή, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι έχουμε ένα διάλογο και ένα ή δυο περισσότερους εγκέφαλους που μετέχουν σε αυτό. Αυτό είναι η βασική αρχή, προκειμένου κανείς να καταλάβει το υπόβαθρο της επικοινωνιακής αξίας.

ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΚΥΡΙΩΣ ΣΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ Ο «ΈΝΑΣ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΆΛΛΟ».

Πρόκειται για μια κατάσταση, η οποία τον τελευταίο καιρό έχει επηρεάσει πολύ τους νευροεπιστήμονες και τους έχει «διεγείρει» σε αυτό το γεγονός˙ εάν αυτό καθαυτό αποτελεί ένα στοιχείο επικοινωνίας. Πολλές έρευνες που έχουν γίνει πάνω σε αυτό το κομμάτι έφεραν καταπληκτικά αποτελέσματα. Συγκεκριμένα, βρέθηκε ότι αυτή η τάση για πολυφωνία είναι στην ουσία μια κατάσταση εξωτερίκευσης της έντονης διάθεσης για συνεργασία, προκειμένου να πετύχει ο στόχος της επικοινωνίας. Πρόκειται, δηλαδή, στην ουσία για ένα ανθρώπινο αντανακλαστικό, το οποίο αν χρησιμοποιηθεί σωστά μπορεί να φέρει όλες τις επιθυμητές παραμέτρους μιας ολοκληρωμένης επικοινωνίας. Όπως σε όλες τις περιπτώσεις των νευροεπιστημών, πρέπει και εδώ να χειριστεί κανείς το θέμα της ισορροπίας. Δηλαδή, πόσο τακτικά πρέπει να ακούγεται ο ένας ταυτόχρονα με τον άλλο, ποιό διάστημα, που να είναι η αρχή, το τέλος κ.τ.λ.. Έχει βέβαια τις δυσκολίες του το γεγονός αυτό, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί μια καινούργια αφετηρία νευροεπιστημών, σε ότι αφορά την κοινωνική ψυχολογία και την ψυχολογία της μάζας.

Η ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ, ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗΣ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑΣ Ή ΜΕ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΣΗΜΑΤΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ «ΖΩΝΤΑΝΗ» ΜΕΘΟΔΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Τα σήματα που λαμβάνονται με αυτές τις διαγνωστικές μεθόδους καταγράφονται από ειδικά μηχανήματα με τέτοιο τρόπο, ώστε να έχουμε άμεσα τόσο μεν σε αριθμούς αλλά όσο και σε χρώματα τη δραστηριοποίηση και ενεργοποίηση, καθώς επίσης και τη διάρκεια και την ένταση  της προκαλούμενης αντίδρασης στον εγκέφαλο. Έτσι λοιπόν γίνεται μια χαρτογράφηση του εγκεφάλου ανά πάσα στιγμή, η οποία μας δείχνει ποιες περιοχές ενεργοποιούνται κατά τη διάρκεια της κάτω από οποιονδήποτε τρόπο εφαρμοζόμενης επικοινωνίας, με ποια ένταση και ποιες άλλες μένουν «σιωπηλές». Αυτό μπορούμε να το εκτιμήσουμε με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε να ανιχνεύσουμε στοιχεία σχετικά με τον εξεταζόμενο ˙πως χρησιμοποιεί τον εγκέφαλο του στην επικοινωνία με ένα, δυο ή περισσότερα πρόσωπα και αντικείμενα. Πρόκειται για νέες μεθόδους υψίστης ευκρίνειας, οι οποίες έχουν βοήθεια τη σύγχρονη ιατρική πάρα πολύ σε διάφορες νοσολογικές, αλλά και φυσιολογικές καταστάσεις. Νοσολογικές όσο αφορά τη φαρμακευτική τους αντιμετώπιση, φυσιολογικές όσο αφορά τη βελτίωση της απόδοσης του ατόμου και εκτίμησης της διανοητικής του κατάστασης, σε ότι αφορά την επικοινωνία.

ΈΝΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΈΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΌΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΈΧΕΙ Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ.

Πρόκειται για ένα διαχωριστικό, που διαχωρίζει δυο ανθρώπους, οι οποίοι έχουν στα χέρια τους την ίδια σειρά από τέσσερα ή πέντε ίδια τραπουλόχαρτα. Αυτοί οι δυο πρέπει να περιγράψουν ο ένας στον άλλο τι ακριβώς έχουν και με ποια σειρά τα τραπουλόχαρτα είναι και μετά από αυτό να τα βάλουν στην ίδια σειρά. Αυτό μπορεί να γίνει επανειλημμένα και κατόπιν να μετρηθεί ο χρόνος πόσος είναι μετά από την κάθε δοκιμή. Έχει λοιπόν δείξει το πείραμα ότι ενώ η πρώτη, δεύτερη ή τρίτη φορά είναι δύσκολη, μετά πηγαίνει πάρα πολύ γρήγορα, έτσι ώστε στο τέλος οι δυο που είναι μεν διαχωρισμένοι με ένα παραβάν, αλλά έχουν ακουστική επαφή, να επικοινωνούν μεταξύ τους τηλεγραφικά. Δηλαδή, με δυο, τρεις λέξεις  περιγράφει ο ένας στον άλλον τι ακριβώς τραπουλόχαρτο έχει και ο επόμενος  τον ακολουθεί. Μάλιστα, όσο περνάει η εξάσκηση, τόσο αστραπιαία γίνεται η συνεννόηση, σχεδόν σε μηδενικούς χρόνους. Αυτό δείχνει ότι η επικοινωνία έχει και έναν παράγοντα εξάσκησης μέσω της επανάληψης.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΈΧΟΥΝ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΠΟΛΛΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΜΕ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΜΕΣΑ ΝΑ ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Πρόκειται για ειδικής μορφής πειράματα και ιατρικά μηχανήματα, όπως π.χ. μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου ή ηλεκτροεγκεφαλογράφημα υψηλών συχνοτήτων, που μπορούν κυριολεκτικά σημείο με σημείο να ελέγχουν τη διέγερση και τη δραστηριότητα του εγκεφάλου σε οποιοδήποτε σημείο του. Αυτά τα αποτελέσματα που λαμβάνουμε από τις εργαστηριακές αυτές εξετάσεις μπορούν να εξεταστούν και από μόνα τους ή σε συνδυασμό με άλλα παρόμοια νευροψυχολογικών εξετάσεων και μέσω αυτών να δούμε ποια περιοχή του εγκεφάλου πόσο διεγείρεται, για ποια διάρκεια και σε ποια στιγμή ακόμη κατά την επικοινωνία. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα της προσεκτικής μελέτης και του ακριβούς προσδιορισμού των διαφόρων σταδίων και επιπέδων επικοινωνίας στον εγκέφαλο.

ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΈΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ «ΠΑΡΑΓΩΓΗ» ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ.

Αλλά και μονοσήμαντα αν το δει κανένας μέσα σε αυτή τη διαδικασία, σχηματισμός, φωνητική, πραγματισμός, γραμματική, ακόμη και σημειολογία, εμπεριέχονται σαν έννοιες για το όλο το τελικό προϊόν της γλώσσας.  Σε αυτά όλα βέβαια υπάρχει και ο ανάλογος ψυχισμός σε πολλές διαστάσεις και πολλές λειτουργίες του που συμβάλλει στην ομιλία σαν εκφορά και σαν κατανόηση, σαν στοιχείο της επικοινωνίας. Δηλαδή, δεν είναι απλά η «εκπομπή» ενός φωνητικού λόγου και παράλληλα η καταγραφή του σαν ακουόγραμμα. Υπάρχουν πάρα πολλοί παράμετροι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επηρεάζουν αυτά τα στοιχεία σαν επιμέρους μονάδες της έννοιας «επικοινωνία». Για να καταλάβει κανείς καλύτερα τα όρια της επικοινωνίας πρέπει να αναζητήσει στη βιβλιογραφία «παρυφές» που πηγαίνουν μέχρι εκατόν πενήντα χρόνια πίσω,  όπου υπήρχε συνεργασία τόσο της γραφής, όσο και της σκέψης.

Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΒΑΣΙΚΑ ΕΙΝΑΙ  ΜΙΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ «ΠΑΡΑΓΩΓΗ», Η ΟΠΟΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΚΟΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ.

Σε αυτές εδώ τις δυο εγκεφαλικές λειτουργίες θα πρέπει να προσθέσουμε το άγχος και το φόβο. Δηλαδή, στην επικοινωνία έχουμε αυτές όλες τις τέσσερις  παραμέτρους, οι οποίες όμως διαμορφώνονται κυρίως από αισθησιακά και συνειδητά βιώματα του άγχους και του φόβου. Δηλαδή, απλά κανείς ακούει και καταλαβαίνει αυτόν που μιλάει ή και αυτόν που ακούει, αλλά ταυτόχρονα αυτό που επεξεργάζεται το ακουόγραμμα βασίζεται από την προηγούμενη εμπειρία, σε ότι αφορά τις φοβίες και το άγχος. Άγχος και φοβίες περνάνε από ένα «φίλτρο», το ακουόγραμμα, ή από την ομιλία κάποιου άλλου και τα επεξεργάζονται με έναν κώδικα που είναι μέσα στη μνήμη. Είναι, δηλαδή, μια τριγωνική λειτουργία, η οποία δημιουργεί τις προϋποθέσεις της επικοινωνίας.

ΈΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΚΑΤΕΔΕΙΞΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΑΝΕΦΙΚΤΟ.

Δηλαδή, τη μεταφορά ενέργειας επακριβώς και εκούσια από εγκέφαλο σε εγκέφαλο. Το πείραμα έγινε με τη βοήθεια ενός ειδικού «πλέγματος» που διευκόλυνε την επικοινωνία μεταξύ των εγκεφάλων δυο ποντικών (εικόνα).   Πράγματι αποδείχθηκε, όπως φαίνεται στο σχήμα (εικόνα), ότι το ένα ποντίκι μεταβίβαζε τη σκέψη του  κατά βούληση στο άλλο χωρίς σωματοαισθητική επαφή, κυριολεκτικά μόνο σε ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.  Ένα γεγονός που ανοίγει την «αυλαία» για νέες ελπιδοφόρες έρευνες στον τομέα αυτό.

Η ΎΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ  ΤΗΝ ΈΚΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Η έκφραση και η επικοινωνία έχει πολλές διαστάσεις σαν ψυχοκινητική ιδιότητα. Μια από αυτές είναι, όσο και αν φαίνεται παράξενο, το σχεδίασμα τατουάζ  πάνω στο δέρμα. Δεν είναι κάτι καινούργιο, υπήρχε από πολλά χρόνια και είχε το χαρακτήρα μιας εξατομικευμένης εκδήλωσης. Για τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης και Αμερικής στη δεκαετία ογδόντα και ενενήντα, τα τατουάζ είχαν και τη «φόρμα» μιας κοινωνικής διαμαρτυρίας. Χαρακτήριζαν ορισμένους κύκλους και κάποιες γενιές νέων. Στα χρόνια μας και ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό πλέον, αρχίζει και λαμβάνει η «ιστορία» μια έκταση εικαστικής έκφρασης, τα μοτίβα γίνονται όλο και πιο αφηρημένα και φουτουριστικά. Το κυριότερο όμως από όλα είναι ότι μετά το πέρας κάποιου χρόνου θεωρούνται ή ανεπαρκή ή περιττά, ανάλογα με την ψυχολογική διάθεση.

ΚΑΘΕ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΈΧΕΙ ΈΝΑ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΟ ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ ΦΑΣΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ.

Το επικοινωνιακό  αυτό φάσμα, αν και είναι της ίδιας «μήτρας» σε όλους τους εγκεφάλους , μπορεί να ποικίλλει σε εύρος και στις αυξομειώσεις. Είναι, όμως, το βασικό εργαλείο της κοινωνικής ύπαρξης του ανθρώπου, γιατί προάγει την αλληλεπίδραση. Στο θέμα της αλληλεπίδρασης πρέπει να σταθούμε με προσοχή, διότι αν αυτή επηρεαστεί ουσιαστικά από εξωτερικούς ή εσωτερικούς παράγοντες, τότε ατροφεί και το επικοινωνιακό όργανο του ανθρώπου και αναπτύσσονται  διάφορες νευροψυχιατρικές ασθένειες. Ευκαιρία πρέπει να τονίσουμε ότι σε οποιοδήποτε νευροψυχιατρικό νόσημα, η μελέτη της ικανότητος της αλληλοεπίδρασης του ατόμου με το περιβάλλον είναι απολύτως απαραίτητη.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ, Η ΈΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΡΤΙΟΤΕΡΗ, ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΝΕΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΔΙΑΓΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ.
Με έκπληξη οι επιστήμονες εξετάζουν τη νευροψυχολογία του εγκεφάλου και έχοντας αρτιότερα μέσα κατανόησης του, βλέπουμε ότι πολλές φορές οι «ανακαλύψεις» που κάνουν τους ξαφνιάζουν γιατί διαπιστώνουν ότι ορισμένα από αυτά τα «ήξερε» ο εγκέφαλος, αλλά δεν ήθελε να τα αποκαλύψει. Δηλαδή, αντιμετωπίζουμε έναν εγκέφαλο «αλεπού», ο οποίος φαίνεται ότι γνωρίζει τι πάμε να κάνουμε και τι ψάχνουμε από αυτόν και γιατί ίσως να μην θέλει και ένα διάλογο μαζί μας. Όσο προχωρούν οι έρευνες γίνεται εμφανές ότι ο εγκέφαλος συντονίζει το σώμα και το σώμα απλά παίρνει οδηγίες από αυτόν.

ΤΟ ΓΕΛΙΟ, ΤΟΣΟ ΣΑΝ ΦΥΣΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΌΣΟ ΚΑΙ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΈΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΈΡΕΥΝΑΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.
H έρευνα αρχίζει κυρίως από το ερώτημα πώς το γέλιο γίνεται με το γαργαλητό (άρα σωματική επαφή) όσο και με τον προφορικό λόγο. Από τον προφορικό λόγο με συνοδεία μορφασμών και κυρίως από την παιδική ηλικία έχουμε την παραγωγή του γέλιου. Μια ιδιότητα που χαρακτηρίζει τα ανώτατα θηλαστικά, όπως τους ανθρωποειδείς πιθήκους και τους ανθρώπους. Το γέλιο σαν αποτέλεσμα ,χωρίς αμφιβολία, είναι προϊόν κάποιας εγκεφαλικής λειτουργίας. Άρα αυτή η λειτουργία, σύνθετη ή απλή, μπορεί να ερευνηθεί μέσω του φυσιολογικού γέλωτος ή των διαταραχών του. Μπορεί δε, να μας αποκαλύψει σοβαρά νέα στοιχεία που θα συνδράμουν ουσιαστικά στην ανάλυση λειτουργιών του εγκεφάλου και θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να επηρεάσουν έξωθεν προς το καλύτερο.

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΟΛΟΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΠΙΘΑ ΔΟΞΑΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ.
Η μάχη όμως του Μαραθώνα σαν ιστορικό γεγονός είναι ένα τυπικό παράδειγμα επικοινωνίας μεταξύ ομάδας και σκέψης.
Οι Ιρανοί οι απόγονοι των Περσών σήμερα διχάζονται σε δύο μεγάλες ομάδες αναφορικά με αυτό το ιστορικό γεγονός.
Υπάρχουν οι Ισλαμιστές οι οποίοι το θεωρούν ασήμαντο και άσχετο με την ιστορία του Ιράν διότι συνέβη πριν την καθιέρωση του ισλαμικού καθεστώτος εκεί και κυρίως αυτοί είναι Ιρανοί αγρότες και των φτωχών στρωμάτων.
Αντίθετα οι Ιρανοί της μεσαίας τάξης και πάνω με Ισλαμιστές και ουσιαστικά αντίπαλοι των άλλων θεωρούν την μάχη του Μαραθώνα ως ύψιστο ιστορικό γεγονός του οποίου η έκβαση ως προς αυτούς απέτρεψε την μεγάλη περσική αυτοκρατορία να προσεγγίσει και να κυριαρχήσει την μεσόγειο.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η ιστορία είναι μια ρόδα με πολλές ακτίνες σε ότι αφορά την επικοινωνία ακόμη και ομοεθνών ατόμων.

Η ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΝΣΤΙΚΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟ ΤΡΟΠΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΜΕΓΑΛΩΝ ΟΜΑΔΩΝ.
Η επίδειξη σαν επικοινωνιακός θεσμός θέλει να δώσει την υποκατάσταση σε ότι αφορά τον πνευματισμό και την ικανοποίηση που έχει ανάγκη ο καθένας μας.
Σε ότι αφορά αυτά τα τελετουργικά είτε είναι εκκλησιαστικά θέματα είτε το οδήγημα ενός καγιέν ή ακόμη μια τεράστια βίλα με πισίνες, κήπους και αραβικά φρούρια, όλα αυτά υποκαθιστούν κάτι που δεν έχουμε στην προσπάθεια για να το έχουμε. Και για να μην το κάνουμε περισσότερο δαιδαλώδες πρόκειται για την ανάγκη του ατόμου να ξεφύγει από τους φόβους του και κυρίως μέσω του τελετουργικού να επιβάλλει και στους υπόλοιπους την γνώμη του προκειμένου να μην αισθάνεται την απέραντη μοναξιά στην καταστροφή που έρχεται.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Η ΟΜΑΔΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΣΑΝ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ» ΟΜΑΔΑ, ΌΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΔΥΟ.
Η ομάδα σήμερα είναι πολύ επίκαιρη σε ότι αφορά το κοινωνικό της χαρακτήρα.
Η ίδια η ύπαρξη της επαφίεται στην κοινωνική εμβέλεια που έχει, σε ότι αφορά τα ίδια της τα μέλη.
Τα μέλη, δηλαδή, που γνωρίζουν το ένα με το άλλο, και την δράση τους στην ομάδα και το γεγονός ότι ανήκουν στη ίδια αυτή ομάδα.
Δηλαδή, έχουν για μια κατάσταση αλληλοεπίδρασης και κοινής απόφασης όπου τα μέλη της ίδιας ομάδας έχουν την ίδια συμπεριφορά.
Η κοινωνική αυτή συμπεριφορά μπορεί να είναι ή προσωπικού χαρακτήρα συνεισφοράς του μέλους προς την ομάδα ή να αποτελεί μια μεταδοτικότητα της συμπεριφοράς της ομάδας προς το μέλος.
Βλέπουμε ότι με την υψηλή τεχνολογία και την αχαλίνωτη πλέον πληροφόρηση που υφίσταται μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και των μελών των ομάδων, έχουμε μια αφάνταστα γρήγορη επικοινωνία, η οποία συντομεύει και τον χρόνο της λήψης απόφασης σε κάθε κοινωνική ομάδα.
Δηλαδή πλέον διαφοροποιείται η όλη ύπαρξη της κοινωνίας, πάνω στην «ομαδοποίηση» που αυτή με τις νέες συνθήκες προσφέρει.
Έτσι λοιπόν είναι πολύ εύκολο και η δημιουργία ειδικών δραστηριοτήτων και ειδικοτήτων ομάδων, αλλά και ταυτόχρονα η πρόκληση ανταγωνισμού μεταξύ τους από ανθρώπους που γνωρίσουν καλά την σύσταση τους και μπορούν να δημιουργήσουν τις συνθήκες ανταγωνιστικότητας μεταξύ τους.

Και στις δύο περιπτώσεις το άτομο εκμεταλλεύεται ή μια αισθησιοκινητική πρόκληση ή λεκτική διέγερση προκειμένου να γεφυρώσει την απόσταση προς τρίτους και να δημιουργήσει «γέφυρες».
Το γέλιο κατευθύνεται, ορίζεται και ρυθμίζεται σε μια περιοχή του εγκεφάλου που λέγεται στέλεχος και είναι υπεύθυνο για την παραγωγή του όπως και για την αναπνοή. Αυτός είναι ο λόγος που το ένα συνοδεύει και εντείνει το άλλο.
Αυτό σημαίνει και η χαρακτηριστική κίνηση που κάνουν οι άνθρωποι όταν πνίγονται στα γέλια όταν σφίγγουν με δύναμη το στήθος.

Σε κλάδους όπως η νευρολογία, ψυχιατρική, ψυχολογία η επικοινωνία παίζει έναν βασικό ρόλο στην εξομάλυνση των εντάσεων μεταξύ των ανθρώπων.
Το επικοινωνιακό παράδειγμα του Τόμας Τζέφερσον ο οποίος άρχισε την καριέρα του σαν διπλωμάτης. Είναι χαρακτηριστικό στο τι εμβέλεια μπορεί να έχει η επικοινωνία όχι μόνο στην διπλωματία αλλά και στις βαθιές ανθρώπινες σχέσεις. Ο Τζέφερσον από το 1778 δηλαδή αιώνες πριν είχε οριοθετήσει και νομοθετήσει την προσέγγιση μεταξύ των θρησκειών και ιδιαίτερα με αυτή του Ισλάμ.
Ο θεμελιακός κανόνας του Τζέφερσον ήταν πολύ απλός, επικοινωνία σε απευθείας σύνδεση με τα πρόσωπα χωρίς να χρειάζονται άλλα μεσογειακά τερτίπια.
Η απόδοση του στην πολιτική με αυτήν την τεχνική πρέπει να μας πείσει για την αναγκαιότητα της εφαρμογής της τεχνικής του στην καθημερινότητά μας.