NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΣΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ.
Με την έννοια του «PLUS» ή αλλιώς και παραγωγική ψύχωση όπως ήταν παλιά γνωστό, αναφερόμαστε στην κατάσταση εκείνη την οποία οι υγιείς επί του ασθενούς είναι αδύνατον να την παρακολουθήσουν.
Δηλαδή πρόκειται για τα συνηθισμένα καθημερινά γεγονότα με κάτι επιπλέον «συν» («plus»), είναι και αυτό το οποίο αναφέρεται στις εξής διαταραχές.
Σε διαταραχές της σκέψης, σε γενικευμένη ένταση με ανησυχία και επιθετικότητα, σε παρανοειδής ιδέες και παρανοϊκές αντιλήψεις, σε παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις, σε διαταραχές του «εγώ» και την αίσθηση ξένων επιρροών.
Όλα αυτά τα συμπτώματα δεν πρέπει να λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα αλλά μπορούν το ένα να φέρνει το άλλο, γενικά όμως μιλάμε για μια κατάσταση «plus» όταν έχουμε τουλάχιστον δύο από αυτά.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό να ξέρουμε να διακρίνουμε αυτή την συμπτωματολογία, να την αντιμετωπίζουμε και να την καταγράφουμε έγκαιρα ώστε με την παρακολούθηση της πορείας του ασθενούς να ξέρουμε τι έχει προκύψει μετά από την αγωγή ή τι έχει ελαττωθεί.

Ο ERIC HOBSBAWM ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΝΑΛΥΕΙ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗΣ. ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΩΝ ΣΥΝΔΥΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ.
Ο Eric Hobsbawm γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1917 και είναι ένας από τους τελευταίους μεγάλους εν ζωή διανοητές της ανθρωπότητας. Ήταν ο γιος ενός Άγγλου και μιας Αυστριακής, οι οποίοι αργότερα μετανάστευσαν στο Βερολίνο, όπου έμεινε μέχρι το 1930 σαν μαθητής και ασπάστηκε την Μαρξιστική ιδεολογία.
Λίγο πριν την εγκαθίδρυση του Χίτλερ στην εξουσία η οικογένεια έφυγε για την Αγγλία, όπου και αργότερα σπούδασε ο Hobsbawm στο Κέιμπριτζ, καθώς επίσης στο Παρίσι, στην Καλιφόρνια, στο Στάνφορντ και στο MIT της Βοστόνης. Τελικά, κατέληξε σαν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Έχει γράψει πάρα πολλά έργα. Ιστορικού, ομιλητικού, κοινωνικού χαρακτήρα και τελευταία έδωσε μια βαρυσήμαντη συνέντευξη, όπου ο ίδιος αναφέρει ότι «Η πολιτική είναι αιχμάλωτη της παλαιομοδίτικης σκέψης». Γεγονός που αυτός βρίσκει ιδιαίτερα ανησυχητικό.
Με την πολιτική που εξασκούν, συνοψίζει ο ίδιος, ο κόσμος ρισκάρει μια μεγάλη έκρηξη με έντονες ανησυχίες, πιθανόν και αίμα. Δεν έχει καμία λύση να προτείνει, παρά μόνο επιστροφή στην αξιοκρατία, μεγαλύτερο σκεπτικισμό και λιγότερη επιθετικότητα.

ΝΕΑΡΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΧΑΜΗΛΩΝ ΤΟΝΩΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ.
Το οξύ μανιακό επεισόδιο, ιδιαίτερα ύστερα από μακρά κλινικά «σιωπηλή» περίοδο είναι ένα από τα πλέον δύσκολα αντιμετωπίσιμα ψυχιατρικά περιστατικά. Τα επεισόδια αυτά σε νεανική ηλικία ανεβάζουν την επικινδυνότητά τους, λόγω της υφιστάμενης σωματικής ρώμης και ορμής.
Χρειάζεται δε ιδιαίτερα μεγάλη πείρα για να προβλεφθούν, και μόνον ειδικοί ψυχίατροι μπορούν να διακρίνουν την «προεπεισοδιακή» συμπτωματολογία.
Συνήθως, πριν την έξαρση των συμπτωμάτων, υπάρχει μια ηρεμία έκφρασης και συμπεριφοράς με χαρακτηριστική αποφυγή επαφών, συνδιαλέξεων, συντροφιάς και επικοινωνίας.
Συνήθως, τα παιδιά αυτά είναι καχύποπτα και μοναχικά, δίχως παρέες και αντιμετωπίζονται υποτιμητικά και κοροϊδευτικά από τους συνομηλίκους τους.
Στη φάση αυτή είναι που μπορεί να γίνει κάποια ψυχοθεραπευτική επέμβαση, προκειμένου να νιώσει το παιδί ή ο έφηβος καλύτερα και να ανοίξει ο δρόμος για κάποια θεραπεία, που στο στάδιο αυτό δρα πάντα προστατευτικά και αποτελεσματικά.
Στο οξύ στάδιο δεν υπάρχουν περιθώρια χάσιμου χρόνου. Η επέμβαση πρέπει να είναι άμεση και κατασταλτική. Εάν δεν επιτευχθεί, σίγουρα ένα αποτέλεσμα βίαιης και ασυλλόγιστης πράξης θα κλείσει το δράμα.

«ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ»
Γκαίτε.
Τα παιδιά στην εξέλιξη της νόησής τους στον ευρωαμερικάνικο χώρο αντιλαμβάνονται την κοινωνία των δύο ταχυτήτων και εναρμονίζονται ή προσαρμόζονται σε αυτή.
Δηλαδή, σε μια κοινωνία το 60% ευημερεί και το 40% κινείται στο όριο της φτώχειας ή και κάτω από αυτό. Το παιδί αντιλαμβάνεται την ανταγωνιστική μορφή της κοινωνίας και προσαρμόζεται σε αυτήν.
Αν ανήκει στο κομμάτι του 60%, μαθαίνει στην υπερβολική διατροφή, στο υπέρβαρος και τον κορεσμό. Ο κορεσμός φέρνει τον δύστροπο χαρακτήρα και την απαίτηση της δικαιολόγησης όλων των φράσεων και πράξεων, καλών και κακών.
Η μονιμότητα της κατάστασης αυτής βγάζει ψυχική αρρώστια και δεν επιτρέπει να αντιληφθεί την αξία της κοινωνικής προσαρμογής. Γίνεται δύστροπο, απόμακρο και σαφώς ευάλωτο στη δύσκολη στιγμή.
Για το 40% που δεν υπάρχει η υλική αφθονία, ο ψυχισμός του παιδιού ανεβαίνει τη σκάλα της ανάπτυξης με την εικόνα της στέρησης, βλέποντας την αφθονία που αναπτύσσεται δίπλα του και ταυτόχρονα μακριά του. Του λείπει η κοινωνική σιγουριά, η επαρκής εκπαίδευση, η ιατρική φροντίδα, οι ίσες ευκαιρίες, οι εναλλακτικές εικόνες, πολλές φορές και η επαρκής σωστή διατροφή και φαρμακευτική αγωγή.
Έτσι, τα παιδιά αυτά στην ίδια «βάρκα» με τα συνομήλικά τους της ευημερίας αντιμετωπίζουν και αναπτύσσουν εχθρότητα, αποχή, βία, αποξένωση, ψυχικά και σωματικά νοσήματα. Γίνονται παιδιά ενός αληθινά «κατώτερου Θεού».

ΑΝΔΡΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΟΞΟΠΛΑΣΜΩΣΗΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΟ ΑΚΡΑΙΟΙ, ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ, ΚΑΧΥΠΟΠΤΟΙ, ΕΜΠΑΘΕΙΣ ΜΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ.
Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι μετά από μια λοίμωξη, και ειδικά παρασιτικού τύπου, δείχνουν μια αλλαγή της συμπεριφοράς κατά ποικίλους τρόπους. Αυτό είναι από παλιά γνωστό και μάλιστα εδώ και δεκαετίες σε ορισμένες χώρες, όπως είναι η Τσεχία, καταγράφονται και σχετικές επιδημιολογικές έρευνες στην κατεύθυνση αυτή.
Με αφορμή τα ερεθίσματα αυτά παρατηρήσαμε ασθενείς που έπασχαν από τοξοπλάσμωση και καταγράψαμε τα αποτελέσματα των ψυχομετρικών εξετάσεων. Με έκπληξη βρέθηκε ότι η κοινωνική συμπεριφορά των ανδρών με λοίμωξη τοξοπλάσμωσης έχει μια σαφή διαφοροποίηση. Συγκεκριμένα, η συμπεριφορά τους είναι πιο επιθετική και διεκδικητική γενικά σε κοινωνικό επίπεδο.
Παράλληλα με την επιθετική συμπεριφορά, εμφανίζεται μια αδυναμία συγκέντρωσης με ταυτόχρονη καχυποψία και αμφισβήτηση των πάντων.
Πέραν τούτου σχεδόν σε όλους παρατηρείται και μια έντονη ψυχοκινητική κατάσταση σε σχέση με το παρελθόν. Γενικά, υπάρχουν ενδείξεις αύξησης της τεστοστερόνης που θεωρείται υπεύθυνη για όλα αυτά.
Παράλληλα, παρατηρούνται και αυξομειώσεις της τεστοστερόνης κατά την διάρκεια της θεραπείας που επιβεβαιώνουν την υποψία ότι επηρεάζεται άμεσα από την εμβέλεια της τοξοπλάσμωσης.
Η αύξηση της τεστοστερόνης στους άνδρες στην τοξοπλάσμωση φαίνεται να αποτελεί ένα εξελικτικό μηχανισμό προστασίας. Είναι δε ένα πραγματικό γεγονός.

Ο ΔΡ. ΘΑΝΑΤΟΣ (ΑΡΙΜΠΕΡΤ ΧΑΙΜ) ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ, ΖΟΥΣΕ ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΜΕ ΑΡΑΒΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΣΕ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΪΡΟΥ. 16 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Οι ασθενείς με έντονες και επιθετικές διαταραχές της προσωπικότητας, καθώς επίσης και αντικοινωνική συμπεριφορά, πάντοτε κρύβουν καλά αυτή την πλευρά του χαρακτήρα τους και παρουσιάζουν εξωτερικά ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο.
Ο Χάιμ πριν αποδράσει το 1960 από τη Γερμανία, ενώ αναζητείτο ακόμη ως μέγιστος εγκληματίας πολέμου από το Ισραήλ, ασκούσε το επάγγελμα του γυναικολόγου. Μόλις κατάλαβε τον κίνδυνο της σύλληψης, ο Δρ. Θάνατος των γερμανικών στρατοπέδων μέσω Ισπανίας και Μαρόκου βρίσκει καταφύγιο στην Αίγυπτο, όπου τότε οι Ισραηλινοί υπηρέτες δεν είχαν πρόσβαση να τον βρουν και αποκομμένος από κάθε εξωτερική επαφή για να μην αφήνει ίχνη.
Επίσης, χαρακτηριστικό αυτού του είδους της ψυχοπάθειας ήταν πως ζούσε με αραβικό όνομα και απόλυτα αιγυπτιακό στυλ ζωής, απολύτως προσαρμοσμένο στις εκεί συνήθειες του Καΐρου. Απέφευγε κάθε είδους επαφή με πρώην συντρόφους του ή άλλους Γερμανούς καταζητούμενους.
16 χρόνια μετά το θάνατό του, από ένα τυχαίο γεγονός, ανακαλύφθηκαν στο Κάιρο τα στοιχεία που πιστοποιούν την ταυτότητά του, τα οποία ένα γερμανικό κανάλι έφερε στο φως της δημοσιότητας.
Η περίπτωση του Χάιμ δείχνει την τυπική συμπτωματολογία διαταραχής προσωπικότητας με εγκληματική, επιθετική και αντικοινωνική συμπεριφορά. Αξίζει κανείς να τα παρακολουθεί για να επιβεβαιώσει τους κανόνες πάνω στους οποίους στηρίζεται η ιστορία.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ «ΘΕΣΗ» ΕΛΑΧΙΣΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» ΣΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ ΤΗΣ.
Όταν αναφερόμαστε στη σχιζοφρένεια, δεν πρέπει να θεωρούμε, πέρα από πολύ λίγες κλινικές κληρονομικές μορφές, ότι πρόκειται για μια ασθένεια σπάνια ή κατά κανόνα άκρως επικίνδυνη. Η επικινδυνότητά της έγκειται στο γεγονός των παθολογικών μηχανισμών διαδικασίας και στους κοινωνικούς παράγοντες που συνεισφέρουν στην εμφάνισή της.
Θεωρητικά αν ένας άνθρωπος μπορούσε να περάσει δια βίου μία ήρεμη ζωή, χωρίς εξωτερικές πιέσεις, ανώτερες της δύναμής του και των δυνατοτήτων του, θα ήταν σχεδόν σίγουρο , ακόμη και να είχε μια τέτοια ασθένεια να μην εκδηλωθεί. Αντίθετα, μπορεί να εμφανιστεί πολύ εύκολα, με μεγάλη ταχύτητα και σε εκρηκτικό βαθμό, όταν συνδυάζεται με φόβο και πανικό.
Στη σημερινή κοινωνία, όπου περισσεύουν πλέον τα στρεσογόνα στοιχεία για τον πανικό, είναι επόμενο να αυξάνονται και τα κρούσματα κάποιας μέχρι τώρα καλά κρυμμένης σχιζοφρενικής προσωπικότητας. Κατά κανόνα, η κλιμάκωση που υπάρχει στην παθογένεια εκδήλωσης της νόσου είναι η εξέλιξη μιας φοβικής διαδικασίας έως μιας επίθεσης πανικού, που οδηγεί τον ασθενή σε ένα ακοντρολάριστο αμόκ σκέψεων και τελικά, προκαλεί τη βίαια αντίδρασή του, π.χ. επίθεση σε γνωστό. Άρα, όσο ανεβαίνουν οι κοινωνικές εντάσεις, πρέπει να περιμένουμε και ανάλογες συμπεριφορές.

Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΟΥ ΑΛΤΣΧΑΙΜΕΡ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ Νο 1 ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ. ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΜΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΓΚΑΙΡΑ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΥΠΟΨΗ.
Η νόσος του Αλτσχάιμερ βρίσκεται περίπου στο 50% των περιπτώσεων άνοιας και παρουσιάζει χαρακτηριστικά συμπτώματα πριν την εμφάνισή της.
Στην αρχή της νόσου πάντα εμφανίζονται με προοδευτική εξέλιξη τα αρνητικά στοιχεία του ασθενή, π.χ. οι εμμονές. Ξαφνικά, κάποιος που ήταν γνωστός για την επιμονή του σε μπανάλ, γίνεται ανυπόφορος. Αυτό το σύμπτωμα συμβαδίζει πολύ τακτικά με μία λανθάνουσα και ολοένα αυξανόμενη επιθετικότητα και ταυτόχρονη ατομική απομόνωση.
Αυτά συμβαίνουν, διότι το άτομο λόγω της αρχόμενης, αλλά, ακόμα μη εμφανούς πάθησής του, δε μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της ζωής, ούτε και της προσωπικότητάς του.
Αυτός είναι και ο λόγος που υψώνει τη φωνή του και αντιδρά επιθετικά, στην προσπάθεια να επικοινωνήσει και να γίνει κατανοητός. Τα πρώτα συμπτώματα συμπληρώνει και μία ανυπομονησία με έντονο εκνευρισμό, στην προσπάθεια να τελειώσει έγκαιρα το σχεδιασμένο στο μυαλό του πλάνο, πράγμα που δεν το καταφέρνει κατά κανόνα και έτσι, οδηγείται στο τελευταίο και κύριο σύμπτωμα, που είναι η κατάθλιψη. Βέβαια, η κατάθλιψη προκύπτει αθροιστικά, λόγω των συνεχιζόμενων μικρών και μεγάλων καθημερινών απωλειών και απογοητεύσεων.
Πάντως, αυτά τα πέντε συμπτώματα μόλις παρουσιαστούν, έστω και μόνο δύο από αυτά, είναι καλό να σκεφτόμαστε την αρρώστια αυτή στην προχωρημένη ηλικία και να λαμβάνουμε μέτρα.

ΑΠΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΤΩΝ ΜΙΜΙΔΙΩΝ.
Σαν μιμίδιο -ξενικό υποκοριστικό από την ελληνική λέξη «μίμηση»- χαρακτηρίζεται η ελάχιστη πληροφορία – γνώση, που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Πρόκειται, δηλαδή, για την πνευματική αντιστοιχία του γονιδίου.
Η διαφορά με το γονίδιο είναι ότι το μιμίδιο είναι «οργανικά» αθάνατο και μεταδίδεται ταυτόχρονα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Το κάθε δε άτομο έχει ειδικό κέντρο υποδοχής μιμιδίων στον εγκέφαλό του.
Το κέντρο αυτό λαμβάνει με προτεραιότητα εκείνα τα μιμίδια που είναι απλά και σύντομα. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται, κατά κύριο λόγο, για «μολυσματικά» γονίδια, όπως είναι αυτά που μεταδίδουν την επιθετική συμπεριφορά στους νέους.
Έχει βρεθεί ότι το κέντρο συλλογής μιμιδίων στον εγκέφαλο ενεργοποιείται ιδιαίτερα σε καταστάσεις έντασης και φόβου. Στις μέρες αυτές της οικονομικής κρίσης, που τσακίζεται ο κοινωνικός ιστός, αλλάζουν τα πρότυπα δαβίωσης, καταναλωτικών ζωτικών αγαθών, επικοινωνίας και μεγαλώνει η πεποίθηση της κυβερνητικής αδυναμίας, αυξάνεται ο φόβος και κυριολεκτικά, «ανοίγει» τελείως ο εγκέφαλος στην «υποδοχή» κάθε είδους «μολυσματικών» μιμιδίων.
Έτσι, βλέπουμε να αυξάνεται η χωρίς λογική αναστολή επιθετική συμπεριφορά νέων και αστυνομικών, και η οικονομική «αυτοσυγκράτηση» των ενηλίκων.

Υπάρχουν χαρακτηριστικά ¨κλισέ¨ δολοφονιών, όπως αυτή του αποτρόπαιου εγκλήματος της Σαντορίνης, που έχουν απόλυτα χαρακτηριστικό ψυχοπαθολογικό προφίλ.
Δηλαδή, εκφράζουν μια συγκεκριμένη διανοητική ψυχική και συναισθηματική διαταραχή, που χαρακτηρίζει την προσωπικότητα του δράστη, όπως η επίπλωση του σπιτιού την χαρακτηριοδομή του ιδιοκτήτη.
Δολοφόνοι που συνδυάζουν σαδιστικά βασανιστήρια με σεξουαλικές επιθέσεις, εκσπλαχνίσεις των θυμάτων, μεταθανάτιες κακώσεις από τέμνοντα και νήσσοντα όργανα, δολοφονίες με ακρωτηριασμούς, τελετουργικές δολοφονίες ή βιασμούς, χαρακτηρίζονται από έντονη ψυχοκινητική δραστηριότητα υποβολιμαίου τύπου και έντονη ιδεοληψία με ψυχαναγκασμό.
Πρόκειται για επαναλαμβανόμενο ¨κλισέ¨ σε τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις.
Όσο τα άτομα αυτά είναι σε ανάλογη ψυχιατρική αγωγή έχουμε αποφυγή αυτών των πράξεων.