NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΘΕ ΑΤΟΜΟΥ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΣΟ ΜΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΆΤΟΜΑ ΌΣΟ ΚΑΙ ΜΕ  ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ.
Αποτελεί το κλειδί της συμπεριφοράς του και το γνώμονα της επιβίωσης του. Άνθρωποι με υγιείς προσωπικότητες είναι ικανοί να προσαρμόζουν τη ζωή τους, ανάλογα με το περιβάλλον, να αντιμετωπίζουν στρεσογόνες καταστάσεις με επιτυχία και γενικά να έχουν μια ήρεμη ζωή, βγαλμένη μέσα από σωστές και υγιείς ανθρώπινες διαδικασίες. Γενικά, αυτό που χαρακτηρίζει την προσωπικότητα είναι η ατομικότητα, δηλαδή, μια σειρά από ξεχωριστά χαρακτηριστικά, τρόπους συμπεριφοράς και ατομικές ιδιότητες. Αυτό το γενικό σύνολο της προσωπικότητας αποτελεί ουσιαστικά το «ραντάρ» που συλλαμβάνει τα γύρω αισθήματα και ρυθμίζει τη στάση μας, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που εκδηλώνονται.

ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΝΑΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗ ΣΤΟΥΣ ΙΑΤΡΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ.
Το ότι δε συζητάτε όσο πρέπει και δεν αναλύεται επιστημονικά οφείλεται σε δυο λόγους: πρώτον, οφείλεται στην κατά λάθος εκτίμηση ότι πρόκειται για μια μη αναστρέψιμη κατάσταση της νόσου και δεύτερον, σαν συνέχεια του πρώτου, πολλοί το θεωρούν σαν κάτι φυσιολογικό, ιδιαίτερα στους επιληπτικούς ασθενείς με φαρμακοανθεκτικούς σπασμούς. Η εν λόγω διαταραχή της προσωπικότητας βγάζει «προς τα έξω» μια παθητικοεπιθετική συμπεριφορά με αυξημένες τάσεις εξάρτησης και ταυτόχρονης αποφευκτικότητας.
Είναι ένα πεδίο, το οποίο μόλις διευκρινιστεί και ερευνηθεί επαρκώς,  ιατρικά, ακόμα και με τα σύγχρονα διαγνωστικά μέσα, όπως το εικοσιτετράωρο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, μαγνητική τομογραφία, υπάρχει η δυνατότητα τόσο φαρμακευτικής όσο και ψυχαναλυτικής  βοήθειας. Αυτή η βοήθεια είναι απαραίτητη, διότι βελτιώνει ουσιαστικά την κατάσταση του ασθενούς με αποτέλεσμα να υπάρχει μια γενική πρόοδος στην επανακοινωνικοποίηση του.

Η ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΕ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΊΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ.
Η προσωπικότητα είναι ένας συνδυασμός μεγεθών και ιδιοτήτων, που έχουν να κάνουν με τη συμπεριφορά, το συναίσθημα και τις τάσεις. Πρόκειται για μια βάση, η οποία βασίζεται κατά κύριο λόγο σε γενετικές, νευροβιολογικές και περιβαλλοντολογικές επιρροές. Σε αυτό το σημείο, ανάλογα με την κατάσταση του καθενός από εμάς και τη συμπεριφορά που έχει και δέχεται από το περιβάλλον, έχουμε διάφορες τάσεις της προσωπικότητας. Όταν μιλάμε για τάση της προσωπικότητας εννοούμε ένα φάσμα, όπου έχουμε από προσαρμοστικές καταστάσεις μέχρι δυσπροσαρμοστικές ή τελείως απροσάρμοστες, όπου αυτές οι δυσπροσαρμοστικές μπορούν να φτάσουν σε ένα τέτοιο ακραίο σημείο, ώστε να λογίζονται πλέον σαν διαταραχή της προσωπικότητας.
Δηλαδή, όταν παρατηρούμε τουλάχιστον «κλινικά» έναν ασθενή, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τόσο τη βάση της προσωπικότητας που έχει, όσο και την τυχόν διαταραχή, η οποία να υπάρχει η δυσπροσαρμογή που μπορεί να έχει κάτω από παλιές συνθήκες ή επίκαιρες επιβολές. Είναι ένα μεγάλο «ευαγγέλιο» σε αυτόν το γιατρό, ο οποίος μπορεί και κατανοεί το δυνατόν γρήγορα αυτές τις αποκλίσεις και αυτό το «πινγκ πονγκ», που γίνεται  μεταξύ των αλλαγών της προσαρμογής της προσωπικότητας προς διάφορες καταστάσεις, γιατί με αυτόν τον τρόπο είναι σε θέση να λειτουργήσει σωστά και να βάλει τη θεραπευτική αγωγή σε σωστό κανάλι από την αρχή.

ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΟΥΣΙΩΔΗ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΑΙΤΙΑ, ΟΙ ΔΥΣΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΨΕΥΔΟΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ.
Π.χ. παράλυση ενός άκρου ή κάποια «τικ», ακόμη διαταραχές του βαδίσματος ανήκουν σε αυτή την ομάδα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, έχουμε μια συγκεκριμένη δυσπροσαρμοστικότητα της προσωπικότητας, έτσι ώστε αυτή με τη σειρά της να προβάλει τέτοιες εικόνες, που ήδη έχει αποθηκεύσει από κάποιο ερέθισμα προς τα έξω, μέχρι το σημείο που να θεωρεί ότι είναι δικές της. Πρόκειται για αυτό που, πολλές φορές, στο παρελθόν έκαναν αναφορά οι παλιοί νευρολόγοι σαν διαταραχές της υστερίας ή σαν υστερικές προσωπικότητες.
Βέβαια, όποτε έχουμε παρόμοιες περιπτώσεις, όπως λέγονται σήμερα συνδρόμων μετατροπής ή  διαταραχών σωματοποίησης, τότε οφείλουμε πάντα, πριν καταλήξουμε σε αυτή τη διάγνωση, να κάνουμε έναν εκτεταμένο νευρολογικό και ψυχιατρικό έλεγχο, ο οποίος θα μας δώσει ακριβώς τη βεβαιότητα της διάγνωσης αυτής. Διαφορετικά, ο κίνδυνος είναι πολύ μεγάλος σε μια λανθασμένη απόφαση ή να αδικηθεί ο ασθενής ή να προχωρήσει η ασθένεια ακόμα περισσότερο.
Ιδιαίτερα σε περίπτωση λάθους, δε γίνεται και η σωστή αγωγή τόσο για τη μετατροπή όσο και για τις διαταραχές της σωματοποίησης. Αυτό είναι το χειρότερο, γιατί έχουμε να κάνουμε γιατροί και ασθενείς με μια αρρώστια που στην ουσία δεν υπάρχει.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΜΕ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.
Το κλειδί αυτής της επικοινωνίας από άνθρωπο σε άνθρωπο είναι η προσωπικότητα του καθενός. Πίσω δε από την προσωπικότητα κρύβονται και οι δυνατότητες προσαρμογής της. Όταν αυτές οι δυνατότητες προσαρμογής διαταράσσονται προς τη μία ή άλλη κατεύθυνση, τότε και η προσωπικότητα του ατόμου «φορμάρει» μια ανάλογη συμπεριφορά και χαρακτηριοδομεί προς την κατεύθυνση αυτή.
Μια τέτοια διαταραχή της προσωπικότητας είναι και η λεγόμενη παθητικο-επιθετική προσωπικότητα, που χαρακτηρίζει πλέον στις μέρες μας εκατομμύρια ανθρώπους που ενώ παρουσιάζονται φοβερά αγρίμια, πειθήνια και υποταγμένα όντα ξαφνικά πετούν από πάνω τους την παθητικότητα και δείχνουν μια υποβόσκουσα έως  ακραία εχθρικότητα προς τρίτους. Όπως όλες οι διαταραχές της προσωπικότητας, έτσι και εδώ, εάν δεν προληφθούν εγκαίρως με τις παραινέσεις και την αυτοκριτική, μπορεί να εξελιχθούν σε παθολογική κατάσταση.

Η ΠΑΡΑΝΟΕΙΔΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΠΛΕΟΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.
Δεν είναι ότι κάποιος γεννιέται με μια ιδιαίτερη ευμεταβλητότητα, σε ότι αφορά αυτή την απόκλιση από την υγιή προσωπικότητα. Είναι το γεγονός ότι το όλο νέο περιβάλλον, στο σύγχρονο κόσμο με την παγκοσμιοποίηση που υπάρχει πλέον και την παγκόσμια γενικευμένη συμπεριφορά της καθημερινότητας, είναι ιδιαίτερα καταπιεστικό  προς την πλευρά αυτή.
Δηλαδή, μια πάρα πολύ μικρή, ελαφριά «αιχμή» στην προσωπικότητα με ιδέα παρανοϊκού χαρακτήρα, μπορεί με την πάροδο των ετών, τον κοινωνικό βίο, την καθημερινότητα, τις σπουδές, την εργασία και τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζουν οι διαπροσωπικές σχέσεις, να ογκωθεί και να δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα. Το πρόβλημα αυτό είναι ακόμα πιο έντονο και δυνατό, όταν το άτομο που διακατέχεται από παρανοϊκή διαταραχή της προσωπικότητας έχει και μια ηγετική θέση.
Ο λόγος που το κάνει ιδιαίτερα «δύσκολο», για αυτή τη θέση, είναι ότι αυτά τα άτομα διακατέχονται από έμμονα βιώματα και ιδέες, που πολλές φορές είναι και ιδέες καταδίωξης, προσβολών και έχουν μια τάση θυματοποίησης, η οποία βέβαια σε ένα μεγάλο εργασιακό κύκλο μπορεί να έχει ιδιαίτερα αρνητικά αποτελέσματα. Εκείνο όμως το ιδιαίτερο, που έχουν, είναι ότι είναι τελείως ανίκανοι σαν ηγέτες να αναλογιστούν την ευθύνη τους στα διάφορα ζητήματα.
Έτσι λοιπόν, οι παρανοειδείς ιδέες παρουσιάζονται σαν ουσιαστική σκέψη ενός διαμορφωμένου ηγέτη, που δεν έχουν εύλογη βάση, αλλά δεν είναι κατά ανάγκη αλλόκοτες, όπως στη σχιζοφρένεια, και να μην έχουν και τον παραληρηματικό χαρακτήρα της σχιζοφρένειας. Εκείνο όμως που έχουν, είναι ιδιαίτερα επίμονες και εμμένουσες. Δηλαδή, ο ηγέτης με την παρανοειδή διαταραχή της προσωπικότητας μπορεί να καταφεύγει σε στερεότυπες αντιδράσεις, σκέψεις και ενέργειες, οι οποίες, παρόλη τη μη λογική διάθεση ,τον διακατέχουν μόνιμα.

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΠΤΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕ ΧΡΗΜΑ
Αν θα ρωτήσετε έναν από εμάς τι προτιμά 100.000 και όλοι οι υπόλοιποι να έχουνε 50.000 ευρώ ή να έχει 200.000 ευρώ και οι υπόλοιποι 300.000 ευρώ θα σας απαντήσει ότι προτιμά τα λίγα αλλά να είναι μοναδικός. Πρόκειται για μια προσωπική βεβαίωση που χαρακτηρίζει σχεδόν τους πάντες. Προτιμούμε στα λεφτά να έχουμε τον σχετικό αριθμό σε σχέση με τούς υπόλοιπους της κοινωνίας αντί να έχουμε τον απόλυτα υψηλότερα αριθμό. Το αντίθετο γίνεται ακριβώς όταν αφορά τις ημέρες αδείας. Εκεί αν ρωτήσετε τι προτιμά κανείς θα προτιμήσουνε όλοι να έχουνε τον απόλυτα υψηλότερο αριθμό. Αλλά βλέπουμε ότι το χρήμα ακουμπάει την ψυχή του ανθρώπου σε έναν διακόπτη που είναι άγνωστος. Πρόκειται για τον διακόπτη της κοινωνικής επιβεβαίωσης δια της κατοχής χρημάτων. Ανάλογο παράδειγμα μας δίνει και η συμπεριφορά μας απέναντι στην εφορία. Εάν το κοινωνικό παράδειγμα του συνόλου είναι μια σωστή συμπεριφορά απέναντι στους φόρους τότε όλοι ακολουθούν το μοντέλο αυτό αδιαμαρτύρητα. Αντίθετα και όπως συμβαίνει εδώ στην Ελλάδα όταν πρώτο το κράτος δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις του οι ανώτεροι 10.000 πολίτες, τότε ισχύει σαν επιβεβαίωση να πληρώσει και ο τελευταίος όσα λιγότερα γίνεται και να κρύψει όσα περισσότερα μπορεί.

ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ RICH ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΑΦΕΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΙΜΙΔΙΟΥ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΣΙΑ ΖΩΗΤα μεγάλα ξενοδοχεία και γενικά τα ακριβά μαγαζιά και τόποι παραμονής δημιουργούν με τον καιρό ένα μύθο ο οποίος μύθος επιβάλει στον νεόπλουτο ή σε αυτόν που προσπαθεί να βρει τρόπο να μπορέσει να πάει εκεί την ανάγκη να ζήσει αυτή την ζωή. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι «riches», από το ξενοδοχείο Rich στο Παρίσι το οποίο είναι εδώ και 200 χρόνια το προπύργιο των νεόπλουτων. Βέβαια υπάρχει και η ιστορία που λέει εκεί μεγάλα ονόματα όπως η Coco Channel, ο Charlie Chaplin, ο Marcel Proust η Greta Garbo, Ernest Hemingway, η Audrey Hepburn έχουνε βρει κατά καιρούς και αυτοί παρηγοριά για το ένστικτο της επιβεβαίωσής τους.Με την παραδοχή ότι το εμπόριο δεν πεθαίνει ποτέ, άρα συνεπώς όσο βαθειά και να είναι μια κρίση κάποιοι θα έχουνε λεφτά για πέταμα ή για ξόδεμα είτε θα προέρχονται από τους μαχαραγιάδες της Ινδίας, είτε από τους πλούσιους Σείχηδες, είτε από τους νεόπλουτους Ρώσους, πάντα υπάρχει κάτι που να τους τραβάει να δίνουν εκεί τα λεφτά τους πληρώνοντας έναν καφέ τουλάχιστον 20€ και ένα πρωινό πάνω από 100€.
Με πόση επιβεβαίωση ξυπνά κάποιος όταν έχει κοιμηθεί στην σουίτα της Coco Channel ή πέρασε το βράδυ του στο τραπέζι του Marcel Proust άσχετα αν αυτό θα του κοστίσει και για 24 ώρες 10.000€ περίπου. Το χρήμα δεν παίζει κανένα ρόλο όταν ο ψυχαναγκασμός για να δώσει ικανοποίηση στο κέντρο του εγκεφάλου απαιτεί τέτοια έξοδα.Συνεχίζοντας την έξυπνη διαδικασία του ψυχαναγκασμού της επιβεβαίωσης το Rich κανονίζει οι πελάτες του να έχουν επόμενο σταθμό ανάλογο ξενοδοχείο (Colchester) στο Λονδίνο, ή το Pajatso Hotel στη Βενετία ή το Hustler στην Ρώμη στην πλατεία της Ισπανίας ή ακόμη στην Βιέννη το Imperial η στο Βερολίνο το Adlon.
Μια επιπλέον πινελιά στον άρρωστο εγωισμό και στον ψυχαναγκασμό της επιβεβαίωσης είναι και η υποδοχή που γίνεται στο πελάτη προσωπικά από μια Hostess του ξενοδοχείου σε ανάλογη ενδυμασία που τον συνοδεύει μέχρι την πόρτα του Rich.

ΥΓΙΕΣ ΜΥΑΛΟ ΣΕ ΥΓΙΕΣ ΣΩΜΑ
Αρχαία ελληνική η ρήση, απόλυτα επιτυχημένη την βρίσκει ο καθένας μας σε όλες τις γνώσεις.
Την αποδίδουμε κατά κύριο λόγο λανθασμένα μόνον στους Αθηναίους. Σχεδόν όλες οι ακμάζουσες αρχαίες ελληνικές κοινωνίες (σπαρτιάτικη, μακεδονική, κρητική) εκφράζανε κάθε μια με τον δικό της τρόπο αυτό το φιλοσοφικό δίπολο.
Η ισορροπία των δύο εννοιών έφερνε την αρτιότητα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος που επικράτησε μέχρι τις μέρες μας.
Οι νεοέλληνες στον «μοντέρνο» τρόπο ζωής έδωσαν μια «μετάλλαξη» στο μιμίδιο αυτό.
Ενώ προσέχουν πολύ τα του γυμναστηρίου δεν πλησιάζουν ανάλογα την καλλιέργεια της προσωπικότητάς τους.

Η «ΠΑΛΑΙΑ ΜΝΗΜΗ» ΕΙΝΑΙ Ο ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟΣ ΛΙΘΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ. Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ
Το νευρωνικό δίκτυο της «παλαιάς» μνήμης είναι από τα πιο ισχυρά και εκτενέστερα του εγκεφάλου. Εκτείνεται και στα δύο ημισφαίρια και κυρίως στους κροταφικούς λοβούς.
Είναι το κύριο εργαλείο συγκράτησης αναμνήσεων, βιωμάτων και πληροφοριών σε μόνιμη βάση και ύστερα από ιδιαίτερη επεξεργασία με μεγάλη σημασία για την πνευματική ζωή και επικοινωνία.
Σε περιπτώσεις γενικευμένης φθοράς π.χ. γήρατος είναι ο τελευταίος εγκεφαλικός σχηματισμός που υποχωρεί.
Μετά από την φθορά της «παλαιάς» μνήμης έρχεται η αποδιοργάνωση της προσωπικότητας και ο μαρασμός. Είναι ιδιαίτερης θεραπευτικής σημασίας ή γρήγορη εντόπιση πιθανής φθοράς της «παλαιάς» μνήμης και η άμεση αντιμετώπιση της.
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες για την διάγνωση της. Φτάνει ο εντοπισμός κάποιας απώλειας παλαιών μνημονικών καταστάσεων και η άμεση επαφή με τον ειδικό. Σήμερα που κυριαρχεί το μέλημα της διαφύλαξης της ποιότητας της ζωής ο μοντέρνος τρόπος διαβίωσης μας επιβάλλει να φροντίζουμε την «παλαιά» μας μνήμη (διατροφικά χαλαρωτικά, ιατρικά).
Είναι το «ίδιο» κεφάλαιο της προσωπικότητας μας και δεν πρέπει φειδόμαστε καμιά απώλεια για αυτό.