NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΕ ΕΠΟΧΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΝΤΕΙΝΟΥΝ ΤΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ, ΤΟΝ ΦΟΒΟ, ΤΗΝ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΤΟ ΘΥΜΟ.
Η ύπαρξη του θυμού συνοδεύεται από μια κατάσταση όπου καθένας επιτείνει να καταστρέψει αυτή την πηγή δυστυχίας του, είτε είναι αληθινή αυτή είτε φανταστική.
Ο φόβος και ο θυμός είναι ακριβώς το λάδι και μετά φωτιά σε αυτήν την κατάσταση.
Το ένα ενισχύει το άλλο και δημιουργεί μια μόνιμη προδιάθεση για την αντιμετώπιση αυτής της δυστυχίας.
Έτσι λοιπόν τελείως παρορμητικά αυξάνεται σε έντονο σημείο η έκθεση του θυμού και κυρίως απέναντι σε στόχους οι οποίοι μπορεί και να μην υφίστανται.
Βέβαια παροδικά το μίσος γίνεται βία και η βία βγαίνει στην έξω κοινωνία με διάφορες μορφές αρχίζοντας πρώτα από όλα από την αποστασιοποίηση και είναι εκδήλωση επιθετικότητας με διάφορα στοιχεία, την άρνηση συμμετοχής στα κοινά και άλλα πολλά.

ΝΕΑΡΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΧΑΜΗΛΩΝ ΤΟΝΩΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ.
Το οξύ μανιακό επεισόδιο, ιδιαίτερα ύστερα από μακρά κλινικά «σιωπηλή» περίοδο είναι ένα από τα πλέον δύσκολα αντιμετωπίσιμα ψυχιατρικά περιστατικά. Τα επεισόδια αυτά σε νεανική ηλικία ανεβάζουν την επικινδυνότητά τους, λόγω της υφιστάμενης σωματικής ρώμης και ορμής.
Χρειάζεται δε ιδιαίτερα μεγάλη πείρα για να προβλεφθούν, και μόνον ειδικοί ψυχίατροι μπορούν να διακρίνουν την «προεπεισοδιακή» συμπτωματολογία.
Συνήθως, πριν την έξαρση των συμπτωμάτων, υπάρχει μια ηρεμία έκφρασης και συμπεριφοράς με χαρακτηριστική αποφυγή επαφών, συνδιαλέξεων, συντροφιάς και επικοινωνίας.
Συνήθως, τα παιδιά αυτά είναι καχύποπτα και μοναχικά, δίχως παρέες και αντιμετωπίζονται υποτιμητικά και κοροϊδευτικά από τους συνομηλίκους τους.
Στη φάση αυτή είναι που μπορεί να γίνει κάποια ψυχοθεραπευτική επέμβαση, προκειμένου να νιώσει το παιδί ή ο έφηβος καλύτερα και να ανοίξει ο δρόμος για κάποια θεραπεία, που στο στάδιο αυτό δρα πάντα προστατευτικά και αποτελεσματικά.
Στο οξύ στάδιο δεν υπάρχουν περιθώρια χάσιμου χρόνου. Η επέμβαση πρέπει να είναι άμεση και κατασταλτική. Εάν δεν επιτευχθεί, σίγουρα ένα αποτέλεσμα βίαιης και ασυλλόγιστης πράξης θα κλείσει το δράμα.

«ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ»
Γκαίτε.
Τα παιδιά στην εξέλιξη της νόησής τους στον ευρωαμερικάνικο χώρο αντιλαμβάνονται την κοινωνία των δύο ταχυτήτων και εναρμονίζονται ή προσαρμόζονται σε αυτή.
Δηλαδή, σε μια κοινωνία το 60% ευημερεί και το 40% κινείται στο όριο της φτώχειας ή και κάτω από αυτό. Το παιδί αντιλαμβάνεται την ανταγωνιστική μορφή της κοινωνίας και προσαρμόζεται σε αυτήν.
Αν ανήκει στο κομμάτι του 60%, μαθαίνει στην υπερβολική διατροφή, στο υπέρβαρος και τον κορεσμό. Ο κορεσμός φέρνει τον δύστροπο χαρακτήρα και την απαίτηση της δικαιολόγησης όλων των φράσεων και πράξεων, καλών και κακών.
Η μονιμότητα της κατάστασης αυτής βγάζει ψυχική αρρώστια και δεν επιτρέπει να αντιληφθεί την αξία της κοινωνικής προσαρμογής. Γίνεται δύστροπο, απόμακρο και σαφώς ευάλωτο στη δύσκολη στιγμή.
Για το 40% που δεν υπάρχει η υλική αφθονία, ο ψυχισμός του παιδιού ανεβαίνει τη σκάλα της ανάπτυξης με την εικόνα της στέρησης, βλέποντας την αφθονία που αναπτύσσεται δίπλα του και ταυτόχρονα μακριά του. Του λείπει η κοινωνική σιγουριά, η επαρκής εκπαίδευση, η ιατρική φροντίδα, οι ίσες ευκαιρίες, οι εναλλακτικές εικόνες, πολλές φορές και η επαρκής σωστή διατροφή και φαρμακευτική αγωγή.
Έτσι, τα παιδιά αυτά στην ίδια «βάρκα» με τα συνομήλικά τους της ευημερίας αντιμετωπίζουν και αναπτύσσουν εχθρότητα, αποχή, βία, αποξένωση, ψυχικά και σωματικά νοσήματα. Γίνονται παιδιά ενός αληθινά «κατώτερου Θεού».

«Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ»
ΡΟΥΣΣΩ
Από τα πολύ μεγάλα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας είναι η παιδική βία. Όπως έγραφε και ο Γάλλος συγγραφέας Ουγκώ, η φυματίωση δεν εξέλειψε, απλώς σήμερα καλείται πενία.
Και, βέβαια, πολλοί μέχρι τώρα πίστευαν ότι η μόνη αιτία της παιδικής εγκληματικότητας είναι η φτώχεια και η δεύτερη αιτία είναι το κακό παράδειγμα των ενηλίκων προς τους μικρότερους, που τους μαθαίνουν την βία.
Στις σημερινές λεγόμενες «κοινωνίες της αφθονίας» η αφθονία ασφαλώς είναι μόνο για ένα τμήμα του πληθυσμού, το υπόλοιπο πάσχει, δυστυχεί, πεινάει.
Στις μεγαλουπόλεις του Αμερικάνικου γεωγραφικού χώρου, που χαρακτηρίζεται ως και ο περίοπτος κόσμος, οι χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις περιθωριοποιηθήκαν και δημιούργησαν ένα τοίχος μέσα σε οικισμούς γκέτο.
Εκεί, λοιπόν, αναπτύχθηκε η αντίδραση των παιδιών από πολλές αιτίες και παράλληλα συμπαρέσυρε και ψυχοπαθολογικά την εγκληματικότητα και άλλων τμημάτων, που ενεργούν σε αυτές τις περιοχές, ας έχουν και υψηλότερα εισοδήματα.
Πρώτα, βέβαια, παραμένει η φτώχεια και, όπως φαίνεται από την εξέλιξη που παίρνει η χρηματοοικονομική κρίση τον τελευταίο καιρό, είναι και δύσκολο να αντιμετωπιστεί.
Δεύτερον, η έλλειψη παιδείας, η οποία σε άπορα παιδιά ή ακόμη και σε λιγότερο εύφορα δεν μπορεί πλέον να αποδώσει αυτά που απέδιδε το παλιό καλό σχολείο.
Τρίτον, η διάλυση της οικογένειας και ο καθοδηγητικός ρόλος που έχουν οι γονείς στα παιδιά και τέταρτον, βέβαια, το δύσκολο κοινωνικοοικονομικό περίβλημα που υφίσταται τώρα σε ότι αφορά την αντιμετώπιση της παιδικής βίας, που σε λίγο με τα παιδικά γκέτο που δημιουργούνται φτάνει πλέον από κοινωνική μερικές φορές να έχει και την επίφαση μιας αντιδραστικής επαναστατικής βίας.
Κυρίαρχο λόγο, βέβαια, σε αυτές τις καταστάσεις έχουν οι παρεμβατικές έως εγκληματικές δραστηριότητες, που καλύπτουν διάφορους τομείς με προεξέχοντα εκείνο του λαθρεμπορίου των ναρκωτικών.
Σε αυτό, βέβαια, υπάρχει και το ψυχολογικό πρότυπο του απόλυτου ωφελιμισμού, όπου τα «προς το ζην» είναι ο κυρίαρχος στόχος, που δίνει η σημερινή κοινωνία στα παιδιά, έτσι που καθιστά ήρωες και τους παραβάτες.
Η κατάσταση είναι τόσο δραματική, που πραγματικά χρειάζεται μια «νέα μορφωτική επανάσταση», προκειμένου να μπορέσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης και να δώσουμε στα παιδιά την δυνατότητα, σε όλα αυτά τα σημεία που αναφέραμε, προκειμένου να ξεφύγουν από τον φαύλο κύκλο.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΗΤΑΝ ΥΠΟΠΤΟ, ΑΛΛΑ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ΜΕ ΤΕΚΜΗΡΙΑ.
ΤΩΡΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ, ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ, ΟΤΙ ΣΧΕΔΟΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΦΟΝΟ ΑΠΟ ΑΜΟΚ.
Δεν ξέρω αν υπάρχει μια κεντρική υπηρεσία, προκειμένου στατιστικά να επεξεργάζεται το θέμα πόσο τακτικά εμφανίζεται και διαπραγματεύεται και γνωρίζεται στην κοινή γνώμη ο θάνατος ενός ανθρώπου, ύστερα από κατάληψη αμόκ κάποιου δολοφόνου.
Πάντως και αν δεν υπάρχει, πρέπει να ρυθμιστεί, προκειμένου να ξέρουμε τι αντιμετωπίζουμε σε καθημερινή βάση και ίσως ένας κεντρικός οργανισμός να μπορέσει να ψάξει με τους αρμόδιους φορείς για μια, αν όχι λύση, αλλά, τουλάχιστον κατ’ επίφαση πρόβλεψη σε αυτό το θέμα.
Ανακοινώθηκε από τον τύπο ότι τις τελευταίες μέρες κάποιος, δεν δόθηκε ακριβώς το όνομα, 58χρονος δράστης από την Άνω Πόλη Κυπαρισσίας, κατά την διάρκεια του μεσημεριού και χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, ξεγελώντας όλη την οικογένεια, θανάτωσε με μαχαίρι την 80χρονη μητέρα του με την οποία δεν είχε κανενός είδους προστριβές.
Βέβαια, από την ψυχιατρική πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, όπου κατέληξε ο δράστης, φάνηκε ότι, παρ’ όλο που μέχρι πρότινος δεν είχε εμφανή ψυχιατρικά συμπτώματα, προέβη στο αποτρόπαιο έγκλημα αυτό, προκειμένου να δώσει διαφυγή στην εσωτερική του ψυχοκινητική ένταση. Οι γιατροί δεν είπαν τίποτα παραπάνω, ο τύπος ανακοίνωσε μια είδηση, η είδηση όμως αυτή έχει την θέση Νο4 ή Νο5 σε ένα περιφερειακό κανάλι.
Στα υπόλοιπα κανάλια τοποθετείται η ψυχιατρική κατάσταση ενός αστυνομικού που πυροβόλησε κάποιον ιδιώτη, ή ακόμη περισσότερο, το εκτεταμένο έγκλημα του 17χρονου στην Γερμανία, που κόστισε τις ζωές πάνω από 20 ανθρώπων και του 28χρονου στην Αλαμπάμα, που έδειξε ότι μπορεί κανείς κάνοντας βόλτα να σκοτώσει δεκάδες ανθρώπων.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει μια περιέργως διάχυτη επιθετική ατμόσφαιρα σε όλο πλέον τον πλανήτη, που οδηγεί στα εγκλήματα του είδους.
Εμείς πλέον μόνο σαν πολιτισμένοι και γνώστες του αντικειμένου θα έπρεπε ίσως να εκλάβουμε το θέμα αυτό εντονότερα υπόψη και τουλάχιστον, μη μπορώντας να κάνουμε κάτι άλλο, ας το αναλύσουμε έτσι, που να δώσουμε την ευκαιρία στους επιγόνους μας, που θα είναι πιο έξυπνοι και πιο καλά οργανωμένοι από εμάς, να αρχίσουν να βλέπουνε και να βρίσκουνε μια κάποια οποιαδήποτε λύση.

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ TIME, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΗΜΕΡΑ, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ.
Το απροσάρμοστο της εφηβείας και η δυσκολία συνεννόησης μεταξύ των γενεών είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα, αλλά, φαίνεται ότι στη Βρετανία έχει μια ιδιαίτερη έξαρση.
Όπως έδειξαν οι έρευνες του Ινστιτούτου IPPR, το 27% των δεκαπεντάχρονων αγοριών στην Βρετανία έχει έρθει σε κατάσταση μέθης τουλάχιστον 20 φορές τον χρόνο και παραπάνω, ποσοστά που σε άλλες χώρες, όπως η Γερμανία ή η Ολλανδία, είναι 12 ή 6 % ή ακόμη λιγότερο στη Γαλλία είναι 3%.
Εκρήξεις βίας και ανταγωνισμός με ξυλοδαρμούς μεταξύ των συμμοριών ανέρχεται στο 44% στο Ηνωμένο βασίλειο, ενώ στο 28% είναι στην Γερμανία.
Πάνω από 15% είναι τα μεταδιδόμενα σεξουαλικά νοσήματα στους νέους και έχουν οι Βρετανοί των υψηλότερο βαθμό σε περιπτώσεις εγκυμοσύνης νεαρών κοριτσιών από οπουδήποτε άλλού στην Ευρώπη.
Γενικά, όλα αποδίδονται κυρίως στο χάσμα των γενεών και σε μια παραδοσιακή απόσταση, η οποία υφίσταται μεταξύ γονιών και παιδιών στην Αγγλία. Η απόσταση αυτή, όπως είπαμε, είναι ένα σκέλος μιας παράδοσης, αλλά, παράλληλα και το χαρακτηριστικό ενός έθνους, που θέλει να μεγαλώνει τους βλαστούς του με πλήρη ελευθερία.
Και τα δύο είναι πάρα πολύ αξιόλογα, αλλά, το αποτέλεσμα είναι τραγικό και δείχνει κοινωνικό αδιέξοδο. Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό έχουν αυξηθεί τα θύματα και μάλιστα, πολλά από αυτά είναι θανατηφόρα από συμμορίες νεαρών, ύστερα από επιθέσεις σε μεσήλικες ή γέρους. Γεγονός που προκαλεί προβληματισμό και πάρα πολύ μεγάλη σκέψη.
Ένα μεγάλο έθνος, οικονομικά πανίσχυρο, με μια δυνατή πνευματική κουλτούρα και με αξιόλογες δομές έχει φτάσει σήμερα στο σημείο να μην μπορεί να λύσει το πρόβλημα του.
Βέβαια, δεν είναι κάτι το μοναδικό, όλα τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν το ίδιο πρόβλημα, αλλά, ιδιαίτερα η Αγγλία έχει φτάσει σε αδιέξοδο σημείο με την παιδική βία. Δείχνει ότι πρέπει να ανακατατάξουμε τις ιδέες μας για την κοινωνική κατανομή διαφόρων πραγμάτων σε σχέση με τους νέους.
Ίσως πρέπει με μια καινούρια μορφωτική επανάσταση ή με κάποιο τρόπο άλλης προσέγγισης να λύσουμε το πρόβλημα.
Δυστυχώς, η εξέλιξη της παιδικής βίας έχει πάρει τέτοια όρια, που δεν επιτρέπει άλλες αναμονές σχετικά με το θέμα αυτό. Ας ελπίσουμε ότι θα επικεντρωθούν πάντως προκειμένου να λυθεί αυτό το μεγάλο ευρωπαϊκό πρόβλημα που καθρεπτίζεται πάρα πολύ έντονα στην αγγλική επικράτεια.

ΑΠΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΤΩΝ ΜΙΜΙΔΙΩΝ.
Σαν μιμίδιο -ξενικό υποκοριστικό από την ελληνική λέξη «μίμηση»- χαρακτηρίζεται η ελάχιστη πληροφορία – γνώση, που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Πρόκειται, δηλαδή, για την πνευματική αντιστοιχία του γονιδίου.
Η διαφορά με το γονίδιο είναι ότι το μιμίδιο είναι «οργανικά» αθάνατο και μεταδίδεται ταυτόχρονα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Το κάθε δε άτομο έχει ειδικό κέντρο υποδοχής μιμιδίων στον εγκέφαλό του.
Το κέντρο αυτό λαμβάνει με προτεραιότητα εκείνα τα μιμίδια που είναι απλά και σύντομα. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται, κατά κύριο λόγο, για «μολυσματικά» γονίδια, όπως είναι αυτά που μεταδίδουν την επιθετική συμπεριφορά στους νέους.
Έχει βρεθεί ότι το κέντρο συλλογής μιμιδίων στον εγκέφαλο ενεργοποιείται ιδιαίτερα σε καταστάσεις έντασης και φόβου. Στις μέρες αυτές της οικονομικής κρίσης, που τσακίζεται ο κοινωνικός ιστός, αλλάζουν τα πρότυπα δαβίωσης, καταναλωτικών ζωτικών αγαθών, επικοινωνίας και μεγαλώνει η πεποίθηση της κυβερνητικής αδυναμίας, αυξάνεται ο φόβος και κυριολεκτικά, «ανοίγει» τελείως ο εγκέφαλος στην «υποδοχή» κάθε είδους «μολυσματικών» μιμιδίων.
Έτσι, βλέπουμε να αυξάνεται η χωρίς λογική αναστολή επιθετική συμπεριφορά νέων και αστυνομικών, και η οικονομική «αυτοσυγκράτηση» των ενηλίκων.

ΠΟΣΟ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
Σε ένα ρεπερτόριο 32 τρόπων θανάτου, διαλέγεις αυτό που σου αρέσει να παίξεις. Μπορείς να διαλύσεις, να κατακερματίσεις, να πυροβολήσεις, να χτυπήσεις, να αποσυνθέσεις, να.., να.., να.. τον αντίπαλο. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις ότι όπλο σου αρέσει: πριόνι, μπαλτά, μαχαίρι, χειροβομβίδα, πολυβόλο, ούζι, δηλητήρια, συνδυασμό άλλων τεχνικών.
Πρόκειται για παιχνίδια των κομπιούτερ, που επιλεκτικά είναι στη διάθεση του καθενός. Διάσημο στους κύκλους των χρηστών, και ιδιαίτερα των παιδιών, το περίφημο quake που ήδη χρησιμοποίησαν τρεις γνωστοί παιδικοί πρωταθλητές του αμόκ. Δύο στην Αμερική και ένας στο Ερνφούτεν της Γερμανίας, που σε κατάσταση αμόκ σκότωσε 13 ανθρώπους.
Για χιλιάδες παιδιά η τετράγωνη οθόνη των κομπιούτερ αποτελεί όλο τους τον ορίζοντα και περνάνε ώρες ολόκληρες -και χωρίς ύπνο πολλές φορές- παίζοντας αυτά τα παιχνίδια. Το περίεργο είναι ότι σε κοινωνίες, που υπάρχει ιδιαίτερη προσοχή για αυτού του είδους τις παρεκτροπές, εκεί ανθίζει ακόμη περισσότερο αυτού του είδους το σπορ.
Τα παιδιά παίκτες μαζεύονται κατά χιλιάδες και "παίζουν-πολεμούν" το ένα εναντίον του άλλου μέσα από τις οθόνες τους συντονισμένοι από τις γιγαντοοθόνες που υπάρχουν τριγύρω.
Υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα περισσότερο από 50.000 παιδιά, μαθητές, φοιτητές και στρατιώτες παίζουν αυτά τα παιχνίδια. Μάλιστα, πολλοί από αυτούς εξελίσσονται σε γνήσιους τηλεοπτικούς μονομάχους και μέσω του ίντερνετ με την "τέχνη" τους φτάνουν να κερδίζουν και μεγάλα χρηματικά βραβεία.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΣΤΑΘΕΡΑ ΣΕ ΚΡΙΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ.






Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ο ιός του Νείλου εμφανίστηκε σε 12 περιοχές του Κάιρο, καθώς και στο Μορένο του Βάλεϊ της Καλιφόρνια. Μια ιδιαίτερα ανησυχητική είδηση, διότι τα τσιμπήματα των κουνουπιών, τα οποία είναι και θανατηφόρα, εξελίσσονται σε επιδημία. Το όλο γεγονός δεν είναι περίεργο όταν συμβαίνει στις εκβολές του Νείλου στην Αίγυπτο, όπου οι συνθήκες υγιεινής είναι ακραία υποβαθμισμένες.
Όταν, όμως, παρουσιάζεται μια τέτοια επιδημία σε μια από τις πλουσιότερες περιοχές της Αμερικής, γεμάτη από παλατάκια με γκαράζ, πισίνες, κήπους, μεγάλους δρόμους, τα πλέον μοντέρνα δίκτυα αποχέτευσης και ύδρευσης, τότε σημαίνει ότι ο κόσμος έρχεται ανάποδα.
Η ύφεση που χτύπησε την Αμερική δεν είναι μόνο σκληρή σε ότι αφορά τα πορτοφόλια των Αμερικάνων. Είναι σκληρή και στις οικονομικές διαδικασίες επανάκτησης των τραπεζών των ακινήτων μετά από τα ληγμένα δάνεια. Ειδικές αστυνομικές μονάδες αδειάζουν τα σπίτια κατά εκατοντάδες, σε περιοχές όπου οι δανειολήπτες αδυνατούν να πληρώσουν τους τόκους, όπως στο Μορένο Βάλεϊ, με αποτέλεσμα να επέρχεται μέσα σε λίγες εβδομάδες η ερήμωση ολόκληρων περιοχών.
Έτσι, εκεί, που παλιά βρίσκονταν επίγειοι παράδεισοι, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα εμφανίζονται αρουραίοι, αδέσποτα σκυλιά, άγρια ζώα και κάθε είδους ζωύφια, που προκαλούν ποικιλίες από επιδημίες διάφορων μικροβίων όπως π.χ. τα κουνούπια του Νείλου.
Βέβαια, κατά την αμερικάνικη νομοθεσία, ο καινούριος κτήτορας, δηλαδή, οι τράπεζες έχουν και την υποχρέωση της φροντίδας των σπιτιών και των περιβάλλοντων χώρων. Αυτό, βέβαια, λόγω της έκτασης του προβλήματος είναι αδύνατον να γίνει, με αποτέλεσμα οι επιδημίες να αυξάνονται.
Σαν τελευταία λύση έχει προταθεί να γεμίσουν οι πολυτελείς πισίνες με ακατέργαστο πετρέλαιο, έτσι, ώστε, να σκοτώνονται τα διάφορα μικρόβια. Αλλά και αυτό το έξοδο από τις σε κατάρρευση οικονομικά τράπεζες δεν μπορεί να εκτελεστεί.
Έτσι, εκεί που παλιά ήταν αστικές ή μικροαστικές παραδεισένιες εστίες, αναπτύσσονται κομμάτια ζούγκλας, πλημμυρισμένα από αδέσποτα ζώα και αστέγους με εκρήξεις βίας και επιδημίας. Ξαναγυρίζει, δηλαδή, η Αμερική στο πνεύμα των πρώτων χρόνων, όπου ο καθένας ήταν για τον εαυτό του και η βία για όλους.

ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΕ ΑΜΟΚ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
Πριν από δύο ημέρες κατεγράφησαν στις ειδήσεις πράξεις μεγάλης έντασης με ένα διπλό θανατηφόρο χτύπημα νεαρού άνδρα σε αμόκ. Δολοφόνησε την φίλη του με 8 μαχαιριές και αυτοκτόνησε ο ίδιος αυτοτραυματιζομένος με το ίδιο μαχαίρι επιτόπου. Γεγονός που δείχνει ότι στο έντονο πάθος είχε οπλιστεί το χέρι του με μια τεράστια δύναμη με τέτοια ένταση ώστε να μπορέσει να σκοτώσει τον ίδιο του τον εαυτό με μία μαχαιριά.
Αυτό το όλο γεγονός δίνει ακόμη μια τραγική περιγραφή για το προφίλ ατόμων σε κατάσταση αμόκ. Τα άτομα αυτά χαρακτηρίζονται από το γεγονός ότι σε κατάσταση σχεδόν επιληπτικής κρίσης πέφτουν σε μια οργισμένη αντίδραση χωρίς καμία ανασταλτική δραστηριότητα.
Όπως έχουν δείξει παλαιότερες εξετάσεις, τα άτομα αυτά έχουν ένα πρόβλημα στον προμετωπιαίο λοβό, έτσι ώστε να είναι κάτω από απόλυτη αδυναμία να ελέγξουν τις πράξεις τους. Η όλη κατάσταση μοιάζει σαν να μπαίνουν σε ένα τούνελ χωρίς καμία διέξοδο καθοδηγούμενοι από μια τυφλή οργή σε μια απόλυτη έκρηξη βίας.
Όπως δείχνουν οι ψυχολογικές έρευνες του παρελθόντος που ολοκληρώθηκαν τον τελευταίο καιρό, άτομα σε κατάσταση αμόκ σχεδιάζουν από χρόνια τις πράξεις του μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια και το τελετουργικό εκτέλεσης τους. Είναι «κολλημένοι» σε αυτές τις πράξεις και δεν μπορεί κανενός είδους θεραπεία μέχρι στιγμής να τους αποσπάσει από αυτές. Άλλωστε, τις κρύβουν οι ίδιοι πάρα πολύ καλά μέχρι την εκδήλωση τους. Ακόμη δε και μετά την εκδήλωση τους και την τυχόν θεραπεία, αναπτύσσουν εκ νέου κλιμακωτά τάσεις αμόκ, χωρίς να μπορεί να τα αντιληφθεί κανένας ειδικός γιατρός.
Τα άτομα αυτά προέρχονται κυρίως από κοινωνίες με στενά όρια, μικρές πόλεις ή γειτονιές με στενό επικοινωνιακό χαρακτήρα και νιώθουν προσβεβλημένα και ταπεινωμένα από το περιβάλλον για συγκεκριμένες πράξεις τους, που ίδιοι υπερεκτιμούν ή παρανοϊκά φαντάζονται. Έχουν την τάση να απομονώνονται, να επικοινωνούν πολύ σποραδικά με ομοίους τους ή, αν είναι νεότεροι, να ασχολούνται εντατικά με το ιντερνέτ και κυρίως, με όπλα ή με πράξεις βίας. Τα δύο τελευταία μπορεί να αρχίσουν σαν χαριτωμένες παιδικές ασχολίες και να ολοκληρωθούν σαν τελετουργικά ολοκληρωμένες φονικές πράξεις. Τα άτομα αυτά επηρεάζονται από τηλεοπτικές παρουσιάσεις ή ιδέες βίας παρομοίου χαρακτήρα ατόμων.
Για τον λόγο αυτό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχει απαγορευτεί η παρουσίαση αυτών των γεγονότων και περιορίζονται απλώς μόνο στην αναγγελία της πράξης. Επειδή δε το σύνδρομο αυτό σαν ψυχοπαθολογικό προφίλ είναι χαρακτηριστικό λόγω της κοινωνικής απομόνωσης και της ιδιόρρυθμης συμπεριφοράς έχει κατονομαστεί σαν το σύνδρομο του «τρελού του χωριού.»
Θέλει πάρα πολύ μεγάλη προσοχή, όταν εντοπίζεται, και ακαριαία αντιμετώπιση για να αποφεύγονται τα χειρότερα. Εκείνο όμως που χρειάζεται οπωσδήποτε είναι η ανακοπή κάθε δημοσιότητας.

Παρακάτω, παραθέτουμε μια δημοσίευσή μας στο "Έθνος της Κυριακής".

ΤΟ ΘΥΜΑ ΜΙΑΣ ΨΥΧΟΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΨΥΧΟΚΙΝΗΤΙΚΗΣ ΕΚΡΗΞΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΝΤΑΦΗ ΤΟΥ ΠΤΩΜΑΤΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ.
Ένα έγκλημα, όπως τόσα άλλα εγκλήματα, που έγινε πάνω στον καυγά με θύμα μια νεαρή γυναίκα, η οποία κατέληξε νεκρή ύστερα από χτυπήματα με αμβλύ όργανο που δέχτηκε από τον νεαρό σύζυγό της.
Σύμφωνα με τις ειδήσεις των εφημερίδων το έγκλημα έγινε μετά από συνηθισμένο συζυγικό καυγά. Ο δράστης εγκλώβισε το πτώμα του θύματος στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του και στην κυριολεξία το περιέφερε σε διάφορα μέρη για να καταλήξει με την ταφή του στην παιδική χαρά, ακριβώς απέναντι από την πόρτα του σπιτιού του. Παράλληλα, αποτάθηκε σε ιδιωτικό ντέντεκτιβ, αστυνομία και κινητοποίησε πάρα πολλούς γνωστούς προκειμένου να διαλευκάνουν την εξαφάνιση της συζύγου που είχε δολοφονήσει.
Τίποτα ιδιαίτερο για μια ανθρωποκτονία, όπως, δυστυχώς, πολλές συμβαίνουν στην καθημερινότητα.
Το μόνο στοιχείο που προδίδει την ψυχοπαθολογία του δράστη είναι η διαδικασία μεταφοράς του πτώματος, πράγμα που δείχνει την αδυναμία κριτικής ικανότητας και την ταυτόχρονη διάσπαση της σκέψης και κατά δεύτερο λόγο, η πρόχειρη ταφή απέναντι από το σπίτι προκειμένου να υφίσταται «εποπτεία», θεωρώντας την ατιμωρησία δεδομένη, προφανώς μη έχοντας την κριτική ικανότητα για την κορύφωση του δράματος.
Το κοινωνικά δυσάρεστο είναι ότι ένα ακόμη νεαρό ζευγάρι πέφτει θύμα μιας θεραπείας που δεν έλαβε χώρα, που αν είχε λάβει σίγουρα θα είχε αποφευχθεί και το έγκλημα, ίσως και το πρόβλημα. Βέβαια, για αυτό δεν φταίει ούτε το σύστημα, ούτε οι οικογένειες του ζευγαριού, αλλά, τα πεσμένα αντανακλαστικά επαγρύπνησης όλων.
Τουλάχιστον, είναι μια διδαχή για τους εναπομείναντες, όταν υπάρχει υπόνοια τέτοιων ψυχολογικών καταστάσεων να επιδιώκεται η αντιμετώπισή τους έγκαιρα ασχέτως του φόβου του κοινωνικού σχηματισμού.