NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝΕ ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΕΡΓΟ ΝΑ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΣΟΥΝ ΔΗΛΑΔΗ ΤΑ «ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ» ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΜΕ ΔΟΣΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ.
Δυστυχώς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο οι σημερινοί πολιτικοί είναι μιας ηλικίας μεταξύ 40 και 60 ετών και χαρακτηρίζονται από έναν καθολικό προσανατολισμό σε ότι αφορά τον πλούτο, την συσσώρευση πλούτου, την επίδειξη του πλούτου και την διαχείριση του πλούτου έτσι που έμαθαν όλοι στα ίδια πανεπιστήμια από τους ίδιους δασκάλους που είχαν την ίδια νοοτροπία και εφαρμόζουν την ίδια κατάσταση. Αυτή είναι η αρχή του σκοτεινού δρόμου που έχει μπει όλη η Ευρώπη και δεν πρόκειται βέβαια να τελειώσει αίσια διότι για να γίνει μια αλλαγή χρειάζεται ένας ηγέτης που σκέφτεται διαφορετικά, προωθεί τα πράγματα «αλλιώς» και φροντίζει το κυριότερο από όλα να έχει ψυχική επαφή με τον κόσμο που τον εκλέγει. Αν δούμε τις τελευταίες χρονικές περιόδους εδώ στην Ελλάδα με τα πολιτικά γυρίσματα του καιρού θα δούμε ότι κυριαρχεί σε όλα τα πρόσωπα ανεξαιρέτως μια μορφή κατάθλιψης που την βγάζουν στην καθημερινότητα, στην αδυναμία και στον τρόμο να διατηρήσουν την θέση την οποία κατέχουν ή τους έδωσαν να κατέχουν.
Βέβαια αυτή η «πολιτική» κατάθλιψη θα αυξηθεί γιατί τα πανεπιστήμια και η κοινωνία παράγουν ομοίως και μάλιστα χειρότερης ποιότητας. Με τρόμο κανείς παρακολουθεί αυτή την διαδρομή που οδηγεί στο πουθενά και σε μια μαύρη μιζέρια. Πρέπει άμεσα, μα άμεσα να γίνει κατανοητό παντού και να αντιδράσουμε όλοι.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΠΛΟΥΣΙΑ ΧΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Η παράδοση αυτή θέλει πάντοτε να υπάρχει μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων του σοσιαλιστικού και του λαϊκού ένα μικρό φιλελεύθερο κόμμα το οποίο εκπροσωπεί μια συγκεκριμένη τάξη ανθρώπων η οποία είναι κατά κύριο λόγο στην σκάλα μεταξύ της μεσαίας και άνω τάξης. Πρόκειται για μια ειδική κατηγορία ανθρώπων κυρίως επιχειρηματιών οι οποίοι συγκρατούν αυτό το κόμμα επί χρόνια ολόκληρα σε έναν ρυθμό που περίπου είναι 10% των ψηφοφόρων.
Πάντοτε αυτό το κόμμα διαθέτοντας έξυπνους πολιτικούς κυρίως στο χώρο της οικονομίας μπορούσε και κατεύθυνε την γερμανική πολιτική και κατεξοχήν ο αρχηγός του ήταν υπουργός ή οικονομίας ή εξωτερικών ή και τα δύο ήταν από αυτό το κόμμα που στο 90% ευρίσκετο πάντα στην κυβέρνηση.
Ο σημερινός πρόεδρος του κόμματος και ταυτόχρονα εξωτερικών της Γερμανίας Βεστερβέλε έχει «ανάψει» φωτιές στην όλη δομή διότι είναι ο πρώτος ομοφυλόφιλος πολιτικός στην Γερμανία που το δηλώνει δημόσια όχι μόνο αυτό αλλά φροντίζει και οι πτυχές της ιδιωτικής του ζωής να βγαίνουν προς τα έξω και στα ταξίδια του να συνοδεύεται από τον σύντροφό του. Το περίεργο είναι ότι δεν δέχεται τόσο κριτική από τους παραδοσιακούς Γερμανούς της δεξιάς η φιλελεύθερης πτέρυγας αλλά τα βέλη έρχονται από την αριστερά η οποία αισθάνεται με την κίνησή του πιο «προσβεβλημένη» στο Γερμανικό της χαρακτήρα.
Βλέπουμε λοιπόν ότι παντού και πάντα υπάρχει μια σύγκρουση σε ότι αφορά τις σεξουαλικές επιθυμίες του ανθρώπου και ακόμη και στα προηγμένα κράτη δεν υπάρχουνε όρια σε αυτή την κριτική και την αποδοχή των σεξουαλικών προτιμήσεων.

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ, ΠΟΥ ΠΙΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΕΚΦΡΑΖΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ.
Είναι πολύ δύσκολο όταν είσαι πολιτικός σήμερα να παραδεχθείς ότι φταίει το σύστημα και όχι ο απλός πολίτης, στον οποίο προωθούν κάθε αποτυχία επιμερισμένη αναλογικά με το πολιτικό «ανάστημα» που διαθέτει.
Δηλαδή, πιο πολύ φταίει π.χ. ο σερβιτόρος από έναν διευθυντή τραπέζης για μια αποτυχία που παράγει το σύστημα. Ένα σύστημα που είναι δομημένο στην βάση μίας αφάνταστα βουλιμικής αγοράς, που καταπίνει τα πάντα πριν ακόμα γεννηθούν (Προεξόφληση αξιών).
Επόμενο είναι τα αδύναμα ανθρώπινα όντα να παραδοθούν αμαχητί σε μια τέτοια αδηφάγα βουλιμική αγορά. Να δεχθούν σαν οδηγό το κέρδος, σαν προσδοκία την «ατελείωτη» ανάπτυξη και όλα αυτά να τα ονομάζουν «ελεύθερη αγορά και δημοκρατία».
Με αυτό το περιτύλιγμα η παγκόσμια αγορά πλέον σαν πρωτόγονη και αδιαμφισβήτητη ιδεολογία κυλάει μέσω της πολιτικής από το ένα έθνος στο άλλο και φέρνει την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση. Και επειδή έχουμε μια παγκόσμια αγορά δημιουργεί ταυτόχρονα και δικό της «δίκαιο» και κατοχυρώνεται σαν αξία και μας υποχρεώνει να μην την αμφισβητούμε και τα βάζουμε με τους κανόνες της.

ΣΤΟ NEUROMARKETING Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΙ ΣΤΕΝΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ Ο ΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ. ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ, ΑΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΦΑΠΤΟΝΤΑΙ ΙΣΧΥΡΑ.
Από το Διαφωτισμό και μετά δημιουργήθηκε στην Ευρώπη ένα κοινό υψηλού επιπέδου, το οποίο σαφώς έπρεπε να διοικηθεί από ανθρώπους ανάλογης πολιτισμικής στάθμης. Αυτός ήταν ο λόγος που στις Κάτω Χώρες, μαζί με την Καζεϊρική Γερμανία και Δημοκρατική Γαλλία, ήρθε μια καινούρια κάστα διοικητικών υπαλλήλων, οι οποίοι διαχειρίζονταν με κανόνες που έφερνε η πολιτική βούληση στην εκάστοτε περίπτωση.
Έτσι, λοιπόν, δημιουργήθηκε και καθιερώθηκε από εκεί και πέρα, με επέκταση και στην Αμερική, ο κλάδος των διαχειριστών διοίκησης, οι οποίοι, όταν ήταν στον ιδιωτικό τομέα, πήραν και τον τίτλο “manager”.
Οι manager μεταπηδούν με μεγάλη ευκολία από ιδιωτικό σε κρατικό χώρο και εκτελούν ταυτόσημες λειτουργίες με βάση την ικανότητα που απέκτησαν στον ένα ή τον άλλο τομέα. Οι πολιτικοί, αντίθετα, τα παλιά χρόνια στην αρχή αυτού του παιχνιδιού είχαν και το πάνω χέρι, νομοθετούσαν και τους κανόνες, τους επέβαλαν και αν υπήρχε δυσλειτουργία, τους άλλαζαν.
Με την πάροδο, όμως, των χρόνων οι διαχειριστές – manager παρέμειναν στο οργανωτικό παιχνίδι της κοινωνίας με συνεχώς αριθμητικά, και πολλές φορές γεωμετρικά, αυξανόμενες δυνατότητες, λόγω κυρίως της συνεχούς εκπαίδευσης, ενώ οι πολιτικοί, εκλεγόμενοι κατά περίπτωση σε διάφορες θέσεις, ουσιαστικά έχαναν μονίμως το παιχνίδι από τους διαχειριστές, λόγω του ότι σε αυτούς έλειπε και η αναγκαστική επιμόρφωση που είχαν οι πρώτοι.
Έτσι, λοιπόν, φτάσαμε σήμερα η αγορά της Ευρώπης και η καθημερινότητά της να καθορίζεται απολύτως από τους διαχειριστές, με δεύτερους και ιδρωμένους τους πολιτικούς, να ακολουθούν τις επιχειρησιακές απαιτήσεις των πρώτων. Έτσι, πλέον de facto βρέθηκαν οι πολιτικοί της σύγχρονης Ευρώπης ουραγοί στην προσπάθεια επίτευξης ενός στόχου, που κατέχουν οι μάνατζερ εδώ και καιρό.
Η καθημερινότητα της αγοράς, όντας αμείλικτη, μαθημένη να μιλά με τον αληθινά δυνατό, έχει βάλει στην άκρη τους πολιτικούς. Το ίδιο και το κοινό, το οποίο απαξιώνοντας τους πολιτικούς του ηγέτες στη συνείδησή του, δημιουργεί και ατομικά πρόβλημα ταυτότητας.
Κανείς πλέον δε μπορεί να ταυτιστεί με κανέναν ηγέτη, την ασυνέπεια ή τη μετριότητα του οποίου παρακολουθεί καθημερινά στην τηλεόραση. Αισθάνεται, όμως, εμπιστοσύνη να είναι στον ίδιο υποτιθέμενο «ιδεολογικό» χώρο με τον διαχειριστή – manager, που του επιβλέπει να επιβάλει τις θελήσεις του στην αγορά.
Εάν συνεχιστεί, που μάλλον θα συνεχιστεί, ο ίδιος τρόπος ζωής, μοιραία το πολιτικό παιχνίδι, αν υπάρχει ακόμα τέτοιο, θα περάσει και αυτό στα χέρια των διαχειριστών. Σε λίγο δε θα μιλάμε πλέον για λαούς, αλλά, για μετόχους μεγάλων εταιρειών, όπου πιθανόν η κάθε μετοχή θα αξίζει όσο μία ζωή.

ΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Από έρευνες που γίνονται εδώ και χρόνια από ζωολόγους και επιστήμονες ερευνητές της συμπεριφοράς προκύπτει ότι στους πράσινους πιθήκους επικρατεί κατά κάποιο τρόπο μια διαδικασία εκλογής αρχηγού αναμενόμενη από αυτή που είναι γνωστή για τα ζώα.
Δηλαδή οι δυνατότεροι, ισχυρότεροι και οι πλέον επιθετικοί σε μια αγέλη πιθήκων είναι αυτοί που εκ του φυσικού γίνονται αρχηγοί και επιβάλλουν τον τρόπο τους, την κυριαρχία τους και τις υπηρεσίες που θέλουν στους υποτελείς τους.
Τα πράγματα δεν έχουν ακριβώς έτσι. Εδώ και πολλά χρόνια παρατηρούν βιολόγοι του Πανεπιστημίου της Μινεσότα στο πάρκο της Τανζανίας την συμπεριφορά αυτών των πιθήκων πολύ διεξοδικότερα και καταγράφουν με κινηματογραφικό υλικό όλες τις διαστάσεις των εκάστοτε αντιδράσεων τους.
Έτσι, λοιπόν, παρατηρώντας τους πιθήκους είδαν ότι στην κοινωνική τους διοργάνωση, τουλάχιστον ότι αφορά την «πολιτική συμπεριφορά», έχουν ακόμη περισσότερες ομοιότητες με τα μακρινά ξαδέλφια τους, τους ανθρώπους.
Εκεί μέσα στο πλήθος των ζώων παρατήρησαν και ορισμένους που έχουν τελείως διαφορετική συμπεριφορά από τους υπολοίπους. Χωρίς να είναι δυνατοί ή επιθετικοί, καταφεύγουν κάθε τόσο σε διάφορα μέλη και ιδιαίτερα στα πάσχοντα της ομάδας, τα χαϊδεύουν, τα φροντίζουν, τα υπηρετούν και παίρνουν από αυτούς τις δυσκολίες διαχείρισης της ζωής τους.
Με αυτόν τον τρόπο φαίνεται ότι και αυτό το είδος έχει τουλάχιστον την ίδια εξίσου βαρύτητα από ότι η φυσική πολιτική αρχηγία που παρουσιάζουν οι δύστροποι, επιθετικοί και δυνατοί πίθηκοι.
Έχουν και αυτοί το κοινό τους «κόμμα» που τους υπηρετεί, τους υπακούει και μέσω αυτού επιβάλλονται. Βλέπουμε, δηλαδή, ότι η πολιτική τακτική, όπως την ζούμε στις μέρες μας και στα μεγάλα κοινοβούλια του κόσμου, έχει την ίδια διανομή ρόλων, όπως και στους πιθήκους.
Άρα, τίποτα καινούριο και ίσως αυτό που ζούμε και βιώνουμε καθημερινά να είναι απλώς ένα κομμάτι της εξελικτικής θεωρίας.

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΣΕ ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟ «ΘΕΜΑΤΩΝ» ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΥΞΗΘΕΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.
Ο ψυχισμός του ανθρώπου πάλεται μεταξύ του άμεσου (σήμερα) και του μακροχρόνιου (αύριο – μεθαύριο). Διαμορφώνεται δε από τη φαντασία μας στο τι μπορεί να συμβεί στο μεσοδιάστημα και να αλλάξει προς το καλύτερο ή χειρότερο την κατάστασή μας.
Κατά την εξελικτική μας παράδοση αναμένεται πάντα το αύριο καλύτερο από το σήμερα για να υπάρχει και κίνητρο αυτοσυντήρησης.
Σήμερα, ότι αφορά τον μέσο Έλληνα και την οικονομική του κατάσταση, έχει πρώτον, την αίσθηση ότι μακροχρόνια η οικονομική εξέλιξη είναι δυσμενής και δεύτερον, ότι δεν έχει πολιτικά τη δύναμη εύρεσης ικανού χαρισματικού ηγέτη.
Γνωρίζει ότι περιβάλλεται από ένα θεσμό πολιτικού προσώπου που συλλήβδην αποτελούν «χρυσές μετριότητες», που οι ίδιες δεν έχουν λύσεις για τα προσωπικά τους προβλήματα και κατ’ επέκταση, πόσο περισσότερο για τα κοινά.
Έτσι, λοιπόν, η προσμονή του πολιτικού μεσσία για τον μέσο πολίτη γίνεται απόμακρη ή και απίθανη, γεγονός που αμαυρώνει κάθε του ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.
Έτσι, η αναμενόμενη μελλοντική κρίση φέρνει μία άκρως μεγενθυμένη εικόνα της ζοφερής μέλλουσας πολιτικής ζωής και της κατάθλιψης, που θα την συνοδεύει.
Με αυτόν τον τρόπο η θλίψη της καθημερινότητας αυξάνει σε σημείο πλέον ενδημικό με τα ανάλογα μελαγχολικά καθημερινά φαινόμενα.

Κλίντ Ιστγουντ : «Όσο εργάζομαι και δημιουργώ αισθάνομαι ευτυχισμένος και πνευματικά πιο υγιής». Ο διάσημος ηθοποιός επιβεβαιώνει τα λόγια με τα έργα του. Σε ηλικία 78 ετών παράλληλα με συνεχή πολιτική – για ένα διάστημα υπήρξε δήμαρχος της πόλης που μένει, στην Καλιφόρνια – είχε και καλλιτεχνική δραστηριότητα (σαν ηθοποιός).
Τον τελευταίο καιρό δύο δημιουργίες του, πέραν του ότι απέσπασαν τις καλύτερες κριτικές και άρεσαν ιδιαίτερα στο κοινό, χαρακτηρίζονται από πνευματικές δεξιότητες, που δύσκολα συναντιόνται ακόμη και σε νεαρούς δημιουργούς.
Ο μεγάλος ηθοποιός (φωτογραφία), όπως ο ίδιος ισχυρίζεται στις συνεντεύξεις του, δεν σταματά να δημιουργεί και να αυτοσχεδιάζει ούτε στιγμή. Τονίζει δε ότι η μνήμη του δεν τον προδίδει ποτέ και ότι θυμάται πολύ καλύτερα από την εποχή που ήταν νεότερος.
Την βελτίωση αυτή την αποδίδει στην εσωτερική πίεση που τον διακατέχει να βλέπει κάθε μέρα για καινούρια και να προσπαθεί να σκεφθεί κάτι νέο για να κάνει, προκειμένου να μην παρακολουθεί αμέτοχος την καθημερινότητα.
Πρέπει, μάλλον, να ακολουθούμε την τακτική του, γιατί το παράδειγμα του είναι ιδιαίτερα διδακτικό.

ΟΙ ΜΟΝΟΖΥΓΩΤΕΣ ΔΙΔΥΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΙΔΙΟΙ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟΥ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΝ (ΠΡΑΣΙΝΟ Ή ΜΠΛΕ). ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΤΣΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟ.
Σαν Έλληνας παρακολουθώ τους πολιτικούς μας στην τηλεόραση. Θέλω να αντλήσω πληροφορίες για το πολιτικό μέλλον της χώρας μου και το δικό μου πεπρωμένο. Στο πλαίσιο της δραστηριότητας αυτής παρακολούθησα τις ερωτήσεις «κορυφαίου»παρουσιαστή «κορυφαίου» καναλιού σε «κορυφαίους» πολιτικούς εκπροσώπους των δύο «κορυφαίων» κομμάτων.
Η κάλυψη ήταν πλήρης.
Για λόγους επαγγελματικής διαστροφής μου ήρθε, όμως, στο νου το αγαπημένο πείραμα των ψυχιάτρων. Αυτό των μονοζυγωτών διδύμων.
Πρόκειται για δίδυμους που μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό και τους προτιμούν οι ψυχίατροι για ψυχολογικές δοκιμές, επειδή έχουν τις ίδιες αντιδράσεις. Έτσι, ό,τι είναι θετικό στα πειράματα αυτά, αποκτά και αξιοπιστία.
Πράγματι, οι δύο «κορυφαίοι» πολιτικοί συμπεριφορικά και ιδεοπολιτικά ήταν ταυτόσημοι. Σαν πολιτικοί μονοζυγώτες δίδυμοι.
Συμφωνούσαν σε όλα διαφωνώντας για την σειρά του λόγου μόνο, ήταν αγενείς προς του υπολοίπους, το ίδιο θυμωμένοι, ανερμάτιστοι και πλήρης νομιμοφροσύνης απέναντι στον «κορυφαίο» παρουσιαστή.
Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των επικείμενων εκλογών, το σκηνικό αυτό -άρα και το πολιτικό- θα είναι το ίδιο.
Προς τι λοιπόν οι εκλογές; Πιστεύω την ίδια γνώμη θα είχαν και όλοι όσοι παρακολούθησαν αυτό το σόου.

Η ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ «ΜΑΝΤΕΥΕΙΣ» ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ.
Η ενσυναίσθηση είναι η βασική εγκεφαλική λειτουργία πάνω στην οποία στηρίζεται ο ζωικός συντονισμός της ομάδας και κατ’ επέκταση, η οργάνωση της πολιτικής.
Όταν η ικανότητα της λειτουργίας ξεφεύγει πλέον από το μέσο όρο και έχει μεγαλύτερο εύρος, τότε πλέον «συντονίζονται τα μυαλά» ταυτόχρονα και παράγουν ίδια πολιτική, άσχετα εάν είναι κακή ή καλή. Εδώ αναφερόμαστε σε περιπτώσεις πολιτικού συντονισμού, με σκοπό το κέρδος χρόνου.
Μία τέτοια κλασική περίπτωση αμοιβαίας υπεραξίας ενσυναίσθησης ήταν η ομάδα των ανταρτών γύρω από τον Κάστρο στην επανάσταση της Κούβας.
Μία ολιγάριθμη ομάδα ανθρώπων, χωρίς ουσιαστική λαϊκή υποστήριξη και ξένη βοήθεια, κατόρθωσε μέσα σε τρία χρόνια να καταλάβει ένα κράτος 11 εκατομμυρίων ανθρώπων με κυβέρνηση μία πανίσχυρη δικτατορία, με μία τρομερή αστυνομία και τεράστιο στρατό.
Η σύγκριση ήταν άνιση, όμως, το ατού των ανταρτών ήταν ο ψηλός βαθμός ενσυναίσθησης. Σκέφτονταν και έπρατταν όλοι το ίδιο, όπου κι αν βρίσκονταν, με έναν αξιοζήλευτο και υψηλής ακρίβειας συντονισμό, χωρίς να έχουν καμία επαφή μεταξύ τους.
Έτσι, έδιναν την εντύπωση του πολυάριθμου και άψογα συντονισμένου στρατού. Γεγονός που δημιουργούσε μεγάλα ψυχολογικά ρήγματα στους αντιπάλους.
Υψίστης δυναμικότητας ήταν η ενσυναίσθηση μεταξύ Κάστρο και Γκεβάρα (φωτό). Λέγεται ότι μιλούσαν ταυτόχρονα και έπρατταν λέγοντας τα ίδια πράγματα σε διαφορετικά μέρη.
Δυστυχώς, μετά την επικράτηση της επανάστασης, τη διάσπαση της μικρής ομάδας και την απώλεια μεγάλου μέρους της ενσυναίσθησης, ήρθαν και οι πολλές απώλειες των αρετών της επανάστασης και της φθοράς της.

ΣΤΙΣ 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΑ 78 ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΛΟΓΟΣ ΧΑΡΟΛΝΤ ΠΙΝΤΕΡ.
Ο Χάρολντ Πίντερ γεννήθηκε το 1930 σα γόνος μικροαστικής οικογένειας στο Λονδίνο. Αγαπούσε πάρα πολύ, με πάθος τα γράμματα και την τέχνη και έτσι, ξεκίνησε την καριέρα του σαν ηθοποιός. Την ηθοποιία την υπηρέτησε μέχρι και τα τελευταία του, άλλοτε με υποκριτικές ικανότητες, και άλλοτε, με τις σκηνοθετικές του υποδείξεις, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο μέχρι το θάνατό του.
Κατόπιν έγινε πολύ γνωστός ως θεατρικός συγγραφέας με παγκόσμια αναγνώριση και πάμπολλα έργα. Το πρώτο του έργο «Ο Θυρωρός», που γυρίστηκε και ταινία, γράφτηκε το 1960, τον έκανε παγκόσμια γνωστό και του προσέφερε επίσης τη διεθνή αναγνώριση.
Συνδεδεμένος με απόλυτα φιλική σχέση με το θεατρικό συγγραφέα Σάμουελ Μπέκετ ήταν λάτρης τόσο του αφηρημένου στυλ θεάτρου, όσο και του αφηρημένου συναισθηματικά στυλ γραψίματος. Πάντοτε, επειδή ακριβώς υπήρξε ένας πολύ μεγάλος ρεαλιστής – παρατηρητής των πραγμάτων, περιέγραφε τα συμβάντα και τα πράγματα με αφηρημένο στυλ επίτηδες, για να περάσει από εκεί μέσα ανώδυνα την πιο σκληρή αλήθεια. Αρκετές φορές με δόση υψηλού χιούμορ.
Λυρικός έγινε στα γραπτά του μόνο προς το τέλος της ζωής του, ίσως, όπως δήλωνε και ο ίδιος, λόγω του αυξημένου συναισθηματισμού του, ενώ πάντα το κυρίως γράψιμό του είχε να κάνει με την καταπίεση, την αδικία και τις πολιτικές δυσλειτουργίες.
Δεν έγραφε μόνο πολιτικά, αλλά, ζούσε και πολιτικά, έτσι που θα μείνει χαρακτηριστικός ο λόγος του, με αφορμή το βραβείο Νόμπελ που πήρε, όταν έβγαλε ένα λόγο ιδιαίτερα πικρό και άκρως μελανό για τους πρωθυπουργούς Μπους και Μπλερ και τις πολιτικές τους αποφάσεις των επεμβάσεων.
Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι είναι ο μοναδικός μεγάλος παγκόσμιος θεατρικός συγγραφέας με αναγνώριση, που είναι όχι μόνο γνωστός για αυτά που έγραψε, αλλά, και για τα διαλλείματα μέσω των έργων του.
Ο μεγάλος Άγγλος δραματουργός ήταν κυριολεκτικά ένας μαέστρος της σιωπής, θα μπορούσε κανείς να πει της «εκκωφαντικής» σιωπής που προδηλεί την κρυμμένη απειλή κάτω από την επιφάνεια.
Στα 30 κυρίως έργα του παρουσιάζει με μοναδικό τρόπο την αντίληψή του σε ότι αφορά την ατμόσφαιρα και το κλίμα γύρω από το φόβο, τον πανικό, την λανθάνουσα βία και την έλλειψη δικαιοσύνης της γης των δυνατών, οι οποίοι παραδίδουν τους απλούς ανθρώπους σαν «τσαλακωμένα προσωπεία».
Όλο αυτό το κλίμα της φαντασίας του και της φανταστικής του δεινότητας το παρουσίασε ο Πίντερ το 2005 κατά την ανακήρυξη του σαν κάτοχο του βραβείου Νόμπελ στο λόγο του εναντίον των πολιτικά ισχυρών της γης.
Πρόκειται για ένα μοναδικό πόνημα, που θα χαρίζει αιώνια υστεροφημία στο μεγάλο θεατρικό συγγραφέα.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΕΔΕΙΞΑΝ ΕΝΤΟΝΑ ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΩΝ ΔΥΟ ΗΓΕΤΩΝ, ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΚΑΣΤΡΟ, ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ

Ήταν μια μέρα με πολύ τροπικό χαρακτήρα το 1994 όταν χιλιάδες νεαροί μαζεύτηκαν στην παραλία Μαλικόν της Αβάνας με άγριες διαθέσεις δηλώνοντας την αντίθεσή τους προς το Κουβανέζικο καθεστώς και ιδιαίτερα, στα μέτρα λιτότητας, που είχε εφαρμόσει τότε η κυβέρνηση.
Εκείνη την ημέρα συνέβη ένα περίεργο φαινόμενο, που ίσως δεν είχε επανάληψη σε όλο τον κόσμο. Μόνος του και χωρίς φρουρά ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο προχώρησε προς το μέρος των «εχθρών του» και μετά από ένα έντονο διάλογο, που κράτησε αρκετές ώρες, κατάφερε να τους ηρεμήσει, να διαλύσει το πλήθος, να επιβληθεί ρητορικά στις απαιτήσεις τους και να τους στείλει στα σπίτια τους.
Μία παρόμοια σκηνή, χωρίς, όμως, επαφή του είδους αυτού, αναφέρεται σε μια προεκλογική εκστρατεία του Ρόμπερτ Κένεντι, όταν προχώρησε για λίγα λεπτά μόνος του στο γκέτο, μέχρι να έρθει η συνοδεία του να τον απομακρύνει. Παρ’ όλα αυτά, η διαφορά ήταν εμφανής.
Ο Φιντέλ Κάστρο χωρίς τον παραμικρό φόβο και με έντονη την προσωπικότητα κατέβηκε σαν ίσος προς ίσο και όμοιος προς όμοιο και μίλησε στο πλήθος. Σε καμία καταστροφή δεν έκανε πίσω. Άσχετα αν ήταν φυσική, πολεμική καταστροφή ή καταστροφή προερχόμενη από το εμπορικό εμπάργκο, που εφαρμόζουν οι ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια, η παρουσία του ήταν έντονη και όπως λέει τώρα και ένας πρώην πράκτορας της CIA, ειδικός για την Κούβα, ο Μπράιαν Μάτελ, ότι ακόμη μια φορά και στην τωρινή καταστροφή, μετά τους δύο τυφώνες, είναι εμφανής η παρέμβαση του γηραιού ηγέτη.
Αντίθετα, ο αδερφός του, ο οποίος τον διαδέχθηκε ουσιαστικά στην εξουσία, μετά την καταστροφή χάθηκε κυριολεκτικά. Φάνηκε δύο μόνο φορές σε κάποια μέρη που επλήγησαν από την καταστροφή, για λίγα λεπτά, με διαφορά τριών εβδομάδων και το μόνο που είπε ήταν να κάνουν υπομονή, γιατί το κράτος δεν έχει τις δυνατότητες προκειμένου να αντιμετωπίσει την καταστροφή.
Αυτό έφερε την αντίδραση του μεγάλου αδερφού, ο οποίος κατέκρινε την κυβερνητική στάση και έμμεσα τον ίδιο του τον αδερφό για ανεπάρκεια και έλλειψη θάρρους και ηρωισμού. Ξαναμαζεύοντας τις ίδιες του τις δυνάμεις προσπάθησε ο ίδιος μέσα από τηλεόραση και την πολιτική εφημερίδα του καθεστώτος «Γκράνμα» να κινητοποιήσει τα ελάχιστα όρια και αποθέματα αντοχής που έχουν οι συμπατριώτες του.
Η αντίδραση αυτή φωτογραφίζει αυτό που λέμε «ηγετική προσωπικότητα» και που ο κόσμος το έχει ανάγκη, και κυρίως, μια παλιά νευροφυσιολογική θεωρία ότι ο ένας εγκέφαλος αντιγράφει τον άλλο.
Στις καταστροφές, όμως, χρειάζεται να αντιγράψει κάποιον με ανώτερο φρόνημα.

Η ιστορία καμία φορά επαναλαμβάνεται και αυτοεπιβεβαιώνεται μέσω των προσώπων. Μία τέτοια περίπτωση είναι και ο Γερμανός προπονητής Έβαλντ Λίνεν.

Ο Έβαλντ Λίνεν είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής που εργάζεται τελευταία στην Ελλάδα και σήμερα διάβασα μια συνέντευξη του στην «Ελευθεροτυπία». Ακριβώς περίπου 30 χρόνια πίσω είχα διαβάσει μια παρόμοια συνέντευξή του σε ένα γερμανικό περιοδικό που είχε αναδημοσιευθεί ευρέα στο γερμανικό τύπο. Και τότε και τώρα έλεγε τα ίδια ή περίπου τα ίδια.
Ενδιαφέρον έχει η προσωπική του εικόνα. Στα 25 με 30 ήταν ένα γεροδεμένο για τα γερμανικά δεδομένα, μάλλον ψηλό παιδί, πλούσιο σε ποδοσφαιρικό ταλέντο με μία άπειρη χάρη καθώς κουμαντάριζε το τόπι επιτιθέμενος στην αντίπαλη εστία, συνήθως από τη θέση του εξτρέμ. Ήταν από τους ελάχιστους ποδοσφαιριστές μαζί με τον Έτσελ και τον Μπράιντνερ της γερμανικής ποδοσφαιρικής ελίτ που είχαν λόγο.
Ο συγκεκριμένος, μάλιστα, είχε από τότε πολιτικό λόγο. Προερχόμενος από μια εργατική οικογένεια της περιοχής του Ρουρ έπαιζε και σε ομάδες της περιοχής, ζώντας τη μετακαπιταλιστική ευμάρεια της τότε δυτικής Γερμανίας.


Είχε πέρα από την εμφάνιση και όλα τα στοιχεία του ελεύθερου αναρχικού χρησιμοποιώντας μια γλώσσα πλούσια σε νοήματα, παραφράσεις και συνθήματα. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν κλήθηκε τότε παρά το πολύ μεγάλο ταλέντο του και στη Γερμανική εθνική ομάδα.
Η συμμετοχή του σε αντινατοϊκές εκδηλώσεις ήταν κάτι άγνωστο για ποδοσφαιρική συμπεριφορά, αλλά, και σαν κοινωνική εκδήλωση εκείνης της εποχής. Μιλάμε για μια εποχή που άνθιζε το γερμανικό φθινόπωρο και κυριαρχούσαν στο πολιτικό στερέωμα οι αντιδράσεις και οι πολιτικές επιρροές από τους αυτοαποκαλούμενους αντάρτες της RAF και όλου του κύκλου των διανοουμένων που τους περιέβαλε. Τότε, μια στάση πολιτική σαν αυτή του Έβαλντ Λίνεν θεωρείτο επιεικώς προβοκατόρικη και σαφώς προκλητική. Ήταν κάτι ανάλογο με το χαρακτηρισμό «αντεθνικόφρων» ή «κομμουνιστής» στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’60.
Ο Λίνεν υπέμενε όλη αυτή την κατάσταση με μεγάλη στωικότητα επαληθεύοντας το μεγάλο Γερμανό φιλόσοφο κατά τον οποίον «ότι δε σε σκοτώνει, σε δυναμώνει».
Ήρθε, μάλιστα, μια στιγμή σε ένα παιχνίδι όπου προπονητής της άλλης ομάδας ήταν ο άλλος γνωστός μας Γερμανός προπονητής Ρεχάγκελ, που επάνω του έγινε ένα από τα πιο τρομακτικά φάουλ που έχει δείξει η γερμανική τηλεόραση σε αγώνα ποδοσφαίρου. Ο Λίνεν το αντιμετώπισε και αυτό με στωικότητα και υπέρμετρα αυστηρό επαγγελματισμό. Χαλιναγώγησε το θυμό του και δεν αντέδρασε εν θερμώ, παρά τοποθετήθηκε, ακόμη και σε αυτό το σημείο, διαλεκτικά.
Πλέον, με τη μορφή του πενηνταπεντάχρονου, με περιττά κιλά για την αθλητική του φιγούρα, προπονητή, τα κρεμασμένα γυαλιά πρεσβυωπίας στο λαιμό και μιλώντας αγγλικά, χωρίς λάθη, τοποθετείται εκ νέου με την ευκαιρία του Φιλ το σύμπλεγμα Μπάντερμαιχοφ σε ερωτήσεις σχετικά με τις παλιές του θέσεις.
Οι απαντήσεις του δείχνουν σταθερότητα θέσης, απόψεων και εντυπώσεων σε έναν άνθρωπο που σίγουρα σπανίζει στο δικό μας ποδοσφαιρικό χώρο, ή ακόμη στο πολιτικό-αθλητικό πεδίο. Μιλάει για τη φτώχεια, τους μετανάστες, τους εξοπλισμούς, τα όπλα και ζητά πολιτική θέση συμμετοχής και όχι κατεύθυνση αρχηγού ή ηγεμόνα.
Για μας που θαυμάσαμε τότε το ταλέντο του σαν θεατές από τις κερκίδες των γηπέδων ερχόμαστε να συμπληρώσουμε τώρα, εκτιμώντας τη σταθερότητα των θέσεών του και την καθαρότητα της πολιτικής του σκέψης με την ελπίδα ότι ένας τέτοιος άνθρωπος θα μείνει για χρόνια κοντά μας στην Ελλάδα για να παραδειγματίζονται αθλούμενοι και φίλαθλοι.

ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΥΦΩΝΕΣ, ΓΟΥΣΤΑΥΟΣ ΚΑΙ ΑΪΚ, ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ. ΠΑΡ’ ΌΛΟ ΑΥΤΆ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ.
Οι δύο μεγάλοι τυφώνες που πέρασαν Αύγουστο και Σεπτέμβριο από το νησί της Κούβας άφησαν πίσω τους μεγάλες καταστροφές. Περίπου το 30% της γεωργικής παραγωγής χάθηκε. 2/3 από την παραγωγή μπανάνας, καπνού και ζάχαρης έχουν εξαφανιστεί. 450 σπίτια καταστράφηκαν, μεταξύ αυτών 5.000 σχολεία και δύο με τρία εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στο όριο της πείνας.
Όπως αναφέρει ο πρόεδρος της Κούβας, Ραούλ Κάστρο, μια τέτοια καταστροφή έχει
Πάνω από πέντε δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή, πάνω από το 5% του ακαθάριστου εισοδήματος ήταν οι ζημιές της καταστροφής. Είναι τέτοιας έκτασης τα αποτελέσματα της καταστροφής που πάρα πολλοί Κουβανοί φοβούνται ότι θα διανύσουν μία δεύτερη «ειδική περίοδο», όπως στις αρχές του ’90.
Πρόκειται τότε που με την καταστροφή και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης σταμάτησε κάθε βοήθεια προς το νησί και ήταν όλοι αναγκασμένοι να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους κάτω από το όριο της πείνας. Η ανάγκη ήταν τόσο μεγάλη ώστε ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο έριξε τον εγωισμό του και παρακάλεσε την κυβέρνηση των ΗΠΑ για απόσυρση του εμπορικού εμπάργκο για έξι μήνες προκειμένου η χώρα να εισάγει τα απαραίτητα για την επανόρθωση των καταστροφών και ομαλοποίηση της καθημερινότητας. Δεν έγινε δεκτό. Αντ’ αυτού, εστάλη μια βοήθεια 100.000 δολαρίων, τα οποία αργότερα έγινα πέντε εκατομμύρια, τα οποία ο Κάστρο τα αρνήθηκε.
Αυτός που βοήθησε ουσιαστικά την παλιά της αποικία ήταν η Ισπανική κυβέρνηση με 24,5 εκατομμύρια ευρώ. Τελευταία, και άλλοι Ευρωπαίοι σε μια ειδική επιτροπή συγκέντρωσαν δύο εκατομμύρια ευρώ σα βοήθεια για την καταστροφή. Όπως και να έχει, οι Κουβανοί πρέπει να «σφίξουν πάλι τα ζωνάρια» και ιδιαίτερα, τις ψυχές τους. Ίσως να δείξουν περισσότερο ηρωισμό σε έναν πολιτικό παραλογισμό, που δεν τους αφήνει να επιβιώσουν. Ίσως εδώ πιστοποιείται για ακόμη μια φορά το Νιτσεϊκό ρητό «Ότι δε σε σκοτώνει, σε δυναμώνει». Ας δούμε ποια θα είναι η Κούβα τα επόμενα χρόνια.

Ο ΝΕΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΕΝΑΝ ΑΠΟΛΥΤΑ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΡΟΛΟ, ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τότε που η Αμερική δέχτηκε το τρομοκρατικό χτύπημα στους δίδυμους πύργους. Το γεγονός αυτό μέσα και έξω από αυτή την μεγάλη χώρα πέρα από αναταραχή και ανάμικτα συναισθήματα έφερε και μεγάλα ερωτηματικά.
Το ερωτηματικό ήταν ιστορικού περιεχομένου κατά πόσο ένας γίγαντας είναι ευάλωτος ή όχι, και αν είναι ευάλωτος, αν μπορεί να υπερασπίσει τη δύναμη του στο μέλλον ή όχι.
Σίγουρα μια μεγάλη χώρα που ηγεμονεύει σε όλο τον κόσμο δεν μπορεί να πιστοποιήσει την ισχύ της, όταν έχει στον λαό της μέσα τέτοια αναπάντητα ερωτηματικά. Η μέχρι τώρα ηγεσία της, παρά την έντονη επίδειξη πολεμικής ισχύος, δεν κατόρθωσε να αποκαταστήσει την εικόνα του άτρωτου γίγαντα.
Καλείται τώρα ο Ομπάμα να το κάνει αυτό με ήπιο τρόπο.