NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΠΑΡΑΝΟΕΙΔΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΠΛΕΟΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.
Δεν είναι ότι κάποιος γεννιέται με μια ιδιαίτερη ευμεταβλητότητα, σε ότι αφορά αυτή την απόκλιση από την υγιή προσωπικότητα. Είναι το γεγονός ότι το όλο νέο περιβάλλον, στο σύγχρονο κόσμο με την παγκοσμιοποίηση που υπάρχει πλέον και την παγκόσμια γενικευμένη συμπεριφορά της καθημερινότητας, είναι ιδιαίτερα καταπιεστικό  προς την πλευρά αυτή.
Δηλαδή, μια πάρα πολύ μικρή, ελαφριά «αιχμή» στην προσωπικότητα με ιδέα παρανοϊκού χαρακτήρα, μπορεί με την πάροδο των ετών, τον κοινωνικό βίο, την καθημερινότητα, τις σπουδές, την εργασία και τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζουν οι διαπροσωπικές σχέσεις, να ογκωθεί και να δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα. Το πρόβλημα αυτό είναι ακόμα πιο έντονο και δυνατό, όταν το άτομο που διακατέχεται από παρανοϊκή διαταραχή της προσωπικότητας έχει και μια ηγετική θέση.
Ο λόγος που το κάνει ιδιαίτερα «δύσκολο», για αυτή τη θέση, είναι ότι αυτά τα άτομα διακατέχονται από έμμονα βιώματα και ιδέες, που πολλές φορές είναι και ιδέες καταδίωξης, προσβολών και έχουν μια τάση θυματοποίησης, η οποία βέβαια σε ένα μεγάλο εργασιακό κύκλο μπορεί να έχει ιδιαίτερα αρνητικά αποτελέσματα. Εκείνο όμως το ιδιαίτερο, που έχουν, είναι ότι είναι τελείως ανίκανοι σαν ηγέτες να αναλογιστούν την ευθύνη τους στα διάφορα ζητήματα.
Έτσι λοιπόν, οι παρανοειδείς ιδέες παρουσιάζονται σαν ουσιαστική σκέψη ενός διαμορφωμένου ηγέτη, που δεν έχουν εύλογη βάση, αλλά δεν είναι κατά ανάγκη αλλόκοτες, όπως στη σχιζοφρένεια, και να μην έχουν και τον παραληρηματικό χαρακτήρα της σχιζοφρένειας. Εκείνο όμως που έχουν, είναι ιδιαίτερα επίμονες και εμμένουσες. Δηλαδή, ο ηγέτης με την παρανοειδή διαταραχή της προσωπικότητας μπορεί να καταφεύγει σε στερεότυπες αντιδράσεις, σκέψεις και ενέργειες, οι οποίες, παρόλη τη μη λογική διάθεση ,τον διακατέχουν μόνιμα.

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ, ΠΟΥ ΠΙΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΕΚΦΡΑΖΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ.
Είναι πολύ δύσκολο όταν είσαι πολιτικός σήμερα να παραδεχθείς ότι φταίει το σύστημα και όχι ο απλός πολίτης, στον οποίο προωθούν κάθε αποτυχία επιμερισμένη αναλογικά με το πολιτικό «ανάστημα» που διαθέτει.
Δηλαδή, πιο πολύ φταίει π.χ. ο σερβιτόρος από έναν διευθυντή τραπέζης για μια αποτυχία που παράγει το σύστημα. Ένα σύστημα που είναι δομημένο στην βάση μίας αφάνταστα βουλιμικής αγοράς, που καταπίνει τα πάντα πριν ακόμα γεννηθούν (Προεξόφληση αξιών).
Επόμενο είναι τα αδύναμα ανθρώπινα όντα να παραδοθούν αμαχητί σε μια τέτοια αδηφάγα βουλιμική αγορά. Να δεχθούν σαν οδηγό το κέρδος, σαν προσδοκία την «ατελείωτη» ανάπτυξη και όλα αυτά να τα ονομάζουν «ελεύθερη αγορά και δημοκρατία».
Με αυτό το περιτύλιγμα η παγκόσμια αγορά πλέον σαν πρωτόγονη και αδιαμφισβήτητη ιδεολογία κυλάει μέσω της πολιτικής από το ένα έθνος στο άλλο και φέρνει την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση. Και επειδή έχουμε μια παγκόσμια αγορά δημιουργεί ταυτόχρονα και δικό της «δίκαιο» και κατοχυρώνεται σαν αξία και μας υποχρεώνει να μην την αμφισβητούμε και τα βάζουμε με τους κανόνες της.

«Μεταμορφούσθε τη ανακοινώσει τους νους υμών»

Απόστολος Παύλος

Η οικονομική κρίση, κατευθυνόμενη ή όχι, έχει φέρει μια μεγάλη αλλαγή της μαζικής ψυχολογίας και μια τεράστια σύγχυση, σχεδόν του συνόλου, του παγκόσμιου πληθυσμού. Το μείγμα του οικουμενικού πληθυσμού, βαθειά συγκεχυμένο από την παγκοσμιοποίηση, βρέθηκε ξαφνικά με κοινές οδηγίες συμπεριφοράς, κυρίως αμερικανικού τύπου, όμως, με πλήρη απώλεια της τοπικής και εθνικής κουλτούρας.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η παγκόσμια κρίση έχει την βάση της ακριβώς σε αυτό το κρίσιμο σημείο. Είναι, δηλαδή, πολιτισμική, ψυχολογική και κυρίως, πνευματική.
Η επιρροή αυτή είναι σε έναν Νοτιοευρωπαίο ή έναν Βορειοαφρικανό το ίδιο ισχυρή και προκαλεί τα ίδια συναισθήματα. Δηλαδή, τον φόβο, την κατάθλιψη και τον πανικό.
Στα τρία αυτά ψυχικά συμπτώματα όλοι οι άνθρωποι αντιδρούμε το ίδιο, ή τα αντιμετωπίζουμε ή φεύγουμε. Όπου φυγή σήμερα σημαίνει αλόγιστη καταστροφή. Άρα, η λογική της επιβίωσης επιβάλλει αντιμετώπιση. Και εκεί θα έρθει η σύγκρουση όλων των λαβωμένων από την κρίση στην συλλογική αντιμετώπιση. Έτσι έγινε όταν ο Ξέρξης εισέβαλε στην αρχαία Ελλάδα ή όταν η πανώλη αποδεκάτισε την Ευρώπη το μεσαίωνα.
Συλλογική αντίδραση, λοιπόν, και με βάση την μεταλλαγμένη συμπεριφορά. Μια νέα συμπεριφορά της κοινής λογικής συλλογικής αντίδρασης αλληλεγγύης με συμμετοχή όλων στις αποφάσεις και διαχείριση και κατανομή του πλούτου με κοινωνικά και αξιοκρατικά κριτήρια.