Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κληρονομικότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κληρονομικότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η ΑΜΥΓΔΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΑΘΗΣΗΣ ΕΚ ΤΩΝ ΛΑΘΩΝ.
Παράλληλα, είναι ένας ρυθμιστής νευρωνικού τόξου που ελέγχει την ανταπόκριση της συμπεριφοράς με την υπόλοιπη κοινωνία. Βρέθηκε ,λοιπόν, ότι στην περίπτωση της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας συμβαίνει να υπάρχει μια πλειάδα νοητικών ασθενειών που, βέβαια, έχει κληρονομικό χαρακτήρα, αλλά δέχεται και περιβαλλοντολογικά ερεθίσματα. Μέσα σε αυτές τις διαταραχές βρέθηκε ότι η αμυγδαλή των αντικοινωνικά φερομένων ατόμων έχει μικρότερο βάρος και ανταποκρίνεται λιγότερο στις εξωτερικές επιδράσεις, σε ότι αφορά τη ρύθμιση των συναισθημάτων. Το αποτέλεσμα είναι ότι δημιουργείται έτσι μια νευρωνική διαταραχή που, πολλές φορές, αν όχι στις περισσότερες , είναι αυτή που προάγει την αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας.

ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΉΤΑΝ ΓΝΩΣΤΕΣ ΟΙ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΑΙΜΟΜΙΚΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ.
Κυριότερο παράδειγμα ήταν βασιλικές οικογένειες ή ομάδες επιφανών, που για τη διατήρηση σχέσεων-δύναμη κάνουν γάμους μεταξύ συγγενών. Όπως θέλουν τα τεχνάσματα της ιστορίας και οι επιστημονικές γνώσεις του θέματος πέφτουν τακτικά σε αυτές τις παγίδες, δημιουργώντας προβλήματα σε αυτούς και τους απογόνους. Τυπικό παράδειγμα ο Δαρβίνος, όπου παντρεύτηκε την πρώτη ξαδέρφη του, κάνοντας μαζί της έξι παιδιά, εκ των οποίων τα τρία πέθαιναν και τα υπόλοιπα τρία  έμειναν άτεκνα. Ο ίδιος δε, καταγράφει πόσο άτυχο υπήρξε που δεν εξέτασε σοβαρά τις παρενέργειες αυτές που συνέτειναν στο δράμα του.

ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΥΙΟΘΕΣΙΑ

ΤΑ ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ «ΥΛΙΚΟ», ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΘΕΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΘΕΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ.
Αν και σε αρκετές περιπτώσεις έχει παρατηρηθεί ιδιαίτερα σε υιοθετημένους διδύμους ότι έχει εμφανιστεί σχιζοφρένεια, άσχετα από την κατάσταση των θετών γονιών. Το σύνολο πάντως των ερευνών καταδεικνύει ότι οι βιολογικοί γονείς των σχιζοφρενικών ασθενών εμφανίζουν πολύ μεγαλύτερα ποσοστά νοσηρότητας, τόσο στη σχιζοφρένεια όσο και άλλες ψυχικές διαταραχές, άσχετα από το αν ανατράφηκαν από βιολογικούς ή θετούς γονείς. Οι περισσότεροι ερευνητές μετά από αυτά τα αποτελέσματα, χωρίς να αμφισβητούν την παθογενική επιρροή του περιβάλλοντος, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια πολυγονιδιακή επιβάρυνση στη σχιζοφρένεια. Τα πολλά και περιπλεγμένα μεταξύ τους γονίδια θεωρούνται επίσης υπεύθυνα για την πολυμορφία της νόσου. Η πολυμορφία και το πολυγονιδιακό φαινόμενο είναι οι αιτίες της δύσκολης περαιτέρω διερεύνησης της σχιζοφρένειας.

ΕΠΙΓΕΝΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΨΥΧΗ

ΟΙ ΝΕΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΈΡΕΥΝΕΣ ΠΟΥ ΈΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΌΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΌΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΤΕΝΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕΤΑΞΥ ΓΟΝΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΩΝ.
Βέβαια τα περισσότερα από αυτά, εξακολουθούν να αποδίδονται στην κληρονομικότητα, που υφίσταται λόγω των γονιδίων και να αποδίδονται κατά κύριο λόγο υπό μορφή αποκλίσεων ή διαταραχών σε αυτό το γεγονός.
Πέρα από αυτό, οι έρευνες και μάλιστα πολύ πρόσφατες, του King's College του Λονδίνου, έχουν δείξει ότι υπάρχει ένας πολύ σπουδαίος παράγοντας όπως έχει δημοσιευτεί και στο Human Molecular Genetics, αυτός της επιγενετικής διαδικασίας.
Δηλαδή, το γονίδιο πέρα από την κατασκευή του όπως υφίσταται, έχει απάνω του διάφορες μεθυλιακές ομάδες, οι οποίες ανάλογα με το αν αλλάζουν θέση, ελλατωθούν ή αυξηθούν από περιβαλλοντολογικούς παράγοντες, δημιουργούν τις λεγόμενες επιγενετικές διαδικασίες.
Δηλαδή, αν για κάποιο λόγο, η μορφή του γονιδίου, όχι έτσι όπως έχει δοθεί από τη φύση και από τη «γέννα» του, δεχτεί μια ισχυρή περιβαλλοντολογική αλλαγή μπορεί να εμφανίσει μετάθεση κάποιων ουσιών που λέγονται μεθύλια, τα οποία ανάλογα με την ποσότητα και την ποιότητα τους και τη θέση, μετάθεση εντός του γονιδίου, προκαλούν αλλάγες τέτοιες τόσο στο σώμα αλλά πολύ περισσότερο στην ψυχή.
Εκτεταμένες έρευνες που έχουν γίνει από το ινστιτούτο που αναφέραμε, και έχουν δημοσιευτεί και στο περιοδικό που γράψαμε, είναι δυνατόν να δώσουν μια γκάμα ψυχιατρικών αποκλίσεων μεταξύ σχιζοφρένειας και κατάθλιψης.
Πλέον αυτό αλλάζει το δρόμο και δίνει την νέα ώθηση για την ανάλυση των κλινικών εικόνων των ψυχώσεων και κατά δεύτερο λόγο για την αντιμετώπιση της θεραπείας της.

ΤΑ ΓΟΝΙΔΙΑ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΥΣ ΕΡΕΘΙΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ ΤΗΣ ΜΕΘΥΛΙΩΣΗΣ ΤΑ ΑΠΟΤΥΠΩΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΓΕΝΕΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΚΥΤΤΑΡΟ ΣΕ ΚΥΤΤΑΡΟ.
Αυτή η διαδικασία ονομάζεται γονιδιακή αποτύπωση και συμπεριλαμβάνει όλα τα γονίδια και κυρίως αυτά της γενετικής αναπαραγωγής που υπάρχουν τόσο σε γενετικά όσο και γενετικά ανδρικά και γυναικεία όργανα.
Με αυτόν τον τρόπο υπάρχει η δυνατότητα μερικοί περιβαλλοντολογικοί ερεθισμοί να μεταβιβάζονται στα γονίδια για τον έναν ή άλλο τρόπο και να υπεισέρχονται στην διαδικασία αυτή από γενιά σε γενιά.
Αυτό λέγεται γονιδιακή αποτύπωση.

ΑΠΟ ΟΣΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΣΑΦΩΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΟΤΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ.
Τις ακριβής επιστημονικές διαδικασίες που γίνεται αυτό το πράγμα δεν τις γνωρίζουμε ακόμη.
Σε αυτό το κρίσιμο σημείο έρχεται η γενετική με το παρακλάδι της, την επιγενετική, να ανατρέψει τα γεγονότα και να μας δείξει ότι το περιβάλλον έχει μια απευθείας επίδραση σε κληρονομικότητα και στην διαμόρφωση της τρέχουσας ζωής.
Με την μορφή του επιγενώματος, δηλαδή μιας περιβαλλοντικής πληροφορίας που φτάνει στο γονίδιο, αρχίζει και γίνεται μια αλλαγή με άμεσο αποτέλεσμα στην λειτουργία της δράσης του ανθρώπου.
Διότι το επιγένωμα αναγκάζει το άτομο να προσαρμοστεί στο περιβάλλον.
Αυτή η προσαρμογή είναι ανάλογη στην πληροφορία που δίνει το επιγενωμα στο γονίδιο.
Μπορεί να αφορά την ανάπτυξη, την μάθηση, την ερωτική διάθεση, την κοινωνικότητα μέχρι και τον βιορυθμό του ύπνου.

ΣΑΦΕΙΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΗΒΗΦΡΕΝΕΙΑ (ΜΙΑΣ ΜΟΡΦΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Τα ποσοστά της όμως πρέπει να είναι υψηλά. Ο λόγος που αυτή η μορφή σχιζοφρένειας εμφανίζεται σε υψηλά ποσοστά είναι και η υπόνοια που υπάρχει πως επικουρικά στην εμφάνισή της συμβάλλει και μια κληρονομική προδιάθεση.
Αυτή η κληρονομική προδιάθεση ωθεί στην εμφάνιση της αρρώστιας ιδιαίτερα μετά από ίωση κατά τους μήνες της κύησης της μητέρας.
Οι δύο αυτοί παράγοντες κληρονομικότητας και ιώσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικοί όχι μόνο ότι αφορά την εμφάνιση της νόσου αλλά και την έντασή της.
Διαφορές στο γενετικό υλικό του ιού μπορούν να έχουν επιρροές και στην κλινική εικόνα της πάθησης.

ΤΑ ΕΠΙΓΕΝΩΜΑΤΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΛΙΘΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ.
Για να γίνει αυτό θα πρέπει να κοιτάμε μια διαφοροποίηση που είναι αναγκαία για να γίνει κατανοητή η λειτουργία της κληρονομικότητας.
Κατά πρώτο λόγο πρέπει να καταλάβουμε ότι οι μεταλλάξεις στο DNA δεν έχουνε σχέση με την επιγενετική αλλά αποτελούν αυτόνομες διαδικασίες.
Με τα σημερινά δεδομένα είναι πολύ δύσκολο σε ένα γονιδίωμα να εντοπιστεί μια σημαδιακή μετάλλαξη σε μια βάση του DNA.
Το ίδιο επιστημονικό πρόβλημα υπάρχει στο ερώτημα κατά πόσο και σε πόσες γενιές διατηρείται μια γενετική μεταβολή.
Εδώ έχει βρεθεί ένα ορόσημο σε ότι αφορά την εντύπωση της διάρκειας.
Ένα επιγένωμα που δημιουργείται κατά την διάρκεια μιας κύησης εξαιτίας περιβαλλοντολογικών παραγόντων φτάνει μέχρι τρεις γενιές.
Εάν διαπιστωθεί ότι εξακολουθεί την εμφάνισή του παραπέρα μιλάμε για μόνιμη κληρονομική κατάσταση.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΟΤΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ Ή ΕΠΙΡΡΟΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ» ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ. ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;
Πρόκειται για τον μηχανισμό γονιδιακής αποτύπωσης. Ένας μηχανισμός που μέσω των εξωτερικών ερεθισμάτων εισέρχεται στα γονίδια και συγκεκριμένα στην σκαλωσιά που είναι περιτυλιγμένα αυτά και λέγονται ιστόνες και δημιουργεί εκεί πέρα με μια διαδικασία η οποία λέγεται μεσηλίωση, τις μεταβολές εκείνες που τα αναπαραγωγικά κύτταρα τις μεταβιβάζουν κατόπιν στα σωματικά και σε όλο τον οργανισμό.
Τα γονίδια αυτά εκφράζονται κυρίως με το χρωμόσωμα Χ αλλά μπορεί να είναι και με το άλλο χρωμόσωμα του πατέρα σε άλλη διαδικασία.
Τέτοιας μορφής γονιδιακή αποτύπωση έχουμε σε πολλά θηλαστικά. Επίσης έχει βρεθεί ακόμα και σε φυτά.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η φύση έχει έναν μηχανισμό, την γονιδιακή αποτύπωση, προκειμένου να περάσει στα έμβια όντα αυτά που χρειάζεται ή είναι εποικοδομητικά για την εξέλιξη.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΝΤΩΣ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΡΑΓΔΑΙΑ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΣΜΟΚΥΤΤΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΜΥΕΛΩΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΛΑΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ.
Οι αιτίες είναι καθαρά εξελικτικές και περιβαλλοντολογικές.
Ένας πάρα πολύ μεγάλος κίνδυνος είναι η εξωτερική ακτινοβολία κάθε είδους από τον ήλιο μέχρι και το φάσμα διαφόρων συσκευών ή ακόμη των ηλεκτρικών καλωδίων που υπάρχουν πάνω από τα κεφάλια μας.
Συμπληρώνοντας τους κινδύνους ένας δεύτερος μεγάλος παράγων είναι η κληρονομικότητα ανθρώπων δηλαδή που έχουν ειδικό τύπο αίματος και ειδικό τύπο πλάσματος που είναι πιο ευάλωτα σε ότι αφορά την προσβολή για τις μεταλλάξεις των κυττάρων αυτών.
Ο τρίτος όμως και ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι τα διάφορα χημικά κυρίως αυτά που έχουνε το κλοφέν και υπάρχουν διάσπαρτα στα σκουπίδια και στο περιβάλλον.
Αυτά εδώ πέρα όλα μαζί αποτελούν την δαμόκλειος σπάθη της εξέλιξης σε ότι αφορά το πλασμοκύττωμα διότι ταυτόχρονα εξασθενούν και μέσω του εγκεφάλου το ανοσοποιητικό σύστημα που περιβάλλει την άμυνα του οργανισμού.

ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΡΟΛΟ ΣΤΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΑΓΓΕΙΑΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ.
Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος έχει ιστορικό στην οικογένειά του με εγκεφαλικό αγγειακό επεισόδιο θα το υποστεί και ο ίδιος.
Είναι όμως αναγκαίο να προσέχει ο ίδιος περισσότερο από άλλους που δεν έχουν τέτοιο ιστορικό.
Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει όλοι μας να ενδιαφερόμαστε για το καρδιαγγειακό και να το προσέχουμε.
Το «καλούπι» του ανθρώπου αρκετές φορές γονιδιακά είναι έτσι προετοιμασμένο ώστε να δέχεται το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.

ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΜΥΟΚΛΟΝΙΕΣ

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΓΕΝΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΜΩΣ ΣΥΝΔΥΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΕΙΔΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΕΠΙΛΗΨΙΩΝ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΜΥΟΚΛΟΝΙΕΣ.
Στην περίπτωση αυτή του συνδυασμού υπάρχει γενετική επιβάρυνση.
Κάποιες φορές έχουμε την εμφάνιση των μυοκλονιών δηλαδή εκτινάξεις των χεριών που μοιάζουνε με τρόμο και παράλληλα τρόμο να εμφανίζεται σε πολλά μέλη της ίδιας οικογένειας.
Όταν υπάρχει αυτό εδώ το πράγμα, τότε υφίσταται μια συγκεκριμένη γονιδιακή διαταραχή, ένα γονιδιακό σημείο συγκεκριμένου χρωμοσώματος.
Οι τύποι αυτοί των επιληψιών είναι αυτοί που επηρεάζονται δυσκολότερα σε ότι αφορά την φαρμακευτική αγωγή.
Παρόλα αυτά χρειάζονται εξαντλητική ανάλυση, μακροχρόνια εγκεφαλογραφική καταγραφή της επιληπτικής δραστηριότητας έτσι ώστε να μπορεί να συγκριθεί ο κατάλληλος φαρμακευτικός τύπος της θεραπείας με τα συμπτώματα.
Και πέρα από αυτό να μπορεί κανείς να παρακολουθήσει και την πορεία της νόσου.

Η ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΗΜΙΚΡΑΝΙΑ ΜΕ ΑΥΡΑ

ΟΙ ΗΜΙΚΡΑΝΙΕΣ ΜΕ ΑΥΡΑ, ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ ΚΛΑΣΣΙΚΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΑΚΤΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΥΡΙΩΣ ΑΝΑΜΕΣΑ στις ΓΥΝΑΙΚΕΣ.Η κλασσική ημικρανία χαρακτηρίζεται από 2 βασικά πράγματα, την κληρονομικότητα και τα νευρολογικά σημάδια που αφήνει στο πέρασμα της. Κυρίως αυτά είναι από το στομάχι, τα μάτια, οπτικά νεύρα, και παραλύσεις της μίας μεριάς του κορμιού.
Ο πονοκέφαλος είναι πάντα από την μια μεριά με έντονη ζάλη, ψυχική αναστάτωση, βυθιότητα και αίσθημα αγωνίας.
Οι κλασσικές ημικρανίες, εντείνονται πάντα από το στρες και από την εξάρτηση από ουσίες ή καταστάσεις.
Μια από τις βασικές προϋποθέσεις τους πέρα από τις γνωστές σήμερα ιατρικές εφαρμογές είναι η εξισορρόπηση της ψυχικής υγείας και η αποφυγή κάθε εξάρτησης κυρίως αλκοόλ.

ΩΣ ΓΝΩΣΤΟ Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ DNA ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΥΤΤΑΡΟ ΕΧΕΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΝΕΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΜΕΣΩ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΚΟΥ ΚΥΤΤΑΡΟΥ.Ένα πάρα πολύ μεγάλο ρόλο σε αυτήν την διαδικασία παίζει η σηματοδότηση του RNA (του ριβονουκλεϊκού οξέως). Πρόκειται για μια πρωτεΐνη η οποία παίρνει πληροφορίες από το κύτταρο και το DNA, τις επεξεργάζεται και με ένα γνώμονα χρονικό και «δρομολογικό» όπως υπαγορεύουν τα γονίδια, τις δίνει παρά πέρα ώστε να σχηματιστούν νέα DNA άρα να πολλαπλασιαστούν με τον ίδιο κληρονομικό τρόπο.
Η όλη αυτή διαδικασία λέγεται σηματοδότηση RNA και είναι πάντα πολύ ουσιαστική στην έρευνα της γενετικής.

ΤΟ DNA ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ.
Δεν έχει όμως την μοναδικότητα σε ότι αφορά την διαδικασία αυτή. Επιδέχεται και μια άλλη επιγενετική μεταβολή που κατά καιρούς ρυθμίζει την λειτουργία του.
Το DNA δεν είναι «ελεύθερο» στον χώρο με ασαφή και τυχαία διαμόρφωση. Υφίσταται μια κυτταρική υποστήριξη και στηρίζει περιτυλιγμένο με διάφορα μόρια σε ένα κύτταρο που το προστατεύουν και επηρεάζουν την λειτουργία του.
Η σύνθεση των μορίων αυτών και ο τρόπος αλληλεξάρτησης τους από το DNA ρυθμίζει το πόσο ευάλωτο είναι αυτό σε εξωτερικές επεμβάσεις και κυρίως στην ρύθμιση της κληρονομικότητάς του.

ΟΝΥΧΟΦΑΓΙΑ

ΕΝΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΠΕΡΙΠΟΥ 10% ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥ.
Το σύμπτωμα της ονυχοφαγίας άρχισε τον τελευταίο καιρό να ενδιαφέρει τους νευροεπιστήμονες γιατί θεωρήθηκε ως μια εγκεφαλική δυσλειτουργία που χαρακτηρίζει τα συμπτώματα αυτά.
Χαρακτηριστικό της ονυχοφαγίας είναι ότι πρόκειται για μια εγκεφαλική δυσλειτουργία που πέρα από την έντονη νευρικότητα δηλώνει πανικό και φόβο.
Σαφώς και έχει και μια κληρονομική επιβάρυνση διότι πρόκειται για χαρακτηριστικά που βασίζονται σε ανατομικοφυσιολογικές εγκεφαλικές δομές που υπόκεινται έτσι και αλλιώς στην κληρονομικότητα.
Καλό είναι μετά την διαπίστωση να γίνεται κάποιος σταθερός εγκεφαλικός έλεγχος (ΗΕΓ) και να χορηγείται προσωρινή αγωγή ώστε να μειώνεται η ένταση του προβλήματος.

ΦΟΒΙΕΣ ΚΑΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ

ΕΡΕΥΝΕΣ ΕΧΟΥΝΕ ΚΑΤΑΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ, ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΠΑΙΖΟΥΝΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΦΟΒΙΩΝ.
Οι φοβικές αυτές καταστάσεις έχουν αποδείξει ότι είναι και σε μεγάλο ποσοστό αποτέλεσμα της κληρονομικότητας.
Έχει υπολογιστεί ότι σε ένα ποσοστό περίπου 40% έως 60% όπου υπάρχουνε φοβικές διαταραχές υπάρχει μια γενικευμένη κληρονομικότητα. Η κληρονομικότητα αυτή βασίζεται κατά κύριο λόγο στο σύστημα νευροδιαβιβαστών που λαμβάνει χώρα στον εγκέφαλο και με τις διαταραχές του προκαλεί συγκεκριμένες φοβικές καταστάσεις. Διαβιβαστές όπως η σεροτονίνη η νοραδρεναλίνη, οι επονομαζόμενες επίσης συναισθηματικές ορμόνες παίζουν ένα ρόλο ουσιαστικό στην πρόκληση των φοβικών διαταραχών. Ο ρόλος τους αυτός βασίζεται στην ιδιότητά τους να μεταφέρουνε πληροφορίες από ένα νευροκύτταρο στο άλλο.
Με τον τρόπο αυτό ο όγκος τους ή η ένταση της συγκέντρωσής τους επηρεάζει την διάθεση. Φαίνεται ότι η σεροτονίνη παίζει έναν πολύ σπουδαίο ρόλο για την πρόκληση του φόβου. Ιατρικές έρευνες έχουνε δείξει τον τελευταίο καιρό ότι κάποια φάρμακα τα λεγόμενα αντικαταθλιπτικά που έχουνε σαν στόχο την αύξηση της σεροτονίνης στον εγκέφαλο μειώνουν με ουσιαστική δυνατότητα τα αισθήματα του φόβου.

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ

ΟΙ ΑΚΡΙΒΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΕΣ. ΑΡΚΕΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΕΣ.
Η σχιζοφρένεια ανήκει στις ψυχώσεις και περίπου το 1% του πληθυσμού την εμφανίζει μια φορά κατά την διάρκεια της ζωής του.
Η σχιζοφρένεια μπορεί να εμφανισθεί ακόμα και κατά την παιδική ηλικία (ηβηφρένεια) όμως στις ηλικίες μεταξύ 20 και 40 ετών έχει την μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης. Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι η σχιζοφρένεια προσβάλλει τους άνδρες αρκετά χρόνια πριν τις γυναίκες, γεγονός που δίνει βάση για υπόνοιες του παθογεννετικού ρόλου της τεστοστερόνης στην γέννηση της. Η σχιζοφρένεια προχωράει κυρίως με εξάρσεις και σπάνια με συνεχή στάθμη ή προϊούσα μορφή.
Γενικά η σχιζοφρένεια είναι πολυπαραγοντική αρρώστια.
Πολλές οι αιτίες της εμφάνισης της π.χ. είναι σίγουρο ότι υφίσταται μια κληρονομική προδιάθεση. Συγκεκριμένα οι συγγενείς του Α. βαθμού έχουν μια πιθανότητα να εμφανίσουν σχιζοφρένεια κατά 10% παραπάνω. Άλλοι παράγοντες είναι διαταραχές του εγκεφαλικού μεταβολισμού, των εγκεφαλικών σχηματισμών, του έντονου στρες, της αδυναμίας προσωπικότητας και επιβαρυντικοί οικογενειακοί και κοινωνικοί παράγοντες.

ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΜΕΡΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΟΤΑΝ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ, ΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΥΑΛΩΤΟ ΣΤΙΣ ΨΥΧΩΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Η ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ
Όταν μιλάμε για ευάλωτους σε σχιζοφρένεια ανθρώπους σκεφτόμαστε τρεις πιθανές γενεσιουργές αιτίες. Πρώτον είναι η κληρονομική γενετική πλευρά, το δεύτερο είναι το σωματικό οργανικό πρόβλημα που τυχόν υπάρχει π.χ. δυσλειτουργία εγκεφάλου και το τρίτο είναι ο τρόπος ζωής που έχει ο καθένας από εμάς. Γενετικά προβλήματα κληρονομικού τύπου υπάρχουν πάντα σε όλες τις οικογένειες για την μία ή άλλη μορφή. Εάν η οικογένεια είναι επιβαρυμένη στο σημείο αυτό με σχιζοφρενική ψύχωση, σίγουρα ένα υπόλοιπο θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και ακόμη να ερευνηθεί πιο έντονα.
Όταν υπάρχει ένας οργανικός σωματικός λόγος ιδιαίτερα δε όταν αυτό οφείλεται στην περίπτωση εγκεφαλικών διαταραχών, τότε πρέπει να γίνει ακόμη πιο διεξοδικός έλεγχος.
Tέλος ότι αφορά το στυλ ζωής εκεί πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα ότι ένας τρόπος να αποφύγουμε το στρες είναι να μπορούμε να υπερνικούμε τις μικρές παραμέτρους της καθημερινότητας.
Γενικά το ότι κάποιος είναι ευάλωτος, δεν εμποδίζει το να έχει μια φυσιολογική ζωή και μάλιστα να μεγαλουργεί μερικές φορές ακόμη διότι ο τρόπος που κανείς επιβάλλεται εναντίον ακριβώς αυτού του ελλείμματος όπως λέει και ο Νίτσε δεν τον σκοτώνει αλλά τον δυναμώνει. Έχουμε πάρα πολύ μεγάλους καλλιτέχνες, επιστήμονες, πολιτικούς οι οποίοι παρόλο που ήταν ευάλωτοι σε αυτό το σημείο κατόρθωσαν και να επιβληθούν στην τέχνη τους ή στην δουλειά τους χωρίς να έχουνε μεγάλες επιπτώσεις επειδή ξέρουν έγκαιρα να αντιμετωπίζουν τα πράγματα έχοντας αυτογνωσία στο ότι αφορά πόσο ευάλωτοι είναι.

Η ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΙΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΟΠΩΣ Η ΥΠΕΡΤΑΣΗ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΒΗΤΗΣ
ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΤΙΣ ΕΞΑΡΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΦΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΟΙΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΗΝ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ
Την σχιζοφρένεια επηρεάζουν βασικά τέσσερεις ουσιαστικοί παράγοντες.
Ο πρώτος είναι ο κληρονομικός. Έχει βρεθεί ότι υπάρχει μια κληρονομική και επιβάρυνση και προδιάθεση για κάποιους ασθενείς. Συνεπώς πρέπει να λαμβάνεται πολύ καλά υπόψη το ιστορικό του ασθενούς.
Δεύτερος και ουσιαστικός παράγοντας είναι οι εγκεφαλικές βλάβες. Σε αρκετές περιπτώσεις εγκεφαλικών βλαβών όπως είναι π.χ. μια υποξειαιμία, ή ένα τραύμα κατά την γέννα είναι δυνατόν να δώσουνε αφορμή για την έναρξη της συμπτωματολογίας μιας σχιζοφρενικής ψύχωσης.
Ένας τρίτος και ουσιαστικός παράγοντας είναι τα βιώματα κατά την παιδική ηλικία, κατά πόσο υπάρχει επιθετικό οικογενειακό περιβάλλον ή ανάλογες περιπτώσεις που οδηγούν τον ασθενή σε έντονο στρες και βαριά ψυχική επιβάρυνση.
Τέταρτον είναι οι περιπλοκές που έρχονται κατά την διάρκεια της ζωής και αυτές έχουνε ένα συγκεκριμένο όριο αντοχής για κάθε άτομο στο στρές. Όταν αυτές υπερβούν σε συνέχει ένα συγκεκριμένο όριο π.χ. μια σχολική ή επαγγελματική επιβάρυνση, μια σχέση με πολλές διαταραχές, μια χοντρή απογοήτευση κ.λ.π. είναι δυνατόν να εμφανίζουνε την πρώτη σχιζοφρενική συμπτωματολογία. Εδώ λοιπόν γνωρίζοντας όλους αυτούς τους παράγοντες πρέπει ο θεράπων γιατρός να έχει μια ανάλογη συμπεριφορά με τις άλλες δύο ασθένειες που αναφέραμε του διαβήτη και της υπέρτασης, δηλαδή κάθε φορά που παρουσιάζεται μια αιχμή να επεμβαίνει κατασταλτικά και να ρυθμίζει όσο γίνεται τον τρόπο ζωής του ασθενούς με φάρμακα και με ψυχοθεραπευτικές συμβουλές με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υπάρχουν πλέον αυτές οι εξάρσεις.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

 

© 2006 | Blogger Templates by GeckoandFly modified and converted to Blogger by Blogcrowds.