NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΩΝ ΓΙΑ ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ.
Υπάρχει μια επιτροπή, η επιτροπή προμηθειών υγείας, που διαχειρίζεται τις προμήθειες 150 περίπου νοσοκομείων, σε ότι αφορά διαγωνισμούς, αναλώσιμα ή άλλα υλικά.
Η επιτροπή αυτή έχει σταθερά δύο φαξ και 15 υπαλλήλους και κάθε χρόνο έναν καινούριο πρόεδρο.
Για να μπορέσει να διεκπεραιώσει το έργο, που της έχουν αναθέσει, χρειάζεται, μόνο για την πιστοποίηση των προμηθειών, περίπου πέντε εκατομμύρια φωτοτυπίες τιμολογίων και δελτίων αποστολής, που πρέπει να ελεγχθούν από τους υπαλλήλους, που αναφέραμε παραπάνω, εφόσον φτάσουν από τα δύο φαξ και να υπογραφτούν από τον πρόεδρο μέσα στις 200 ημέρες που βρίσκεται στην υπηρεσία.
Για να καταφέρουν να γίνουν όλα σε τακτό χρονικό διάστημα θέλει δεκαπλάσιους υπαλλήλους, εικοσαπλάσια φαξ και έναν πρόεδρο που να αναλώνει κάθε μέρα μια ζωή σε αυτή την δουλειά.
Έτσι, λοιπόν, επειδή αυτό δεν γίνεται, και τα χρέη του Δημοσίου προς τους προμηθευτές των νοσοκομείων έχουν περάσει στα πέντε δισεκατομμύρια ευρώ, έρχεται μια αναστολή πληρωμών παραδόσεων και τροφοδοσίας.
Και, όπως είναι επόμενο, ασθενείς με νευροψυχιατρικά προβλήματα θα πρέπει να περιμένουν.

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΥ ΡΥΘΜΙΣΕΩΣ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ. ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΙΜΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΜΦΙΒΟΛΟ.
Ως το Ιούνιο δεν προβλέπεται να πληρωθούν οι προμήθειες των νοσοκομείων κατά την εγκύκλιο του Υπουργείου Υγείας.
Μέχρι τότε όσοι συμμετέχουν σε αυτό τον κύκλο εργασιών πρέπει να περιμένουν, ότι και αν σημαίνει αυτό με την πίεση της χρηματοοικονομικής πιστωτικής χρήσης.
Βέβαια, με τον ρυθμό εισαγομένων στα νοσοκομεία και των απαιτήσεων, φαίνεται ότι μια τέτοια αναμονή δεν θα βρει την κατανόηση των τροφοδοτών του νοσοκομείου.
Βέβαια, το Υπουργείο δίνει την υπόσχεση πληρωμής σε δύο δόσεις, οι οποίες θα είναι η πρώτη για οφειλές ως τον Ιούνιο του 2007 και η δεύτερη για οφειλές ως το πρώτο εξάμηνο του 2009.
Όσον αφορά εξωσυμβατικές προμήθειες, που έγιναν στο μεσοδιάστημα από την θέσπιση του νόμου και τη λειτουργία της εν λόγω υπηρεσίας, δεν αναγνωρίζονται από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Υγείας και κατά συνέπεια, δεν θα πληρωθούν. Άρα, οι ήδη πιστούχοι του νοσοκομείου μέσω του Υπουργείου δεν έχουν πια καν τη διαβεβαίωση ότι θα λάβουν τα λεφτά τους.
Είναι ένα πολύ δυνατό παιχνίδι, που αξίζει να το παρακολουθήσεις και με τις εξελίξεις που θα έχει, προκειμένου να δούμε κατά πόσο θα μπορέσει να βγει σε πέρας όλο αυτό το μεγαλόπνοο σχέδιο του Υπουργείου να τροφοδοτήσει να νοσοκομεία, χωρίς να πληρώνει τους προμηθευτές.

Κάποτε, πριν από πολλά χρόνια βρέθηκα σε ένα νοσοκομείο της Αβάνας, την εποχή που το εμπάργκο ήταν στην πλήρη άνθισή του. Σε αυτήν την ομολογουμένως μικρή και άκρως φτωχή και από το εμπάργκο πολύ πιο άσχημα τροφοδοτούμενη χώρα ήταν ένας τεράστιος άθλος να βρεθεί ιατροτεχνικό υλικό προκειμένου τα νοσοκομεία να έχουν μια ομαλή λειτουργία.
Ως εκ τούτου, τότε βρέθηκε σαν μια λύση εάν οι τρεις από τις πέντε ακτινογραφίες που θα παράγγελνε ένας γιατρός δεν ήταν παθολογικές, θα είχε αντίκτυπο στην ικανότητα του και θα αντιμετώπιζε πειθαρχικές ποινές. Δόξα το Θεώ, εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα.
Ως εκ τούτου, κάθε γιατρός μπορεί να κάνει άνετα την δουλειά του παραγγέλνοντας όλα αυτά τα υλικά που χρειάζεται για το καλό των ασθενών του. Υπάρχει, όμως, μια σχιζοφρενική κατάσταση, που πρόκειται να οξυνθεί έντονα τους επόμενους μήνες.
Πρόκειται για ένα έλλειμμα 500 εκατομμυρίων ευρώ, που το ίδιο το Δημόσιο χρωστάει στον εαυτό του, σε ότι αφορά έξοδα περίθαλψης δημοσίων υπαλλήλων και δεν πληρώνεται, με αποτέλεσμα να μην λειτουργούν τα νοσοκομεία. Βέβαια, υπάρχουν και άλλα τεσσεράμισι δισεκατομμύρια ευρώ με οφειλές προς τρίτους και κυρίως, προμηθευτές, που οδηγούν σε τεράστια δυσλειτουργία λόγω αδυναμίας παράδοσης των υλικών από τρίτους προς τα νοσοκομεία.
Όσο και αν ακούγεται περίεργο, οι μεγάλες καθυστερήσεις πληρωμής και αποπληρωμής των χρεών του δημοσίου προς τους προμηθευτές οδηγεί σε ένα λειτουργικό αδιέξοδο υποχρεωτικό, γιατί οι εταιρείες που παραδίνουν τα αναλώσιμα στο δημόσιο δεν πληρώνουν προς τους εξωτερικούς προμηθευτές, με αποτέλεσμα ο φαύλος κύκλος να οδηγήσει σε λειτουργική αδυναμία.
Είναι μια έκφραση της ελληνικής νοοτροπίας της προχειρότητας και της αίσθησης ότι όλα μπορούν να τελειώσουν την τελευταία στιγμή.

ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΕ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΖΙΝΟΥ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΕ ΑΒΟΥΛΗ ΜΑΖΑ.
Η χρηματοπιστωτική κρίση της εποχής μας μπορεί να εξηγηθεί εύκολα, αν καταλάβουμε ότι οι μεγάλοι εμπορικοί και οικονομικοί σχηματισμοί στην αρχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, επέβαλαν μια αργή και σταθερή αποβιομηχανοποίηση της Δύσης. Παράλληλα, δημιουργήθηκε ένα νέο μπλοκ καταμερισμού εργασίας στις χώρες του τρίτου κόσμου, όπου το εργατικό κόστος και κυρίως, σε Ινδία και Κίνα, ήταν ελάχιστο, άρα, τα περιθώρια κέρδους τεράστια.
Όταν, λοιπόν, άρχισε η υπερπαραγωγή έναντι πολύ φθηνής εργατικής αμοιβής σε αυτές τις χώρες, μοιραία άρχισε και η συσσώρευση ενός μεγάλου οικονομικού πλούτου, βέβαια, από πολύ λίγους ανθρώπους που είχαν πρόσβαση, με αποτέλεσμα αυτά τα χρήματα πάλι τούμπαλιν να επενδυθούν στη Δύση και όχι σε έργα υποδομής στις χώρες παραγωγής.
Βέβαια, αυτό που προτιμούσαν όλοι αυτοί οι επενδυτές, σέβονταν περισσότερο ή και εμπιστεύονταν πιο πολύ ήταν οι αμερικάνικες τράπεζες. Το αποτέλεσμα ήταν η συγκέντρωση μιας τεράστιας ρευστότητας, η οποία έδινε τη δυνατότητα σε έναν τεράστιο πάλι όγκο πολιτικών κινήσεων, όπως ήταν οι πόλεμοι στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, και η χρηματοδότηση άλλων υψηλού ρίσκου καταστάσεων, ή ακόμη και τραπεζιτικών προϊόντων, σαν αυτά των φτηνών τραπεζιτικών δανείων (σαπ-ράιμς) ή άλλα πακέτα, όπου με τη σειρά τους πάλι βγαίνοντας στην αγορά συγκέντρωναν, δήθεν για τη διασπορά του κινδύνου, χρήματα και από επώνυμες τράπεζες, τόσο της Αμερικής, όσο και της Ευρώπης.
Όταν έσκασε πλέον η βόμβα και αυτά τα «τοξικά» αποθέματα βρέθηκαν να έχουν πλημμυρήσει, σαν τους ιούς των κομπιούτερ, όλα τα τραπεζιτικά υπόγεια και τις θυρίδες, που φτάνουν σε μαγικούς αριθμούς δισεκατομμυρίων, άρχισε πλέον ο αλληλοσπαραγμός και η άρση της εμπιστοσύνης από τον ένα συμμετέχοντα στον άλλον, είτε ήταν πρόσωπα είτε ήταν τράπεζες.
Το αποτέλεσμα ήταν μια σιγή τάφου σε όλο το τραπεζιτικό σύστημα και μια πλήρη αδυναμία με τεράστια φοβία για οποιαδήποτε συνδιαλλαγή. Και ασφαλώς, μετά κύλησε η κρίση και μαζί με την κρίση, «χύθηκε αίμα» σε όλες τις τηλεοράσεις του κόσμου, με αποτέλεσμα οι «τοξικές» πληροφορίες των τοξικών προϊόντων να πάνε στα τοξικά μυαλά των τηλεθεατών και πλέον, όλα γυρίζουν κάτω από το πέπλο του μυστηρίου, της αμφιβολίας, και του δηλητηριασμένου νου.
Δυστυχώς, αυτή η κατάσταση θα γυρίσει την οικονομία πολλά χρόνια πίσω και θα οδηγήσει πολλούς ανθρώπους στην καταστροφή.

ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΤΑ 400 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ
Μία οικονομική ασφυξία, που πιέζει πάρα πολλές ελληνικές θεραπευτικές μονάδες, οι οποίες καταφεύγουν στον ακριβό δανεισμό προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν την ομαλή τους λειτουργία. Πολλά από αυτά τα νοσοκομεία έχουν παραδοθεί στην κρατική ενίσχυση, που είναι και η τελευταία ελπίδα για τη συνέχιση της λειτουργίας τους. Τώρα αν είναι ομαλή ή όχι αυτή η λειτουργία, θα δείξει ο χρόνος.
Στην ταμπέλα που δείχνουμε φαίνονται οι οφειλέτες. Εκεί φαίνεται το τι χρωστάει το κάθε νοσοκομείο της πρωτεύουσας και των ελληνικών μεγαλουπόλεων αναλυτικά. Το χρέος είναι τεράστιο, η δυσλειτουργία είναι πάρα πολύ μεγάλη. Η διοίκηση που κουμαντάρει όλα αυτά τα πράγματα, το μόνο που κάνει, παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες, είναι να αναπαράγει το χρέος όλο και προς τα πάνω, οι ασθενείς αυξάνονται, οι θεραπείες γίνονται πολυπλοκότερες, οι ανάγκες σε φάρμακα περισσότερες.
Είναι κάτι πάρα πολύ έντονο με κοινωνική προέκταση και κοινωνικό άγχος. Πλέον, η γενική υποβάθμιση των νοσοκομείων λόγω των μεγάλων χρεών και της αδυναμίας πληρωμής γιατρών, και ιδιαίτερα εξειδικευμένων σε σπάνιες ειδικότητες, αυξάνει το κόστος και υποβαθμίζει τα νοσοκομεία. Αυτή τη στιγμή και εξετάσεις δε μπορούν να γίνουν και θεραπεία σωστή δε μπορεί να δοθεί, ή αν γίνει προσπάθεια και για τα δύο δεν υπάρχει ο κατάλληλος γιατρός εκεί ή ομάδα των θεραπευτών να τα συντονίσει.
Βέβαια, σε τέτοιες κακές καταστάσεις λείπει παντελώς και το στοιχείο της έρευνας. Όπου δεν υπάρχουν λεφτά, δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο.
Όλοι μας παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα την εξέλιξη αυτής της τεράστιας φούσκας χρεών, όπου όλοι γνωρίζουμε πως δεν υπάρχουν τα χρήματα να πληρωθούν τα χρέη. Περισσότερο το γνωρίζουν και οι δανειστές, εν προκειμένου οι φαρμακευτικές εταιρείες, που θα πάψουν σιγά – σιγά να τροφοδοτούν τα νοσοκομεία. Το αποτέλεσμα μπορεί κανείς να το φανταστεί.