NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΗ ΘΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΧΩΡΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ. ΠΑΡ’ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ Η ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗ.
Το πρώτο ιατρικό μέλημα για τον ασθενή της εντατικής μονάδας είναι να επιζήσει. Οι πρώτες ώρες και πιο σπουδαίες των γιατρών είναι να αντιμετωπίσουν το περιστατικό, όσο γίνεται πιο γρήγορα και αποτελεσματικά και να του διασφαλίσουν την επιβίωση.
Μετά αρχίζει η πάλη της διατήρησής του και παράλληλα, βελτίωσής του σε ικανοποιητικό επίπεδο, ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να επιστρέψει σε κανονικές (κοινός θάλαμος) συνθήκες νοσηλείας.
Στο τιτάνιο έργο των γιατρών της εντατικής θεραπείας για την επιβίωση πολλές φορές περνάει απαρατήρητος ο έλεγχος για την εγκεφαλική λειτουργία. Ο έλεγχος αυτός που σε διεθνή κέντρα αποκατάστασης είναι ρουτίνα, σε αντίστοιχα δικά μας, για λόγους τεχνικούς, λείπει. Και αυτό είναι ένα ουσιώδες κενό στο διάστημα των πρώτων ημερών στην εντατική, διότι δεν υπάρχουν, λοιπόν, ουσιώδεις πληροφορίες για την μετέπειτα ανάνηψη.
Στην ουσία είναι η μόνη εξέταση που μας δίνει τη δυνατότητα επικοινωνίας με τον ασθενή και μάλιστα, με το ουσιαστικότερο όργανό του, τον εγκέφαλο.
Η παρακολούθηση της πορείας της εγκεφαλικής λειτουργίας κατά την εντατική θεραπεία είναι ταυτόχρονα και η εντόπιση των προβλημάτων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της και η αφετηρία της διαδικασίας αποκατάστασης.
Η δουλειά αυτή γίνεται μέσω της νευρολογικής και νευροφυσιολογικής εξέτασης, η οποία επαναλαμβανόμενη κατά περιόδους με τις δυνατότητες καταγραφής της αλλαγής των εγκεφαλικών λειτουργιών δίνει τα αποτελέσματα εκείνα που μπορούν με ασφάλεια να προωθήσουν τη διαδικασία θεραπείας και αποκατάστασης.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΩΝ ΓΙΑ ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ.
Υπάρχει μια επιτροπή, η επιτροπή προμηθειών υγείας, που διαχειρίζεται τις προμήθειες 150 περίπου νοσοκομείων, σε ότι αφορά διαγωνισμούς, αναλώσιμα ή άλλα υλικά.
Η επιτροπή αυτή έχει σταθερά δύο φαξ και 15 υπαλλήλους και κάθε χρόνο έναν καινούριο πρόεδρο.
Για να μπορέσει να διεκπεραιώσει το έργο, που της έχουν αναθέσει, χρειάζεται, μόνο για την πιστοποίηση των προμηθειών, περίπου πέντε εκατομμύρια φωτοτυπίες τιμολογίων και δελτίων αποστολής, που πρέπει να ελεγχθούν από τους υπαλλήλους, που αναφέραμε παραπάνω, εφόσον φτάσουν από τα δύο φαξ και να υπογραφτούν από τον πρόεδρο μέσα στις 200 ημέρες που βρίσκεται στην υπηρεσία.
Για να καταφέρουν να γίνουν όλα σε τακτό χρονικό διάστημα θέλει δεκαπλάσιους υπαλλήλους, εικοσαπλάσια φαξ και έναν πρόεδρο που να αναλώνει κάθε μέρα μια ζωή σε αυτή την δουλειά.
Έτσι, λοιπόν, επειδή αυτό δεν γίνεται, και τα χρέη του Δημοσίου προς τους προμηθευτές των νοσοκομείων έχουν περάσει στα πέντε δισεκατομμύρια ευρώ, έρχεται μια αναστολή πληρωμών παραδόσεων και τροφοδοσίας.
Και, όπως είναι επόμενο, ασθενείς με νευροψυχιατρικά προβλήματα θα πρέπει να περιμένουν.

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΗΣ. Η ΟΛΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ.
Ο παραλογισμός της αγοράς είναι μια καθημερινή πραγματικότητα, που με τον χρόνο έχει γίνει παράδοση και λειτουργεί έτσι, π.χ. θέλουμε εναλλακτικό ωράριο, θέλουμε και συνεχές.
Θέλουμε καθαριότητα, αλλά, δεν θέλουμε να πληρώνουμε φόρους.
Απαιτούμε ευγένεια, ενώ είμαστε αγενείς. Θέλουμε έναν οδικό κώδικα, που πρώτοι τον παραβιάζουμε κτλ.
Το κυριότερο, θεωρούμε όλους τους διοικούντες λογικούς με κύρος και τους τοποθετούμε στις θέσεις που κατέχουν, ενώ θυμώνουμε, όταν αυτοί δείχνουν ανεπάρκεια.
Η παράδοση είναι έτσι, γιατί η χαρακτηριοδομή του μέσου ατόμου είναι έτσι. Ο καθένας κουβαλάει μια σχιζοφρενική ζυγαριά, που προσπαθεί να ισορροπήσει παρελθόν με παρόν.
Μια μόνιμη προσπάθεια να δικαιολογήσει τις αντιφατικές αποφάσεις του παρελθόντος με τις πράξεις του παρόντος.
Είναι θέμα ψυχιατρικής ανάλυσης.

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΥ ΡΥΘΜΙΣΕΩΣ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ. ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΙΜΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΜΦΙΒΟΛΟ.
Ως το Ιούνιο δεν προβλέπεται να πληρωθούν οι προμήθειες των νοσοκομείων κατά την εγκύκλιο του Υπουργείου Υγείας.
Μέχρι τότε όσοι συμμετέχουν σε αυτό τον κύκλο εργασιών πρέπει να περιμένουν, ότι και αν σημαίνει αυτό με την πίεση της χρηματοοικονομικής πιστωτικής χρήσης.
Βέβαια, με τον ρυθμό εισαγομένων στα νοσοκομεία και των απαιτήσεων, φαίνεται ότι μια τέτοια αναμονή δεν θα βρει την κατανόηση των τροφοδοτών του νοσοκομείου.
Βέβαια, το Υπουργείο δίνει την υπόσχεση πληρωμής σε δύο δόσεις, οι οποίες θα είναι η πρώτη για οφειλές ως τον Ιούνιο του 2007 και η δεύτερη για οφειλές ως το πρώτο εξάμηνο του 2009.
Όσον αφορά εξωσυμβατικές προμήθειες, που έγιναν στο μεσοδιάστημα από την θέσπιση του νόμου και τη λειτουργία της εν λόγω υπηρεσίας, δεν αναγνωρίζονται από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Υγείας και κατά συνέπεια, δεν θα πληρωθούν. Άρα, οι ήδη πιστούχοι του νοσοκομείου μέσω του Υπουργείου δεν έχουν πια καν τη διαβεβαίωση ότι θα λάβουν τα λεφτά τους.
Είναι ένα πολύ δυνατό παιχνίδι, που αξίζει να το παρακολουθήσεις και με τις εξελίξεις που θα έχει, προκειμένου να δούμε κατά πόσο θα μπορέσει να βγει σε πέρας όλο αυτό το μεγαλόπνοο σχέδιο του Υπουργείου να τροφοδοτήσει να νοσοκομεία, χωρίς να πληρώνει τους προμηθευτές.

H ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟΝ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑΣ.
Η πανελλήνια ομοσπονδία εργαζομένων στα νοσοκομεία έχει δηλώσει ότι από την επόμενη εβδομάδα θα επιμένει στους όρους τήρησης της συμφωνίας των εφημεριών και καλεί το υπουργείο να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Αλλιώς οι νοσοκομειακοί γιατροί θα απέχουν από τις δουλειές τους.
Αν το υπουργείο πάλι συμμορφωθεί ως προς τα νόμιμα, είναι αδύνατον να λειτουργήσουν τα ιατρεία, γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί γιατροί να καλύψουν αυτούς, που δικαιωματικά θα παίρνουν άδεια.
Άλλωστε είναι εύλογο διότι δεν μπορεί να γίνει μια τέτοια εφαρμογή εκ των πραγμάτων σε νοσοκομειακές θέσεις που εφημερεύει ένας η δύο γιατροί. Ο νόμος, όμως, είναι νόμος και πρέπει να εφαρμοστεί.
Το υπουργείο θα χρειαστεί πάλι να βρει μια μέση λύση και τα πράγματα θα συνεχίσουν τον δρόμο τους ως έχουν βέβαια προς το χειρότερο. Ένα δεύτερο μεγάλο πρόβλημα στον χώρο είναι οι δαπάνες οι φαρμακευτικές δαπάνες και οι δαπάνες υλικού.
Ο υπουργός σε μία επίδειξη τρομερής διπλωματίας κατάφερε να πείσει τους προμηθευτές να αναστείλουν τις κινητοποιήσεις τους υποσχόμενος έως 30% εξόφληση των υπαρχόντων χρεών. Εάν αυτό δεν γίνει σε εύλογο διάστημα παρ’ όλη την γοητεία και το ταλέντο του υπουργού έρχονται εμπλοκές και συγκρούσεις και φυσικά όλα αυτά εις βάρος των ασφαλισμένων και των αντίξοων κοινωνικών ιατρικών αναγκών που αυξάνονται ραγδαία.

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΟΥΝ ΜΕΣΩ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ. Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΠΟΙΚΙΛΕΙ ΑΠΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΈΩΣ «ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΕΣ».
Αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, τέλος Νοεμβρίου 2008, έχουμε έντονο το πολιτικό φαινόμενο της θεσμικής αντοχής.
Δηλαδή, το σύνολο της πολιτικής σκηνής, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, έχει περάσει την πληροφορία προς όλους μας, ότι πρέπει να δείξουμε αντοχή, και προπάντων ανοχή, σε ότι συμβαίνει, προκειμένου να εξασφαλίσουμε μια κοινωνική ηρεμία, την οποία, βέβαια, θα πρέπει πάλι να εγγυηθούμε οι ίδιοι, μια και το πολιτικό σύνολο είναι αναγνωρισμένης ανεπάρκειας.
Αυτό λέγεται θεσμική αντοχή και είναι κάτι ανάλογο με την δημιουργική λογιστική, που έφερε το οικονομικό κραχ.
Θυμίζει πολυέξοδες ιατρικές θεραπείες σε αδιάγνωστες ασθένειες, που γίνονται στο όνομα της ιατρικής δεοντολογίας, όπου ο γιατρός εμφανίζεται ασυνεπής, ο ασθενής πεθαίνει, η φαρμακευτική εταιρεία πλουτίζει και ο ανακριτής βάζει τον φάκελο στο αρχείο. Η μία και μοναδική αντίδραση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η άρνηση αποδοχής της πληροφορίας.

Πριν προβληματιστούμε γιατί καταρρέει τοι σύστημα υγείας, ας αναλογισθούμε από εμπειρίες του παρελθόντος τι χρειάζεται για να στηριχθεί.
1. Χρειάζεται αξιοκρατικά επιλεγμένο νοσηλευτικό προσωπικό, που να βγάζει σε πέρας το επιστημονικό και εργασιακό έργο. Τέτοιο δεν υπάρχει.
2. Χρειάζεται χρήματα για ανάπτυξη, και όχι χρέη. Τα χρέη κατά τους τελευταίους υπολογισμούς (διότι δεν υπάρχει ακριβής λογιστική) φθάνουν το 1τρις ευρώ. Χρήματα για να πληρωθούν δεν διατίθεται.
3. Χρειάζονται οργανωμένες και συντονισμένες εργασιακές συνθήκες, που, για να επιτευχθούν, είναι απαραίτητες οι προϋποθέσεις ΙΚΑ. Την στιγμή αυτή το εργασιακό καθεστώς είναι μεσαιωνικό.
4. Να φύγουν τα κόμματα και οι εντεταγμένοι τους από την διοίκηση. Αυτό απλά ακόμη δεν γίνεται.
5. Να αξιοποιηθεί το εξοπλιστικό υλικό και το κτιριακό δυναμικό. Αυτό, επίσης, είναι, για κομματικούς λόγους, αδύνατον.
6. Να πληρωθούν με σωστούς ανθρώπους οι ανάλογες θέσεις για ομαλή λειτουργία. Αυτό με την παρουσία της κομματικής διοίκησης δεν γίνεται.
Αν τα αναλογισθούμε όλα αυτά βλέπουμε ότι στον καιρό μας στήριξη του συστήματος υγείας δεν γίνεται.

ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΜΑ ΔΥΣΚΟΛΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ.
Στην Αμερική, όπου γεννήθηκε και στην ουσία ανατράφηκε σε πανεπιστημιακή βάση το σύγχρονο μάνατζμεντ, υπάρχει και μια ειδική κατηγορία για μάνατζερ, που σε περιόδους κρίσης αναλαμβάνουν τις δύσκολες αντιλαϊκές ή ακόμη, και βρώμικες οικονομικές δουλειές. Το ψυχολογικό προφίλ αυτών των ανθρώπων είναι συγκεκριμένο.
Είναι μέσα στα κατώτερα στελέχη προχωρημένης ηλικίας, χωρίς ιδιαίτερη οικονομική ευρωστία, και οικονομικοκοινωνικά απολύτως εξαρτώμενα από κάποιο λόμπυ που έχει και πολιτικές διασυνδέσεις. Δεν έχουν επαγγελματική φιλοδοξία και στόχους κοινωνικής ανόδου. Σε λίγα χρόνια τους περιμένει η αφάνεια και, στην καλύτερη περίπτωση, μια πενιχρή σύνταξη, που ασφαλώς δεν επαρκεί για την καθημερινότητά τους. Σε αυτήν την κατάσταση με αυτό το προφίλ η τελευταία κερδοφόρα προσφορά είναι ευπρόσδεκτη και κυρίως, έρχεται από σκοτεινή γωνία. Στην έλλειψη αυτοεκτίμησης και απελπισία που τον χαρακτηρίζει δέχεται σχεδόν για αστείο τίμημα σε σχέση με το μέγεθος του στόχου, την δουλειά, που θα τον αφήσει εκτεθειμένο και στιγματισμένο.
Μια τέτοια περίπτωση ζούμε τις τελευταίες μέρες με μάνατζερ κορυφαίας επιχείρησης. Ψυχιατρικά αξίζει η παρακολούθηση της πορεία του.

ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΚΡΑΧ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ, ΠΡΕΠΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ.











Τα νοσοκομεία πλημμυρίζουν από αδιάγνωστους ασθενείς, κακοπληρωμένους νοσηλευτές και κακοεκπαιδευμένους γιατρούς.
Τα ταμεία υγείας είναι βαριά λαβωμένα από την διαρροή των οικονομιών τους σε «τοξικά» ομόλογα, ακριβοπληρωμένα άχρηστα διευθυντικά στελέχη και κυρίως, ανυπαρξία γνώσεων και προγραμμάτων διαχείρισης. Η πρωτοβάθμια περίθαλψη βασίζεται σε μια επιστημονικά αστοιχείωτη συνταγογραφία και τριτοβάθμια, λόγω έλλειψης μέσων και γιατρών, δεν λειτουργεί στα νοσοκομεία.
Η υφισταμένη διοίκηση διαβρωμένη και ανεπαρκής είναι αδύναμη για το παραμικρό. Ο ασθενής είναι απελπιστικά μόνος.
Όσο πιο γρήγορα θα το καταλάβει, τόσο πιο γρήγορα θα περισώσει ότι μπορεί. Το πρώτο που πρέπει να κάνει ο ίδιος σε αυτήν την επιχείρηση σωτηρίας είναι να συλλέξει το δυνατόν καλύτερο ιστορικό των ιατρικών του προβλημάτων. Πότε, πως και, αν είναι δυνατόν, γιατί άρχισαν οι διάφορες ασθένειές του.
Κατόπιν, να συλλέξει για το ιστορικό του ο ίδιος πληροφορίες. Σήμερα το internet έχει τα πάντα και πάντα υπάρχει κάποιος κατάλληλος για να τον βοηθήσει καθ’ υπόδειξη.
Αφού τα γνωρίζει όλα αυτά καλά, πρέπει να μάθει πού, πως και πόσο υπάρχει μια λύση. Το λεγόμενο «επιλογή γιατρού».
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο γιατρός πρέπει όχι μόνο να δώσει αόριστες συμβουλές, αλλά, και να μπορεί να διαχειριστεί το θέμα. Αν δεν μπορεί, το δηλώνει και ακολουθεί η δεύτερη και τρίτη προσπάθεια.
Μόνον όταν η προσπάθεια αυτή τελεσφορίσει, ο ασθενής έχει την πληροφορία και την κατάσταση στα χέρια του και μπορεί να διεκπεραιώσει τα προβλήματά του.
ΑΜΕΤΟΧΟΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΠΟΤΕ.

Η ΟΛΙΓΟΦΡΕΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΑΛΙΟΣ ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ, ΠΟΥ ΥΠΟΔΗΛΩΝΕΙ ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Προχθές ο μάγος της αμερικανικής οικονομίας για 20 και πλέον χρόνια, ο κ. Άλαν Γκρίνσπαν, βρέθηκε στην πολύ δύσκολη κατάσταση απολογούμενος μπροστά σε μια επιτροπή να δεχθεί ότι έκανε λάθος. Συγκεκριμένα ο κ. Γκρίνσπαν ήταν αυτός που ενεθάρρυνε την φούσκα στις τιμές των κατοικιών στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα λεγόμενα sub primes, διατηρώντας για μεγάλο χρονικό διάστημα τα χαμηλά επιτόκια και προκαλώντας έτσι τις «κούφιες» ενυπόθηκες δανειοδοτήσεις. Δέχθηκε, λοιπόν, απολογούμενος στην διερευνητική επιτροπή της αμερικανικής βουλής προχθές ότι δεν είχε θεσπίσει ελεγκτικούς μηχανισμούς σωστούς και αυστηρούς για να προστατεύσει τόσο την αγορά, όσο και τους επενδυτές και κυρίως, να απομονώσει τα «τοξικά παράγωγα», που έφεραν την φούσκα της κρίσης.
Παραδέχθηκε ότι έχουμε ένα τσουνάμι κρίσης, έτσι όπως εμφανίζεται μια φορά κάθε 100 χρόνια, και κυρίως, δέχθηκε ότι υπεύθυνος για την τραπεζιτική κρίση είναι και ο ίδιος μένοντας πιστός στην πεποίθησή του ότι οι τράπεζες μόλις κορυφωνόταν το πρόβλημα δεν μπορούσαν να λύσουν το γόρδιο δεσμό.
Με λίγα λόγια ο Άλαν Γκρίνσπαν, ο μεγάλος τιμονιέρης της παγκόσμιας οικονομίας και ένα από τα πιο ισχυρά πρόσωπα, με ιδιαίτερα βαρύνουσα γνώση στο διεθνές νομισματικό ταμείο, δηλαδή, στην οικονομικά ηγέτιδα δύναμη του κόσμου, έρχεται να παραδεχθεί την ανεπάρκειά του και γιατί όχι, την μειωμένη του κρίση, άρα, και την ολιγοφρένια του επαγγελματικού διαλογισμού του. Δεν είναι, βέβαια, κακό όταν κανείς κάνει αυτοκριτική και αυτό γίνεται για να διορθώσει τα λάθη του ή να πληρώσει το τίμημα της τιμωρίας των συνεπειών των λαθών του. Ο κ. Γκρίνσπαν δεν το έκανε ούτε για τον έναν, ούτε για τον άλλο λόγο, ποντάρει στο ότι παρόλο που είναι ολιγοφρενής, όλοι οι άλλοι που τον ακούν και διοικούν ή διοικούνται σύμφωνα με τις υποδείξεις του είναι πιο ανεπαρκείς και ολιγοφρενείς από αυτόν. Συνεπώς, θα δεχθούν να πληρώσουνε την ζημιά των πράξεων του χωρίς διαμαρτυρία.
Άλλωστε εν κατακλείδι και ο ίδιος πρότεινε την ατιμωρησία και την συνέχιση της λειτουργίας του τραπεζιτικού συστήματος με τον ίδιο τρόπο. Τα 20 χρόνια ηγεσίας του στην παγκόσμια οικονομία του δίνουνε χωρίς άλλο την πεποίθηση ότι έχει δίκιο για τις σκέψεις του

ΕΝΤΟΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΙΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ. Η ΑΝΑΛΟΓΗ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΝΟΣΗΛΕΥΤΩΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ.
Η αύξηση των μη περιπατικών ασθενών στην Ευρώπη αυξάνεται ραγδαία. Οι ασθενείς αυτού του είδους μετά από μια σύντομη παραμονή στους νοσοκομειακούς χώρους παραπέμπονται σε άλλα ιδρύματα ή σε κατ’ οίκον νοσηλεία.
Όποια όμως και αν είναι η πορεία και η εξέλιξη των νοσημάτων, ένα είναι σίγουρο. Ότι είναι αναγκαία η αύξηση των νοσηλευτών, τουλάχιστον κατά 15% σε σχέση με τα προηγούμενα έτη.
Μια τέτοια αύξηση δεν μπορούν πια να την αντέξουν ούτε τα ταμεία, ούτε οι επικουρικοί για αυτό το είδος βοηθείας κρατικοί οργανισμοί. Τα έξοδα αυτά κατ’ ανάγκη πρέπει να περάσουν στα νοικοκυριά. Δηλαδή, στη σύγχρονη Ευρώπη ισχύει για την τρίτη ηλικία το «όποιος πληρώνει ο ίδιος, έχει τη φροντίδα του».

Φαίνεται πως για όλες τις επιπτώσεις της ακρίβειας, της στάσης του εμπορίου, των οικονομικών διαταραχών, δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, υπεύθυνη είναι η ανεπάρκεια των οικονομικών στελεχών στην Ελλάδα.
11,4% του ΑΕΠ δίνονται για τη στήριξη του τραπεζιτικού συστήματος, προκειμένου να διευκολυνθεί η διαφυγή από την κρίση. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, το τετραπλάσιο έναντι, δηλαδή, του 3,2% του ΑΕΠ, που δίνονται για την παιδεία. Με το δεδομένο δε ότι οι ανάγκες δεν είναι για τις ελληνικές τράπεζες τόσο μεγάλες, ώστε να ακολουθεί ένα σχέδιο «Αλογοσκούφη» κατά το ανάλογο σχέδιο «Πόλσον», που ακολουθείται στις ΗΠΑ για τη στήριξη των τραπεζών, άρα απλώς είναι μια μιμητική κίνηση για μια ενδεχόμενη αντιμετώπιση, καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος αυτής της τονωτικής ένεσης.
Βέβαια, οι τράπεζες δεν έχουν πρόβλημα να πάρουν όλοι, όπως δεν έχουν και πρόβλημα να τα διαθέσουν, τη στιγμή που αυτή η παράλογη κίνηση, ενώ χορηγεί 28 δισεκατομμύρια στις τράπεζες, χορηγεί μόνο 0,1 δισεκατομμύρια για τους φτωχούς, το ταμείο, δηλαδή, των φτωχών.
Απ’ ότι φαίνεται, οι τράπεζες θέλουν να πάρουν αυτά τα λεφτά, αλλά, αναθέτουν στην πολιτεία, σε άλλους, δηλαδή, ανεπαρκείς να βρουν και τη φόρμουλα που θα της τα δώσουν. Δηλαδή, να τα πάρουν, έχουν αυτό το κίνητρο, αλλά, παράλληλα χωρίς να γίνει γνωστό πόσα πήραν, ποιοι τα πήραν και για ποιο λόγο. Δηλαδή, χωρίς κανέναν έλεγχο.
Κατά το γνωμικό μπορούν οι ίδιοι να παρέχουν πάλι υψηλά επισφαλή δάνεια, όπως αυτοί υπολογίζουν, και εάν τα χάσουν, εγγυάται και πάλι ο φορολογούμενος, έτσι ώστε κάποιος τραπεζίτης, που θα αναλάβει αυτό το ρίσκο, και θα πάει στραβά να ξαναπάρει πάλι από τον κρατικό κορβανά, ή Ευρωπαϊκό, εν προκειμένου, αφού ο φορολογούμενος θα πληρώνει.
Με τρόμο βλέπουμε ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που οι ανεπαρκείς να θεωρούν την ανεπάρκειά τους δεδομένη σε ότι αφορά την οικονομική κατάσταση και τις διαχειρίσεις τους. Είναι απολύτως σίγουρο πως αν αυτό το πράγμα δε σπάσει σαν πυογόνο απόστημα, σύντομα θα έχουμε ξανά τα ίδια πράγματα από την αρχή και εμάς τους ίδιους όλους να παραξενευόμαστε πώς οι ανεπαρκείς κυβερνούν τη στιγμή που τους εκλέγουμε εμείς οι ίδιοι.

Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΑ ΚΛΙΣΕ ΛΑΙΦ-ΣΤΑΙΛ ΚΑΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΈΛΛΕΙΜΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΙΚΟΥ.
Ψυχιατρικά πάντοτε ενδιαφέρει η άποψη που αφήνουν οι κυβερνώντες στους κυβερνωμένους. Δε διαμορφώνουν απλώς το κοινωνικό πολιτικό πνεύμα, αλλά, δίνουν και τη δομή της λαϊκής ψυχολογίας.
Ακούγοντας το Νο 2 της κυβερνητικής ιεραρχίας να μιλάει στη Βουλή ερεθίζονται πολιτικά, κοινωνικά και ανθρώπινα αισθητήρια. Δεν πρόκειται για ένα πρόσωπο αμυνόμενο, ούτε για πολιτικό που κάνει απολογισμό, πρόκειται για έναν κυβερνητικό παράγοντα με αναφορά σε συγκεκριμένη κυβερνητική γραμμή και έργο. Το συγκεκριμένο πολιτικό πρόσωπο, όταν επιλέχθηκε για αυτή τη θέση, μεταξύ των θετικών στοιχείων του βιογραφικού του ήταν η αριστερά παιδεία και ο πραγματισμός, όσο αφορά την πολιτική αντίληψη. Κανένα από αυτά τα δύο στοιχεία δεν έγινε χθες αντιληπτό σε μια ομιλία κατάλληλη για κλίμα νεοελληνικού καφενείου στη Βουλή.
Σε μέτρια ελληνικά, κοινότυπα κλισέ και παντελή έλλειψη πολιτικής παιδείας ήταν μια αναφορά – αντίθεση προς άλλο πολιτικό πρόσωπο θεωρούμενο «ισοϋψούς» επιθετικού δυναμικού. Αριστερές ιδέες και ιδιαίτερα εκφραζόμενες κατά τη νεότητα σημαίνει καλλιέργεια της κοινωνικής ευαισθησίας, σκληρή μέθοδο αυτοκριτικής και φιλομάθειας, παράλληλα, όμως, σημαίνει και αριστερό τρόπο ζωής.
Ο αριστερός τρόπος ζωής είναι η επιλογή διαβίωσης δια των ελαχίστων υλικών και αυτά σε ισομερή κατανομή με συντρόφους – συμπολίτες και πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων τους. Αυτό που μαθαίνει αυτός που ζει αριστερά είναι ότι δε βοηθάει σε καμιά κλεψιά κάποιου άλλου, ακόμα και αντιπάλου. Αριστερός τρόπος ζωής είναι αμιγώς προσωπικό θέμα και εκ προοιμίου δια του παραδείγματος, γίνεται παράδειγμα προς μίμηση.
Κάποτε άνθρωποι που ζούσαν αριστερά καταξιώθηκαν και ως ηγέτες, αλλά, εξακολούθησαν να ζουν με αυτόν τον τρόπο χωρίς να αλλοιώνουν τον πολιτικό τύπο, που ακολουθούσαν. Η φθορά της εξουσίας σπάνια ακουμπούσε το πρόσωπό τους. Πολιτκά λάθη, ναι. Λάθος σχεδιασμοί, επίσης. Αλλά, φθορά του Εγώ καταργεί τον ηγέτη. Έτσι, λοιπόν, ο «γιος του ταχυδρόμου» δεν παρουσίαζε την εικόνα του ηγέτη Νο 2, αλλά, τον ανεπαρκή πολιτικό με τα λάθος εύσημα, που πιστοποιούσε και την ανεπάρκεια αυτού που τον επέλεξε.

Κάποτε, πριν από πολλά χρόνια βρέθηκα σε ένα νοσοκομείο της Αβάνας, την εποχή που το εμπάργκο ήταν στην πλήρη άνθισή του. Σε αυτήν την ομολογουμένως μικρή και άκρως φτωχή και από το εμπάργκο πολύ πιο άσχημα τροφοδοτούμενη χώρα ήταν ένας τεράστιος άθλος να βρεθεί ιατροτεχνικό υλικό προκειμένου τα νοσοκομεία να έχουν μια ομαλή λειτουργία.
Ως εκ τούτου, τότε βρέθηκε σαν μια λύση εάν οι τρεις από τις πέντε ακτινογραφίες που θα παράγγελνε ένας γιατρός δεν ήταν παθολογικές, θα είχε αντίκτυπο στην ικανότητα του και θα αντιμετώπιζε πειθαρχικές ποινές. Δόξα το Θεώ, εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα.
Ως εκ τούτου, κάθε γιατρός μπορεί να κάνει άνετα την δουλειά του παραγγέλνοντας όλα αυτά τα υλικά που χρειάζεται για το καλό των ασθενών του. Υπάρχει, όμως, μια σχιζοφρενική κατάσταση, που πρόκειται να οξυνθεί έντονα τους επόμενους μήνες.
Πρόκειται για ένα έλλειμμα 500 εκατομμυρίων ευρώ, που το ίδιο το Δημόσιο χρωστάει στον εαυτό του, σε ότι αφορά έξοδα περίθαλψης δημοσίων υπαλλήλων και δεν πληρώνεται, με αποτέλεσμα να μην λειτουργούν τα νοσοκομεία. Βέβαια, υπάρχουν και άλλα τεσσεράμισι δισεκατομμύρια ευρώ με οφειλές προς τρίτους και κυρίως, προμηθευτές, που οδηγούν σε τεράστια δυσλειτουργία λόγω αδυναμίας παράδοσης των υλικών από τρίτους προς τα νοσοκομεία.
Όσο και αν ακούγεται περίεργο, οι μεγάλες καθυστερήσεις πληρωμής και αποπληρωμής των χρεών του δημοσίου προς τους προμηθευτές οδηγεί σε ένα λειτουργικό αδιέξοδο υποχρεωτικό, γιατί οι εταιρείες που παραδίνουν τα αναλώσιμα στο δημόσιο δεν πληρώνουν προς τους εξωτερικούς προμηθευτές, με αποτέλεσμα ο φαύλος κύκλος να οδηγήσει σε λειτουργική αδυναμία.
Είναι μια έκφραση της ελληνικής νοοτροπίας της προχειρότητας και της αίσθησης ότι όλα μπορούν να τελειώσουν την τελευταία στιγμή.

Μετά από πολλές έρευνες και ενώ ο κόσμος έχει φτάσει στο χείλος της καταστροφής, ανακάλυψαν οι «ειδικοί» ότι για την χρηματοοικονομική κρίση φταίει η ανεπάρκεια των υπαλλήλων της.
Ο πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπεν Μπερνάνκι, προχτές σε μια ομιλία που έκανε σχετικά με την κρίση πρότεινε επανάκαμψη της μείωσης των επιτοκίων και δραστηριοποίηση της ρευστότητας, καθώς επίσης, και επαναλειτουργία με τον παλιό τρόπο όλων των μηχανών του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Δηλαδή, παραδέχεται ο πρόεδρος ότι έγιναν λάθη και εδώ πλέον συμβαίνει το εξής τρελό: επεμβαίνει το κράτος προκειμένου να δώσει την δύναμη στην ιδιωτική πρωτοβουλία, δηλαδή, στο χρηματιστήριο να πάρει πάλι εμπρός και να ξαναρχίσει το ίδιο παιχνίδι από την αρχή, παραδεχόμενος ουσιαστικά ότι δεν έχει άλλη λύση.
Παράλληλα, ο πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Ντομινίκ Στροσκά,ν λέει ότι οι διαγραφές θα φτάσουν το 1,4 τρισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή, όλα αυτά θα τα διαγράψουν σαν χρέη από αυτούς που χρωστάνε πραγματικά και προφανώς με την μέθοδο της φορολογίας θα εισπραχθούν ξανά από τρίτους, οι οποίοι δεν είχαν και καμία σχέση με όλη αυτή μεγάλη ταλαιπωρία.
Βέβαια, οι φορολογούμενοι δεν πρόκειται να συμφωνήσουν να σώσουν το τραπεζιτικό σύστημα όλων αυτών των χωρών που συμμετείχαν στο χορό του παραλόγου, αλλά, από την άλλη μεριά ποιος τους ρωτάει καν. Ίσως η μόνη άμυνα είναι η ιδιομορφία και η πολιτισμική εικόνα της Ευρώπης, η οποία λόγω των διαφορών σίγουρα δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο.
Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχαστεί ούτε μια στιγμή πως οι συνέπειες της άσχημης ψυχολογίας έχουν φέρει ένα πάρα πολύ βαρύ κλίμα στον καπιταλισμό, γιατί πλέον κανένας δεν έχει την διάθεση να καταναλώσει, κανένας δεν έχει την πρόθεση να ξοδέψει και το σύνθημα «αγοράστε ή χανόμαστε» δεν έχει πλέον ελπίδα.
Ο μεγάλος ρόλος είναι η ψυχολογία του κόσμου, η οποία έχει τραυματιστεί πάρα πολύ και όπως φαίνεται, δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει εύκολα προκειμένου να δώσει την δυνατότητα στους κερδοσκόπους να παίξουν πάλι στις πλάτες των μικρών και να τους πάρουν όση εργατική δύναμη τους έχει απομείνει.
Θα πρέπει τώρα να ενεργήσουν οι μεγαλοκαρχαρίες με άλλους τρόπους που φαίνεται ότι ακόμα δεν έχουν προετοιμάσει και μόλις τους δούμε θα τους γνωρίσουμε καλύτερα.

ΑΜΗΧΑΝΙΑ, ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ, ΠΑΝΙΚΟΣ: ΤΑ ΤΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
Οι Γερμανοί είναι πάντα πρακτικοί άνθρωποι και για ό,τι συμβεί στις αναλύσεις τους και για όποια καταστροφή και αν έρχεται, από οποιαδήποτε μεριά δική τους ή ξένη, αναλύουν τα πράγματα πρακτικά και τα ονομάζουν με το όνομά τους.
Αυτό βοηθάει στην καλύτερη θεώρηση και εκτίμηση των πραγμάτων και δίνει την δυνατότητα να αποφευχθούν μελλοντικά λάθη. Έτσι, λοιπόν, αυτό το φαινόμενο της πτώσης των γιγαντιαίων αμερικανικών οικονομικών κολοσσών το ονόμασαν «καπιταλισμό του καζίνου».
Η έκφραση αυτή καθιερώθηκε στην γερμανική αγορά μετά από την πτώση του μεγαλύτερου ασφαλιστικού οργανισμού, της AIG, η οποία σημειωτέων έχει και δύο θυγατρικές στην Ελλάδα, και η οποία επιχειρεί, μετά από ένα δανεισμό εκατό δισεκατομμυρίων, μήπως και γλυτώσει το κραχ και μαζί με αυτήν και οι ασφάλειες των πελατών της.
Μόργκαν Στάνλευ, Γκόλντμαν Σαξ, Λέμαν Μπράδερς, Μέριλ Λίντς: πρόκειται για μυθικά ονόματα πριν από λίγους μήνες στον χώρο των τραπεζών, τα οποία το ένα μετά το άλλο κατέρρευσαν, με αποτέλεσμα να παρασύρουν σε οικονομικό μαρασμό και καταστροφή εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι πλέον δεν έχουν άλλη προοπτική οικονομικής επιβίωσης.
Το σημαντικότερο όλων είναι ότι η επίσημη αμερικανική κυβέρνηση δια του προέδρου της, Τζορτζ Μπους, προσπαθώντας να απαλύνει τις εντυπώσεις, δημιούργησε μια ασφαλιστική δικλείδα, κατά την οποία επιχειρεί να κοινωνικοποιήσει τα χρέη των τραπεζών και να τους αφήσει να ιδιωτικοποιηθούν τα κέρδη.
Βλέπει κανείς και τις προεκτάσεις που έχουν όλα αυτά και στην δική μας οικονομία. Βέβαια, ο πρωθυπουργός μας βγαίνει καθησυχαστικός, όσο ακόμη είναι στην θέση του, και λέει ότι οι ελληνικές και ευρωπαϊκές τράπεζες είναι προστατευμένες από το σύστημα και ότι δεν θα έχει αυτό συνέπειες στην καθημερινότητά μας.
Βέβαια, αυτό δεν αληθεύει, διότι ήδη τρέχουμε με ένα έλλειμμα 3%, ήδη οι τράπεζες αποφάσισαν τα, κατά την γνώμης τους επισφαλή δάνεια, και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες θα βρεθούν σε οικονομικό αδιέξοδο.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, άσχετα με τις τυχόν πρόσκαιρες διαβεβαιώσεις, από όπου και αν προέρχονται, από όσο επίσημα χείλη και αν είναι, έρχεται ο πανικός της οικονομίας του καζίνου, η οποία βασίζεται στο πουθενά και έχει τέλος την άβυσσο.

ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΤΑ 400 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ
Μία οικονομική ασφυξία, που πιέζει πάρα πολλές ελληνικές θεραπευτικές μονάδες, οι οποίες καταφεύγουν στον ακριβό δανεισμό προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν την ομαλή τους λειτουργία. Πολλά από αυτά τα νοσοκομεία έχουν παραδοθεί στην κρατική ενίσχυση, που είναι και η τελευταία ελπίδα για τη συνέχιση της λειτουργίας τους. Τώρα αν είναι ομαλή ή όχι αυτή η λειτουργία, θα δείξει ο χρόνος.
Στην ταμπέλα που δείχνουμε φαίνονται οι οφειλέτες. Εκεί φαίνεται το τι χρωστάει το κάθε νοσοκομείο της πρωτεύουσας και των ελληνικών μεγαλουπόλεων αναλυτικά. Το χρέος είναι τεράστιο, η δυσλειτουργία είναι πάρα πολύ μεγάλη. Η διοίκηση που κουμαντάρει όλα αυτά τα πράγματα, το μόνο που κάνει, παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες, είναι να αναπαράγει το χρέος όλο και προς τα πάνω, οι ασθενείς αυξάνονται, οι θεραπείες γίνονται πολυπλοκότερες, οι ανάγκες σε φάρμακα περισσότερες.
Είναι κάτι πάρα πολύ έντονο με κοινωνική προέκταση και κοινωνικό άγχος. Πλέον, η γενική υποβάθμιση των νοσοκομείων λόγω των μεγάλων χρεών και της αδυναμίας πληρωμής γιατρών, και ιδιαίτερα εξειδικευμένων σε σπάνιες ειδικότητες, αυξάνει το κόστος και υποβαθμίζει τα νοσοκομεία. Αυτή τη στιγμή και εξετάσεις δε μπορούν να γίνουν και θεραπεία σωστή δε μπορεί να δοθεί, ή αν γίνει προσπάθεια και για τα δύο δεν υπάρχει ο κατάλληλος γιατρός εκεί ή ομάδα των θεραπευτών να τα συντονίσει.
Βέβαια, σε τέτοιες κακές καταστάσεις λείπει παντελώς και το στοιχείο της έρευνας. Όπου δεν υπάρχουν λεφτά, δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο.
Όλοι μας παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα την εξέλιξη αυτής της τεράστιας φούσκας χρεών, όπου όλοι γνωρίζουμε πως δεν υπάρχουν τα χρήματα να πληρωθούν τα χρέη. Περισσότερο το γνωρίζουν και οι δανειστές, εν προκειμένου οι φαρμακευτικές εταιρείες, που θα πάψουν σιγά – σιγά να τροφοδοτούν τα νοσοκομεία. Το αποτέλεσμα μπορεί κανείς να το φανταστεί.

ΠΩΣ ΤΟ ΨΥΧΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ
Κάποιος βουλευτής αυτή την κρίσιμη εποχή, και ενώ όλα πολιτικά είναι ρευστά, χωρίς ιδιαίτερο πολιτικό λόγο, προβαίνει σε μια ενέργεια, που αλλάζει όλο το πολιτικό σκηνικό. Ένας άνθρωπος αρίστου πολιτικού ήθους, χρόνια δοκιμασμένος από μία παράταξη, χωρίς σκάνδαλα, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, πάντοτε με τη συμπεριφορά μιας χρυσής μετριότητας, διεγείρεται ξαφνικά, θυμωμένα καταφεύγει σε μια ενέργεια – πρόκληση, προκειμένου να προκαλέσει την αντίδραση πάνω στο πρόσωπό του.
Ο θυμός του έχει αποτέλεσμα. Όντως, προκαλείται η αντίδραση της κυρίαρχης πολιτικής πλευράς και του κόμματός του πάνω του και δημιουργείται ένας νέος πολιτικός σάλος, και πιθανόν, ένα κλίμα που φέρνει σε εκλογές, που δε συμφέρουν κανέναν.
Υπάρχει, βέβαια, η σκέψη ο βουλευτής αυτός να χρησιμοποιήθηκε σαν «χρήσιμος ηλίθιος». Συμβαίνει πάρα πολύ τακτικά, όταν κάποιος γνωρίζει τα αισθήματα κάποιου, να μπορεί να κατευθύνει τη θυμωμένη του αντίδραση προς το επιθυμητό, ως προς τον υποκινητή, αποτέλεσμα. Έχουμε, δηλαδή, το φαινόμενο μιας χειριστικής συμπεριφοράς κάποιου ανθρώπου που γνωρίζουμε πολύ καλά τις αντιδράσεις του σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και δη, θυμού. Προφανώς, κάτι τέτοιο έγινε και με τον ψυχικά, και ηθικά, ακέραιο βουλευτή, που χρόνια ολόκληρα ήταν η προσωποποίηση, σε ότι αφορά πίστη και νομιμότητα έναντι στο κόμμα.
Το ενδιαφέρον από ψυχιατρικής πλευράς είναι ότι όταν υπάρχει έλλειψη εμπνευσμένης διαχείρισης (απουσία ηγέτη), τότε ακριβώς σε μία ομάδα και στη μηχανική της κυβέρνησης και της κοινωνίας, έχουμε αρνητικά αποτελέσματα με το φαινόμενο της χιονόμπαλας από πλευρές που ούτε περιμένουμε.
Σε μέρες παγκόσμιας κρίσης τέτοιου είδους πολιτικές ενέργειες χαρακτηρίζονται μεν από το συναίσθημα, κατευθύνονται δε από σκοπιμότητες ή από λάθος υπολογισμούς, είναι αρνητικές για όλο το κοινωνικό σύνολο και για τα πρόσωπα που τις προκαλούν.
Με οποιαδήποτε λογική σειρά θα έπρεπε να έχουν αποφευχθεί. Ακόμα και αν αυτό δεν είναι κατορθωτό, θα πρέπει τότε να φτάσουμε σε ένα σημείο, τουλάχιστον με ανάλογες κινήσεις, να αποφύγουμε τα δυσάρεστα αποτελέσματα.
Για το μέσο πολίτη που τα παρατηρεί αυτά, και τις ενέργειες που γίνονται για αυτόν, χωρίς αυτόν, καλό είναι να γνωρίζει ότι έχουμε ένα μείγμα θυμικής αντίδρασης και πολιτικής σκοπιμότητας ακαθόριστων συμφερόντων. Συνεπώς, όταν κληθεί άλλη μια φορά να ψηφίσει, να θυμάται πώς αρχίζει η ψήφος του και πώς τελειώνει η πολιτική πράξη. Είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για να δείξει ότι δεν υπάρχει λογική συνέχεια μεταξύ των δύο.