NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ, Η ΕΝΑ ΖΑΡΩΜΕΝΟ ΜΕΤΩΠΟ, ΕΝΑ ΑΓΡΙΟ ΒΛΕΜΜΑ, ΜΙΑ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
Αυτή η γλώσσα του σώματος είναι που δημιουργεί την δυνατότητα επικοινωνίας μεταξύ μας και μεταφράζουμε τα συναισθήματά μας έτσι όπως πραγματικά είναι. Χωρίς αυτή την δυνατότητα να ερευνούμε και να εξηγούμε τις λεπτές κινήσεις και εκφράσεις, δεν είναι δυνατή ούτε η επικοινωνία ούτε η επικοινωνία ούτε και η γλώσσα. Στον αυτισμό αυτές ακριβώς οι ικανότητες δεν υπάρχουν, για παράδειγμα ένα θλιβερό βλέμμα και παράλληλα μία μελαγχολική εξήγηση δεν είναι κάτι που αντιμετωπίζεται με το αυτονόητο συναίσθημα της κατανόησης. Ο αυτιστικός πρέπει πρώτα να το μάθει αυτό. Το ίδιο ισχύει και με τις εικόνες, με τις ομιλίες, με την ειρωνεία, με το κάθε τι. Πίσω από τις όποιες κινήσεις ή συνειρμούς πρέπει να μάθουμε να αναπτύσσουμε τα πάντα για να μπορούνε να έχουν την επικοινωνία, και αυτό το μάθημα είναι πάρα πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν απαντούν ή απαντούν και δεν κάνουν τίποτα για να συνεχίσουν τον διάλογο. Αυτό που οι άλλοι έχουν έμφυτο για να καταλαβαίνουν τους υπόλοιπους, τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις τους, οι αυτιστικοί πρέπει να το μαθαίνουν, πρέπει να κουραστούν προκειμένου να καταλάβουν κάποιες καταστάσεις. Και πάλι όμως καταλαβαίνουν το σύνολο, χωρίς να συναισθάνονται. Αυτό είναι και η μεγάλη δυσκολία.

ΣΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ASPERGER ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΛΑΦΡΑ ΜΟΡΦΗ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ ΤΟΥ ΠΡΟΜΕΤΩΠΙΑΙΟΥ ΛΟΒΟΥ.
Ένα πολύ ευρέως διαδεδομένο παιδικό σύνδρομο, που μπορεί να βασανίζει για χρόνια τα παιδιά αν δεν υπάρξει σύντομη και σωστή διάγνωση είναι το σύνδρομο Asperger. Έχει το όνομα του ερευνητή που το πιστοποίησε, του ψυχίατρου Χανς Άσπεργκερ από τη Βιέννη, που το περιέγραψε το 1944. κέρδισε, όμως, την παγκόσμια αναγνώριση και πέρασε σα μια νευρολογική καταχωρημένη αρρώστια μετά τη συνεισφορά της Λόρνα Γουίνγκ, το 1981, η οποία περιέγραψε και τα πρώτα περίπου 40 περιστατικά του συνδρόμου.
Το σύνδρομο αυτό, όπως είπαμε και παραπάνω, είναι πολύ ελαφριάς μορφής, θέλει ιδιαίτερη προσοχή να διαγνωστεί, και αν το δει κανείς μία φορά, το γνωρίζει για πάντα. Χαρακτηρίζεται από έξι ειδικές διαταραχές, από τις οποίες δύο αν συναντήσουμε σε ένα άτομο από αυτές, μπορούμε να πούμε ότι πάσχει λιγότερο ή περισσότερο από το σύνδρομο Asperger.
1. Προβλήματα λόγου και επικοινωνίας. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε μονότονο, συχνά επαναλαμβανόμενο, χωρίς διακοπή, δυσνόητο λόγο με πλήρη αδυναμία συντονισμού διαλόγου και επικοινωνίας με τον άλλο.
2. Απουσία κριτικής σκέψης. Ο τρόπος σκέψης είναι δύσκαμπτος και δύσκολος. Η κατανόηση αφηρημένων εννοιών αδύνατη, η συνδυαστική ικανότητα μηδαμινή και πλήρης αδυναμία διεκπεραίωσης συγκεκριμένων υποθέσεων.
3. Μικρή Λανθάνουσα αναστολή. Ενδιαφέρον, εδώ, από ότι παρατηρείται στα παιδιά, είναι η μικρή λανθάνουσα αναστολή, δηλαδή, το φίλτρο αυτό στον εγκέφαλο, που χωρίζει τα ουσιώδη από τα επουσιώδη, είναι πάρα πολύ μικρό και έτσι έχουμε μια παθολογική ενασχόληση μόνο με ένα αντικείμενο ή μια κατάσταση, π.χ. το ενδιαφέρον για την αστρονομία.
4. Αδυναμία προσαρμοστικότητας. Κανονικά τώρα εμφανίζονται έντονα αισθήματα αγωνίας, άγχους μπροστά σε κάθε καινούρια κατάσταση ή μικροπροβλήματα.
5. Αδεξιότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτά τα παιδιά δε μπορούν να εναρμονίσουν τις καθημερινές δραστηριότητες με τις κινήσεις τους. Τους φεύγουν χαρτιά από τα χέρια, πέφτουν μολύβια, δε μπορούν να συνδυάσουν το λόγο με κίνηση και αδυνατούν να έχουν γρήγορα αντανακλαστικά.
6. Παθολογικό εγκεφαλογράφημα.

Όπως είπαμε, όταν συμβαίνουν δύο από αυτά που αναφέραμε, τότε έχουμε την υπόνοια μιας ελαφριάς περίπτωσης Asperger, που χρήζει οπωσδήποτε νευρολογικής και νευροφυσιολογικής εξέτασης. Στις περιπτώσεις αυτές εκτεταμένα εγκεφαλογραφήματα καταδεικνύουν τις εστίες, όπου έχουμε τις διαταραχές, πάνω στις οποίες μπορεί να βασιστεί και η τυχόν θεραπεία. Η πρόγνωση είναι καλή.

Μία από τις «ιδιοτροπίες» του εγκεφάλου είναι να προωθεί ανεξέλεγκτα κάποιες από τις λειτουργίες του, που, για λόγους «ιδιορρυθμίας» του, δίνει προτεραιότητα έναντι κάποιων άλλων απαραίτητων για την κοινή επικοινωνία.
Σε αυτή την κατηγορία των διαταραχών ανήκει και ο αυτισμός. Σε αυτές τις περιπτώσεις, που έχουμε την πλήρη άρνηση του ασθενούς για οποιαδήποτε επικοινωνία και έναν ακαθόριστο φόβο για οτιδήποτε εξωτερικό, ο εγκέφαλος δείχνει μια υπέρμετρη δραστηριότητα των περιοχών του που διεγείρουν καλλιτεχνικές δραστηριότητες.
Στην περίπτωση του ινδοβρετανού Στέφεν Γουιλτσαϊρ έχουμε ένα μοναδικό παράδειγμα της έκφρασης αυτής της εγκεφαλικής «ιδιορρυθμίας». Ο 34χρονος κάνοντας μια ολιγόλεπτη περιήγηση με το ελικόπτερο πάνω από το Λονδίνο, μπόρεσε μετά ανακαλώντας από τη μνήμη του ό,τι είδε, να το ζωγραφίσει κυριολεκτικά με την κάθε λεπτομέρεια (εικόνα).
Μελετητές, που ερεύνησαν το φαινόμενο, θεωρούν ότι η αναστολή άλλων εγκεφαλικών λειτουργιών που δημιουργούν τον αυτισμό, δίνει ενέργεια και δυνατότητα στις περιοχές της μνήμης και εκφραστικής τέχνης να αποδώσουν το ζωγραφικό έργο του Στέφαν.