Υπάρχει η παροιμία «ο θάνατός σου, η ζωή μου», και μπορεί, δυστυχώς, αυτό να είναι πολλές φορές το αποτέλεσμα μιας λογικής σκέψης. Η ιδέα της θανάτωσης κάποιου για το συμφέρον μας είναι απολύτως αποκρουστική.
Συγκεκριμένοι μηχανισμοί του μυαλού μας λειτουργούν βάζοντας σε ενέργεια το αίσθημα δικαιοσύνης, οίκτου, ενοχής, ντροπής και αποτρέπουν στη συγκεκριμένη περίπτωση τη λογική, που υπαγορεύει την εξόντωση και τον σκοτωμό. Βέβαια, υπάρχουν και εξαιρέσεις σε ανθρώπους που αποφασίζουν εύκολα και προς το συμφέρον τους με αποτέλεσμα να εξοντώνουν τους αντιπάλους γρήγορα για το ιδίο συμφέρον τους, οικονομικό, κοινωνικό, οικογενειακό, επαγγελματικό, πολιτικό κλπ.
Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε ανθρώπους με σαφείς εγκεφαλικές δυσλειτουργίες σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, που έχουν διαγράψει τη γονιδιακά έμφυτη λογική λόγω της βλάβης και προβαίνουν στις αποτρόπαιες πράξεις.
Η σύγχρονη νευροφυσιολογία και οι απεικονιστικές μέθοδοι που υπάρχουν σε καθημερινή βάση και σε πολλές εγκεφαλικές παθήσεις πιστοποιούν τα όσα αναφέραμε.
Αξίζει, λοιπόν, κανείς να σκεφθεί ότι αν αφήναμε τον εγκέφαλο να λειτουργήσει στους απόλυτα φυσιολογικούς ρυθμούς του και στις γονιδιακές του επιλογές, θα είχαμε μια ζωή χωρίς πολέμους. Τροποποιημένη μεν, αλλά, οπωσδήποτε χωρίς συγκρούσεις.
Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε ανθρώπους με σαφείς εγκεφαλικές δυσλειτουργίες σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου, που έχουν διαγράψει τη γονιδιακά έμφυτη λογική λόγω της βλάβης και προβαίνουν στις αποτρόπαιες πράξεις.
Η σύγχρονη νευροφυσιολογία και οι απεικονιστικές μέθοδοι που υπάρχουν σε καθημερινή βάση και σε πολλές εγκεφαλικές παθήσεις πιστοποιούν τα όσα αναφέραμε.
Αξίζει, λοιπόν, κανείς να σκεφθεί ότι αν αφήναμε τον εγκέφαλο να λειτουργήσει στους απόλυτα φυσιολογικούς ρυθμούς του και στις γονιδιακές του επιλογές, θα είχαμε μια ζωή χωρίς πολέμους. Τροποποιημένη μεν, αλλά, οπωσδήποτε χωρίς συγκρούσεις.
Τα τελευταία χρόνια οι νευροεπιστήμονες με ειδικά «έξυπνες» μηχανές έχουν βρει μια διαδρομή επικοινωνίας με τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Σε αντίθεση με τα παλιά χρόνια, όπου κανείς ερευνούσε τον εγκέφαλο με ερωτο-απαντήσεις και αντανακλαστικά, σήμερα υπάρχουν απεικονιστικές και νευροφυσιολογικές μέθοδοι που μπορούν να πιστοποιήσουν λειτουργίες και δυσλειτουργίες του εγκεφάλου. Μια από τις πλέον αγαπημένες ερωτήσεις της εποχής είναι το υφιστάμενο από την αρχαιότητα δίλημμα, εάν ο άνθρωπος γεννιέται με ένα κώδικα ηθικής άσχετα από το πολιτιστικό και κοινωνικό του περιβάλλον. Και πέρα από αυτό, το ερώτημα είναι γιατί αυτή η ηθική πάρα πολλές φορές συγκρούεται με μια ανώτερη εγκεφαλική λειτουργία, αυτή της λογικής.Το συγκεκριμένο αυτό δίλημμα είναι αυτό που οι ψυχολόγοι σήμερα καθορίζουν ως προσωπικό ηθικό σενάριο. Το κλασικό πείραμα είναι ότι πέντε άτομα βρίσκονται σε ένα αερόστατο και πρέπει να πετάξουν τον ένα έξω προκειμένου να συνεχιστεί η πτήση. Η λογική του ότι βρίσκονται στο αερόστατο, είναι ότι θα πέσουν, όταν τους τεθεί το προσωπικό δίλημμα, σε μια αταξία.
Ο ταραγμένος εγκέφαλος θα ενεργήσει «λογικά», δηλαδή, θα θελήσει να πετάξει έναν προκειμένου να σωθούν οι υπόλοιποι. Στο συγκεκριμένο, όπου δρα λογικά, έχουμε λειτουργικές βλάβες στον εγκέφαλο, και συγκεκριμένα, των κέντρων εκείνων που επιβάλουν την αναστολή της λογικής.
Έχουμε, λοιπόν, ένα παράδοξο που πρέπει να αναλυθεί και να αναζητηθεί: σε ποιο σημείο ισορροπίας το προσωπικό ηθικό σενάριο δεν πρέπει να επιδέχεται τις αναστολές της λογικής.
Το πρόβλημα δεν είναι φιλοσοφικό, είναι καθαρά λειτουργικά εγκεφαλικό. Θέλει τη λύση του γιατί αν προχωρήσει ανεξάρτητο παραπέρα, διαταράσσεται ο κοινωνικός ιστός με όλες τις συνέπειες που έχει η διαταραχή αυτή.
Η διαταραχή του κοινωνικού ιστού εξαιτίας του προσωπικού ηθικού σεναρίου φαίνεται στην καθημερινότητα με τη μορφή των ψυχιατρικών νοσημάτων. Εάν θεωρητικά υπήρχε η δυνατότητα να εξεταστούν όλοι με ανάλογα τεστ και με προσδιορισμό της βαθμίδας του προσωπικού ηθικού σεναρίου , ο κόσμος θα ήταν πιο αρμονικός. Είναι απορίας άξιο που οι μοντέρνες και τεχνολογικά προχωρημένες κοινωνίες δεν εφαρμόζουν το παραπάνω με συνέπεια.
Ο ταραγμένος εγκέφαλος θα ενεργήσει «λογικά», δηλαδή, θα θελήσει να πετάξει έναν προκειμένου να σωθούν οι υπόλοιποι. Στο συγκεκριμένο, όπου δρα λογικά, έχουμε λειτουργικές βλάβες στον εγκέφαλο, και συγκεκριμένα, των κέντρων εκείνων που επιβάλουν την αναστολή της λογικής.
Έχουμε, λοιπόν, ένα παράδοξο που πρέπει να αναλυθεί και να αναζητηθεί: σε ποιο σημείο ισορροπίας το προσωπικό ηθικό σενάριο δεν πρέπει να επιδέχεται τις αναστολές της λογικής.
Το πρόβλημα δεν είναι φιλοσοφικό, είναι καθαρά λειτουργικά εγκεφαλικό. Θέλει τη λύση του γιατί αν προχωρήσει ανεξάρτητο παραπέρα, διαταράσσεται ο κοινωνικός ιστός με όλες τις συνέπειες που έχει η διαταραχή αυτή.
Η διαταραχή του κοινωνικού ιστού εξαιτίας του προσωπικού ηθικού σεναρίου φαίνεται στην καθημερινότητα με τη μορφή των ψυχιατρικών νοσημάτων. Εάν θεωρητικά υπήρχε η δυνατότητα να εξεταστούν όλοι με ανάλογα τεστ και με προσδιορισμό της βαθμίδας του προσωπικού ηθικού σεναρίου , ο κόσμος θα ήταν πιο αρμονικός. Είναι απορίας άξιο που οι μοντέρνες και τεχνολογικά προχωρημένες κοινωνίες δεν εφαρμόζουν το παραπάνω με συνέπεια.
Σύμφωνα με πληροφορίες που έδωσε στον γερμανικό τύπο ο Πολ Ρινχοφ (εκπρόσωπος του Συνδέσμου Παλαίμαχων Αμερικάνων Στρατιωτών) το φαινόμενο των αυτοκτονιών μεταξύ των βετεράνων των τελευταίων πολέμων αγγίζει τεράστια όρια. Αυτό το φαινόμενο δεν είναι παλιό. Πάντα οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα οι κληρωτοί που στρατεύονταν προκειμένου να αντιμετωπίσουν πολεμικές καταστάσεις, εμφάνιζαν μαζικά ψυχολογικά προβλήματα τα οποία έφταναν και στην αυτοκτονία. Όπως αναφέρει ένας παλιός στρατιωτικός, ο αριθμός των αυτοκτονιών πάντα συμπεριλαμβάνεται σε αυτές των απωλειών δυνάμεων. Εδώ, όμως, πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό φαινόμενο που ιδιαίτερα λαμβάνει χώρα στην πατρίδα αυτών των πολεμιστών, την Αμερική. Γυρίζοντας αυτοί οι βετεράνοι πίσω αντιμετωπίζουν τέτοιες συνθήκες, που ουσιαστικά συνερχόμενοι από την ένταση και βγαίνοντας από την υπερένταση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην καθημερινότητα εμφανίζουν στοιχεία κατάθλιψης και του λεγόμενου μετατραυματικού συνδρόμου, που πολύ τακτικά οδηγούν στην αυτοκτονία.
Δίνονται διάφοροι αριθμοί, επίσημοι και ανεπίσημοι, σχετικά με το ύψος των αυτοκτονιών ή την απόπειρα της αυτοκτονίας. Κυρίως αυτό που χαρακτηρίζει αυτούς τους ανθρώπους είναι η πλήρης αδυναμία προσαρμογής στις νέες συνθήκες ειρήνης και η επεξεργασία των «ψυχικών» πραγμάτων που κουβαλούν, μετά τον πόλεμο. Βέβαια, κανένα συντονισμένο κράτος δε μπορεί να λάβει ουσιαστικά μέτρα για το ψυχικό αυτό φαινόμενο, για τον απλούστατο λόγο ότι η κρατική γραφειοκρατία δεν δέχεται ότι υπάρχουν.
Βέβαια, θα ήταν άδικο να πούμε ότι αυτό συμβαίνει μόνο στις ΗΠΑ. Πάρα πολλές χώρες, ακόμη και αυτές του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, έχουν αντιμετωπίσει στους στρατούς τους ανάλογα φαινόμενα, αλλά, και εκεί αποσιωπήθηκαν διότι ακριβώς τυπικά «δεν υπήρχαν».
Δεν παύει, όμως, αυτό το φαινόμενο τώρα να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο λόγω της υπερβολικής δημοσιότητας από τα σύγχρονα ΜΜΕ. Έχει αποδειχθεί, και πάλι από αμερικανούς ερευνητές, και μάλιστα, επικεφαλής είναι ένας Έλληνας καθηγητής του Χάρβαρντ, ο Ξενάκης, ότι πραγματικά μεταδίδεται αυτή η πληροφορία ακαριαία σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού και αποτελεί το έναυσμα για την παραγωγή νέων φαινόμενων.
Άνθρωποι με καταθλιπτική προδιάθεση σε ακραίες καταστάσεις σκέφτονται την αυτοκτονία σαν λύτρωση, και δυστυχώς, όταν αυτές φτάσουν σε ακραίο σημείο, τη χρησιμοποιούν. Είναι καιρός αυτό το φαινόμενο να αναλυθεί πιο έντονα, εφόσον δε προβλέπεται, ούτε να σταματήσουν οι συγκρούσεις, ούτε να αλλάξουν οι χαρακτηριοδομές των ανθρώπων.
Για όποιον από εμάς ξέρει κάποιον από μια τέτοια κατάσταση, ίσως πρέπει να του δείξει μια μεγαλύτερη αλληλεγγύη και προσέγγιση.
Δίνονται διάφοροι αριθμοί, επίσημοι και ανεπίσημοι, σχετικά με το ύψος των αυτοκτονιών ή την απόπειρα της αυτοκτονίας. Κυρίως αυτό που χαρακτηρίζει αυτούς τους ανθρώπους είναι η πλήρης αδυναμία προσαρμογής στις νέες συνθήκες ειρήνης και η επεξεργασία των «ψυχικών» πραγμάτων που κουβαλούν, μετά τον πόλεμο. Βέβαια, κανένα συντονισμένο κράτος δε μπορεί να λάβει ουσιαστικά μέτρα για το ψυχικό αυτό φαινόμενο, για τον απλούστατο λόγο ότι η κρατική γραφειοκρατία δεν δέχεται ότι υπάρχουν.
Βέβαια, θα ήταν άδικο να πούμε ότι αυτό συμβαίνει μόνο στις ΗΠΑ. Πάρα πολλές χώρες, ακόμη και αυτές του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, έχουν αντιμετωπίσει στους στρατούς τους ανάλογα φαινόμενα, αλλά, και εκεί αποσιωπήθηκαν διότι ακριβώς τυπικά «δεν υπήρχαν».
Δεν παύει, όμως, αυτό το φαινόμενο τώρα να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο λόγω της υπερβολικής δημοσιότητας από τα σύγχρονα ΜΜΕ. Έχει αποδειχθεί, και πάλι από αμερικανούς ερευνητές, και μάλιστα, επικεφαλής είναι ένας Έλληνας καθηγητής του Χάρβαρντ, ο Ξενάκης, ότι πραγματικά μεταδίδεται αυτή η πληροφορία ακαριαία σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού και αποτελεί το έναυσμα για την παραγωγή νέων φαινόμενων.
Άνθρωποι με καταθλιπτική προδιάθεση σε ακραίες καταστάσεις σκέφτονται την αυτοκτονία σαν λύτρωση, και δυστυχώς, όταν αυτές φτάσουν σε ακραίο σημείο, τη χρησιμοποιούν. Είναι καιρός αυτό το φαινόμενο να αναλυθεί πιο έντονα, εφόσον δε προβλέπεται, ούτε να σταματήσουν οι συγκρούσεις, ούτε να αλλάξουν οι χαρακτηριοδομές των ανθρώπων.
Για όποιον από εμάς ξέρει κάποιον από μια τέτοια κατάσταση, ίσως πρέπει να του δείξει μια μεγαλύτερη αλληλεγγύη και προσέγγιση.
Το ερώτημα για το πόσο σύγχρονη και αποτελεσματική είναι η ψυχανάλυση είναι εκ του περισσού. Σαφώς και χρειάζεται, σαφώς και είναι κάτι που οδηγεί σε θεραπευτικές λύσεις, έχει όμως πολύ μεγάλες απαιτήσεις προκειμένου να δουλέψει σωστά. Ο Αυστριακός καθηγητής της Ιατρικής, Φρόιντ, και ο ιδρυτής, ουσιαστικά, της ψυχανάλυσης, έδωσε μια καινούρια ώθηση, ένα καινούριο «εργαλείο» αναζήτησης των εσωτερικών προβλημάτων του ανθρώπου. Στο Φρόιντ πρέπει οπωσδήποτε να αναγνωριστεί σαν υστεροφημία η μεγάλη του προσφορά, όμως, αυτό που εκείνος έκανε, ίσως λίγο πιο οργανωμένα, εξαιτίας του χαρακτήρα του, είναι ήδη γνωστό από τα αρχαία χρόνια και διάφοροι άνθρωποι, είτε ιερείς, είτε μάγοι, είτε εξομολογητές, σε διάφορες θρησκείες, έχουν παίξει αυτό το ρόλο χωρίς να γνωρίζουν το αντικείμενο.Άλλωστε, όπως και ο ίδιος παραδεχόταν με τα τεχνικά μέσα εκείνης της εποχής δε μπορούσε να φτάσει στο βάθος του μυαλού χρησιμοποιώντας μόνο, πάλι κατά τη δική του αναφορά, σκαρπέλο και ξυράφι. Βέβαια, σήμερα παγκόσμια και ιδιαίτερα, στις προοδευμένες και οικονομικά ανεξάρτητες χώρες, υπάρχει το φαινόμενο της ψυχανάλυσης, που χρησιμοποιείται κατά κόρον με διάφορες σχολές, τύπους και εφαρμογές. Οπωσδήποτε, είναι κάτι άκρως θετικό, αλλά τα αποτελέσματά του μπορεί να είναι πενιχρά, έως και μερικές φορές, αρνητικά, όταν γίνονται από «ημιμαθείς» του είδους.
Παρ’ όλα αυτά, προτού προχωρήσουμε σε αρνητικές διαπιστώσεις για την ψυχανάλυση, ή θεωρηθεί ότι αναφερόμαστε σε κάτι τέτοιο, πρέπει να πούμε, όπως τονίσαμε και στην αρχή, ότι είναι κάτι αξιόλογο. Γίνεται, όμως, πάρα πολύ πιο αξιόλογο όταν χρησιμοποιηθούν οι μοντέρνες τεχνικές της νευροφυσιολογίας ή ακόμη της υπολογιστικής τομογραφίας, όπου σε αυτά τα διαταραγμένα άτομα που ζητούν τη λύση μέσω της ψυχανάλυσης, και κυρίως, της αυτογνωσίας, δίνει μια εν τω βάθυ λειτουργική και ανατομική έρευνα του εγκεφάλου.
Ψάχνοντας, λοιπόν, τον εγκέφαλο, βρίσκουμε πάρα πολλές φορές την εντόπιση του προβλήματος που με κατάλληλους ιατρικούς, ιατροφαρμακευτικούς ή άλλους επικουρικούς χειρισμούς (π.χ. βιοανάδραση) μπορούμε να έχουμε πιο σαφείς και πιο γρήγορες λύσεις του προβλήματος. Τελικά, πρέπει συμπερασματικά να πούμε ότι η ψυχανάλυση είναι κάτι πάρα πολύ χρήσιμο, πρέπει, όμως, να προηγείται και να συμβαδίζει με αυτή την κλασική πλέον τεχνική δυνατότητα της νευροφυσιολογίας και της απεικόνισης, για μια γρήγορη λύση του προβλήματος.
Όπου αυτό εφαρμόζεται, τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Άρα, όταν βασανιζόμαστε από εφιάλτες, συγκρούσεις ή ψυχικές διαταραχές που δε μπορούμε να ερμηνεύσουμε, είναι καλύτερα να προχωρήσουμε πρώτα σε μια κλινική νευρολογική εξέταση, που θα μας δώσει τον τόπο και την υφή της διαταραχής, και μετά, μπορούμε, αν έχουμε τη δυνατότητα ή τη διάθεση, να προχωρήσουμε στην ψυχανάλυση.
Παρ’ όλα αυτά, προτού προχωρήσουμε σε αρνητικές διαπιστώσεις για την ψυχανάλυση, ή θεωρηθεί ότι αναφερόμαστε σε κάτι τέτοιο, πρέπει να πούμε, όπως τονίσαμε και στην αρχή, ότι είναι κάτι αξιόλογο. Γίνεται, όμως, πάρα πολύ πιο αξιόλογο όταν χρησιμοποιηθούν οι μοντέρνες τεχνικές της νευροφυσιολογίας ή ακόμη της υπολογιστικής τομογραφίας, όπου σε αυτά τα διαταραγμένα άτομα που ζητούν τη λύση μέσω της ψυχανάλυσης, και κυρίως, της αυτογνωσίας, δίνει μια εν τω βάθυ λειτουργική και ανατομική έρευνα του εγκεφάλου.
Ψάχνοντας, λοιπόν, τον εγκέφαλο, βρίσκουμε πάρα πολλές φορές την εντόπιση του προβλήματος που με κατάλληλους ιατρικούς, ιατροφαρμακευτικούς ή άλλους επικουρικούς χειρισμούς (π.χ. βιοανάδραση) μπορούμε να έχουμε πιο σαφείς και πιο γρήγορες λύσεις του προβλήματος. Τελικά, πρέπει συμπερασματικά να πούμε ότι η ψυχανάλυση είναι κάτι πάρα πολύ χρήσιμο, πρέπει, όμως, να προηγείται και να συμβαδίζει με αυτή την κλασική πλέον τεχνική δυνατότητα της νευροφυσιολογίας και της απεικόνισης, για μια γρήγορη λύση του προβλήματος.
Όπου αυτό εφαρμόζεται, τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Άρα, όταν βασανιζόμαστε από εφιάλτες, συγκρούσεις ή ψυχικές διαταραχές που δε μπορούμε να ερμηνεύσουμε, είναι καλύτερα να προχωρήσουμε πρώτα σε μια κλινική νευρολογική εξέταση, που θα μας δώσει τον τόπο και την υφή της διαταραχής, και μετά, μπορούμε, αν έχουμε τη δυνατότητα ή τη διάθεση, να προχωρήσουμε στην ψυχανάλυση.
Η ύπαρξη της ηθικής στον άνθρωπο πέρα από γεγονός αποτελεί και ένα μεγάλο ερώτημα υφιστάμενο από τη αρχαιότητα. Πρόκειται όσον αφορά την ηθική, για μια βιολογική προδιάθεση γονιδιακά κατευθυνόμενη ή απλώς ο άνθρωπος είναι ένα ηθικό όν; Τελευταίες έρευνες με τη βοήθεια της νευροφυσιολογίας και της υπολογιστικής μαγνητικής τομογραφίας κατέδειξαν ότι η αίσθηση της ηθικής και της δικαιοσύνης καθώς, επίσης, και με την ανταγωνιζόμενη με αυτές λογική, είναι μια εγκεφαλική λειτουργία συντονισμένη από οκτώ διαφορετικές θέσεις του εγκεφάλου. Ο αναγνώστης μπορεί να φανταστεί ότι σε ένα σκοτεινό εγκέφαλο, ξαφνικά ανάβουν σε σχήμα οκταγώνου λαμπάκια, που το καθένα με διαφορετική ένταση φωτίζει την περιοχή του. Εκείνη την ώρα έμφυτη η ηθική δικαιοσύνη και λογική αλληλοσυγκρούονται και επηρεάζοντας και εκφράζοντας την συμπεριφορά του ανθρώπου.
ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΤΡΟΠΑ ΦΑΡΜΑΚΑ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 12:52 μ.μ.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια συγκεκριμένα φάρμακα όπως η πιρακετάμη , η τεσοφενσίνη χρησιμοποιούνται για την θεραπεία νευροεκφυλιστικών νοσημάτων όπως το Πάρκινσον, το Αλτσχάιμερ και οι διάφορες άνοιες κ.τ.λ. Επειδή οι ευεργετικές δραστηριότητες αυτών των φαρμάκων πλέον είναι μέσω ιντερνέτ ευρέως γνωστές, άρχισε να γίνεται και χρήση τους για κοινωνικούς λόγους. Δηλαδή, έχουμε φτάσει στο οριακό σημείο όπου και οι υγιείς τα παίρνουνε αυτά τα φάρμακα προκειμένου να έχουνε καλύτερη ποιότητα ζωής, μεγαλύτερη διαύγεια και καλύτερη εγκεφαλική απόδοση. Σε χώρες όπως οι Αγγλοσαξονικές, όπου το ιντερνέτ είναι ιδιαίτερα διευρυμένο και μπορούν να γίνονται και αγοραπωλησίες μέσω αυτού, ανθεί πλέον το εμπόριο αυτό. Στο βωμό της ποιότητας ζωής οι χρήστες λαμβάνουν αυτά τα φάρμακα, τις περισσότερες φορές χωρίς ιατρική καθοδήγηση και σε υπερδοσολογία.Με αυτόν τον τρόπο ανακαλύπτουν και επιπλέον «ευεργετήματα των ουσιών» όπως π.χ. η συμβολή που έχουν στο αδυνάτισμα. Όλα αυτά τα ψυχοτρόπα φάρμακα περιορίζουν την βουλιμία και φυσικά, όχι χωρίς παρενέργειες. Η χρήση των φαρμάκων αυτών στη Αγγλία έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις όπου το Υπουργείο Υγείας ανέθεσε σε ειδικούς βιονευρολόγους την έρευνα για μια εξεύρεση λύσης. Αλλά, από ότι φαίνεται, τα γεγονότα θα ξεπεράσουν τις κρατικές επιθυμίες και σε λίγο τα φάρμακα αυτά θα διατίθενται και στα «περίπτερα».
Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
1 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 11:34 π.μ.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 ένας φωτισμένος καθηγητής της ψυχιατρικής στη Τεργέστη της Ιταλίας, μπήκε μπροστάρης σε ένα πρωτοποριακό κοινωνικό πείραμα. Ο καθηγητής Μπαζάλια της Πανεπιστημιακής Ιατρικής Σχολής της Τεργέστης, άνοιξε τις πόρτες των ιδρυμάτων και άφησε χρόνια ψυχικά ιδρυματοποιημένους ασθενείς να αναμιχθούν με τους υπόλοιπους υγιείς πολίτες. Με κομμένη την ανάσα σε όλο τον τότε «πολιτισμένο» ψυχιατρικά κόσμο περίμεναν όλοι με αδημονία να καταγράψουν τα «σφάλματα» αυτού του πειράματος.Ο Μπαζάλια με τη συνεργασία της τοπικής αυτοδιοίκησης της Τεργέστης κατέδειξε με μεγάλη επιτυχία ότι άνθρωποι με ψυχιατρικά προβλήματα και χωρίς, μπορούν να συνυπάρχουν σε ένα πλαίσιο αυξημένης αλληλεγγύης. Τα αποτελέσματα του πειράματος αυτού παραμένουν μέχρι και σήμερα παρ’ όλη την παγκοσμιοποίηση και την απώλεια του μακαρίτη πλέον Μπαζάλια. Σήμερα, σε όλη πλέον την προχωρημένη ψυχιατρική της Ευρώπης είναι πλέον απαραίτητη προϋπόθεση η κοινωνικοποίηση των ψυχιατρικών ασθενών. Για αυτό το λόγο στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων στις 24.05.08 έγινε μια σύναξη με θέμα « Η ψυχική υγεία, δικαιώματα και κοινωνική χειραφέτηση».
Δεν ειπώθηκε τίποτα καινούριο, ούτε προτάθηκε καμία λύση. Απλώς, με ωραία λόγια τονίστηκε πλέον, η απουσία της κοινωνικής αλληλεγγύης σαν υπεύθυνη για την απορρύθμιση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Αυτό ήταν κάτι σαν ένα μνημόσυνο για τον μακαρίτη Μπαζάλια που από τις αρχές του ‘70 τόνιζε, και είχε δίκιο, για τη σημασία της κοινωνικής αλληλεγγύης για τους ψυχικά ασθενείς. Όσο μένει καιρός ακόμη, ας τον θυμηθούμε και ας εφαρμόσουμε ό,τι ο ίδιος έχει κάνει με τόση επιτυχία.
Δεν ειπώθηκε τίποτα καινούριο, ούτε προτάθηκε καμία λύση. Απλώς, με ωραία λόγια τονίστηκε πλέον, η απουσία της κοινωνικής αλληλεγγύης σαν υπεύθυνη για την απορρύθμιση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Αυτό ήταν κάτι σαν ένα μνημόσυνο για τον μακαρίτη Μπαζάλια που από τις αρχές του ‘70 τόνιζε, και είχε δίκιο, για τη σημασία της κοινωνικής αλληλεγγύης για τους ψυχικά ασθενείς. Όσο μένει καιρός ακόμη, ας τον θυμηθούμε και ας εφαρμόσουμε ό,τι ο ίδιος έχει κάνει με τόση επιτυχία.
Η ΚΥΚΛΙΚΗ ΨΥΧΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ
0 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 11:22 π.μ.
Στο δυτικό ημισφαίριο, και κατ’ επέκταση σε Κίνα και Ινδία, μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο είχαμε μια τεράστια, και κλιμακωτή ανά έτος, ανερχόμενη ανάπτυξη. Ιδιαίτερα στα τελευταία 20 χρόνια το εύρος της ανάπτυξης αυτής ήταν ουσιαστικά αντιστρόφως ανάλογο με την επάρκεια των κατά τόπους κυβερνήσεων. Σαν αποτέλεσμα, ήρθε μια κακοδιαχείριση των υπεραξιών που προέκυπταν από αυτήν την μεγάλη ανάπτυξη.Οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες με την αλόγιστη θεοποίηση του κέρδους έναντι οτιδήποτε άλλου κατέφυγαν σε έναν ανόητο υπερδανεισμό αναξιοκρατικών κρατικών μηχανισμών. Ο υπερδανεισμός αυτός κατέληξε σε πολλά κατά τόπους «φιάσκο» με αποτέλεσμα να έχουν αυτήν την στιγμή οι τράπεζες ελλείμματα έως και 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Θα πρέπει, επίσης, να πούμε ότι η μέχρι τώρα ανάπτυξη έχει περάσει την πληροφορία στον μέσο Αμερικάνο και Ευρωπαίο ότι μπορεί να βασίσει την ύπαρξή του σε έναν ατέρμονα τραπεζιτικό υπερδανεισμό. Αυτή η διάψευση σε σχηματισμό «τσουνάμι» βρίσκει εκατομμύρια χρεωμένων δανειστών απροετοίμαστους και μέχρι να στηθεί το επόμενο «τραπεζιτικό νοικοκυριό» πολλοί από αυτούς σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια θα καταλήξουν σε προσωπικές και οικογενειακές συγκρούσεις. Έτσι, αναμένεται μετά την τραπεζιτική ύφεση και μια έκρηξη των κυκλικών ψυχώσεων.
Παρόλο ότι μέχρι τον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης δεν υπάρχει διαχωρισμός φύλου στο έμβρυο, από τον 4ο και μετά διαχωρίζονται τα δύο φύλα με μεγάλη φυλετική σαφήνεια. Η Ιατρική από εμπειρία το σέβεται αυτό για αυτό άλλωστε έχουν δημιουργηθεί και ξεχωριστοί κλάδοι γυναικολογίας και ανδρολογίας. Από ψυχιατρική άποψη έχει λοιπόν τεράστια σημασία η παρατήρηση των στοιχείων διεκδίκησης της εξουσίας και συγκεκριμένα της πλέον ισχυρής, αυτής του πλανητάρχη από μια γυναίκα. Η παρατήρηση αυτή είναι πάρα πολύ εύκολη γιατί τα ΜΜΕ σε κάθε γωνιά της γης δείχνουν την προεκλογική εκστρατεία της Χιλαρι Κλιντον βήμα προς βήμα. Βέβαια όπως λένε και στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν πάει κανείς σε προεκλογική εκστρατεία καλό είναι να μην παίρνει παιδιά μαζί του γιατί κινδυνεύουν να τους αρπάξει τα ζαχαρωτά από το χέρι ο υποψήφιος. Βέβαια για το ζεύγος Κλιντον στην Αμερική υπάρχει η φήμη πως λένε «Ένα μεγάλο ψέμα αντί για μικρό και ένα μικρό ψέμα αντί για την αλήθεια». Συγκεκριμένα η κυρία Κλιντον υπερακοντίζει σε ότι αφορά πολιτική ικανότητα έναντι του συζύγου δείχνοντας ότι μπορεί να βγάλει εκατομμύρια δολάρια γράφοντας κενολογίες, να επινοεί ψευτιές και να υποστηρίζει μια φιλανθρωπία την ώρα που ευνοεί ο νόμος που καταρρακώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Φαίνεται επίσης ότι ξεπερνάει σαφώς τον σύζυγο σε ότι αφορά την αντοχή, στην εξάσκηση μια κακοήθους εκλογικής εκστρατείας και στην συγκάλυψη της φιλοδοξίας και του αδίστακτου της επιδίωξης. Γενικά από ψυχιατρική άποψη αν το παράδειγμα Κλιντον μεταφερθεί και στην Ελλάδα, δεν υφίσταται η ανάγκη της ποσόστωσης. Μπορούν άνετα και οι δικές μας πολιτικές κυρίες να την μιμηθούν και να ξεπεράσουν τους άντρες συναδέλφους. 
Η αλληλεγγύη είναι αμιγώς μια λαϊκή υπόθεση. Την βρίσκει κανείς στην οικογένεια, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στις μεγάλες κοινωνικές ομάδες και στην καλύτερη περίπτωση σε λαϊκή επανανθρώπινη βάση. Η αλληλεγγύη δεν έχει να κάνει με κυβερνήσεις, με αποφάσεις λαϊκές και διατάγματα. Αντίθετα πάμπολλες φορές έχει αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα. Στην πατρίδα μας φάνηκε και κατά την διάρκεια της κατοχής που είχαμε να κάνουμε με ξένους και κατά την περίοδο της δικτατορίας που είχαμε να κάνουμε με ντόπιους εξουσιαστές. Στην Πολωνία η αλληλεγγύη κατά όνομα και σαν οργάνωση, πήρε την φόρμα κοινωνικής επανάστασης. Στην σημερινή Κίνα όπως έδειξαν οι μεγάλοι σεισμοί του Σιτσο Αν η αλληλεγγύη είναι τραυματισμένη απευθείας από το εκεί καθεστώς, με ένα μέτρο που φαίνεται «λογικό-παράλογο». Στην Κίνα της ιλιγγιώδους ανάπτυξης και κατασκευαστικής έκρηξης, το πρόβλημα τώρα δεν είναι τα μολυσμένα ποτάμια, ο βρώμικος αέρας, η διεφθαρμένη και αργοκίνητοι καθεστωτικοί υπάλληλοι, αλλά κυρίως οι τραυματισμένοι από τα φυσικά φαινόμενα, δημόσια υγεία και η αλληλεγγύη. Ο σεισμός του Σιτσο Αν οδήγησε σε μαζική πρώτη των κακοκατασκευασμένων σχολείων που καταπλάκωσαν χιλιάδες μαθητές δημιουργώντας μια «μετασεισμική γενοκτονία». Στη τεράστια και πάμπλουτη αυτή τη στιγμή χώρα, υπάρχει αλματώδης εξέλιξη δεν υπάρχει όμως η νέα γενιά στο Σιτσου Αν να φροντίσει την προηγούμενη. Δηλαδή υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα φυσικοτωτρώπου αλληλεγγύης. Δηλαδή αυτό που λέμε στα ελληνικά «Οι μελλοντικοί γέροι γονείς δεν θα έχουν πια παιδιά να τους φροντίσουν». Έτσι η μια δυστυχία θα φέρει την άλλη και τελικά την ερήμωση. Γιατί η αλληλεγγύη από την κεντρική εξουσία η οποία είναι απασχολημένη με τους ολυμπιακούς αγώνες, είναι λίγο δύσκολο να έρθει σε μακροχρόνια βάση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Δημοφιλείς αναρτήσεις
-
ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΔΥΜΟ ΕΙΝΑΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΕΡΟΙ ΣΕ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΕΡΕΥΝΑ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΔΕΝ ... -
Το εγκεφαλογράφημα είναι εδώ και μισό αιώνα πλέον γνωστό στην κλινική ρουτίνα. Κυρίως, χρησιμοποιείται για τη διάγνωση των εκφυλιστικών παθή... -
Ο ΕΡΠΗΣ ΖΩΣΤΗΡΑΣ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ «ΧΤΥΠΑΕΙ» ΣΕ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ, ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΔΙΑΓΝΩΣΤΕΣ. ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ... -
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΛΟΓΩ ΖΕΣΤΗΣ ΚΑΙ ΥΓΡΑΣΙΑΣ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΠΟΙΚΙΛΟΧΡΟΥ ΠΙΤΥΡΙΑΣΗΣ Αν και η βασική αιτία της εμφάνισης της πο... -
ΣΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ASPERGER ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΛΑΦΡΑ ΜΟΡΦΗ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ... -
Η ΜΥΟΤΟΝΙΚΗ ΔΥΣΤΡΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΡΓΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΗ «ΥΠΟΥΛΗ» ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ «ΞΑΦΝΙΑΖΕΙ» ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ. Είναι πάρα πολύ δύσκολο για έναν γι...
-
Με τρομερή συχνότητα εμφανίζεται τον τελευταίο καιρό ο έρπης ζωστήρας. Πρόκειται για κόκκινες επώδυνες φουσκάλες με φαγούρα και πόνο, ταξιδε... -
ΟΙ ΑΡΑΧΝΟΕΙΔEIΣ ΚΥΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΟΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΑΧΝΟΕΙΔΗ ΜΗΝΙΓΓΑ ΤΩΝ ΤΟΙΧΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ Κ... -
ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΡΠΗ ΖΩΣΤΗΡΑ ΜΑΖΙ Η ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΝΤΟΝΟ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ. Η συνύπαρξη των δύο νοσηρών καταστάσεων,... -
ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΔΟΚΡΑΝΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ. Μέσα στον εγκέφαλο υπάρχει ένα σύστημ...
