NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Πρόκειται για εγκεφαλικές διαταραχές που προέρχονται από τις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις με τα χτυπήματα που δίνονται πάνω στο ρινγκ.
Τον Μάιο του 2011 είχαμε ένα νέο περιστατικό όπου ένας παγκόσμιος πρωταθλητής ο Αυστραλός Αβορίγινας να πεθαίνει από εγκεφαλική αιμορραγία προφανώς πάνω στην βάση εγκεφαλοπάθειας των πυγμάχων (φωτο).

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΓΧΟΥΣ, ΣΥΓΧΥΣΗΣ, ΣΤΡΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΥΠΕΡ ΠΑΡΑΓΩΓΗ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΕΝΟΣ ΝΕΥΡΟΔΙΑΒΙΒΑΣΤΗ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΝΟΡΕΠΙΝΕΦΡΙΝΗ. Η ουσία αυτή παράγεται στον μέλανα τόπο και από εκεί οδηγείται σε έναν εγκεφαλικό σχηματισμό μνήμης κυρίως ασυνείδητων βιωμάτων άρα και βιωμάτων του φόβου, που είναι η αμυγδαλή. Η διέγερση της αμυγδαλής φέρνει μεγάλη δραστηριότητα στη διέγερση του συμπαθητικού και ως εκ τούτου μεγαλώνει το στρες και αυξάνει το άγχος. Σε αυτή την περίπτωση βοηθάνε πολύ τα ηρεμιστικά φάρμακα των βενζοδιαζεπινών, τα οποία καταστέλλουν σε ικανοποιητικό βαθμό τη δράση της νορεπινεφρίνης και φέρνουν και μυϊκή χαλάρωση.

Έτσι λοιπόν σε μια χρονική περίοδο δεκαετίας εξετάστηκαν 43 γενιές ποντικών. Των οποίων το DNA έμοιαζε με αυτό του ανθρώπου και προσπάθησαν να εντοπίσουν σε ποιο σημείο «τσιγκλώντας» το μπορούν να διορθώσουν την τεμπελιά. Όπως τα κατάφεραν μέχρι ένα βαθμό και μάλιστα χορηγώντας ένα φάρμακο, τη νικοτιδαμίνη, άρχισαν τα τεμπέλικα ποντίκια να προπονούνται και να γίνονται πιο δραστηριοποιημένα. Χαράς ευαγγέλια για τους δραστήριους ανθρώπους που έχουν ένα τρόπο γενετικά να επηρεάζουν και τους τεμπέληδες.

Δηλαδή υφίσταται κρίσεις που δεν γνωρίζουμε ούτε το παιδί τις αντιλαμβάνεται. Εντοπίζονται κυρίως στην περιοχή του κροταφικού και βρεγματικού λοβού και αυτή η κατάσταση μπορεί να διατηρείται για χρόνια μέχρι που να εκδηλωθεί μια μεγάλη επιληπτική κρίση. Ένας πολύ κακός συνδυασμός στις περιπτώσεις αυτές είναι η μετά προτροπή η περιέργεια χρήση αλκοόλ και πρόκληση κατάστασης μέθης στο παιδί. Το αποτέλεσμα είναι σε αυτές τις περιπτώσεις η κρίση να εκδηλώνεται με έντονα επιθετικό και πολλές φορές κατευθυνόμενο χαρακτήρα καθώς επίσης και με στοιχείο αυτοκαταστροφής. Γενικά σε παιδιά που παρουσιάζουν τέτοια εικόνα πρέπει πάντα να δίνεται η δέουσα προσοχή διότι το υπόβαθρο «κοινωνικής έκφρασης» είναι παθολογικό προς την κατεύθυνση της επιληπτικής αντίδρασης.

Βέβαια εκείνο που παίζει μεγάλο ρόλο είναι η περιεκτικότητα τους στα τρόφιμα και με βαθμό πιο ανεκτά από τον οργανισμό. Το ιδανικό είναι να μην υπάρχουν καθόλου. Αυτό όμως είναι αναπόφευκτο. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν βάλει κάποια μάλλον αυθαίρετα όρια μέσα στα οποία πρέπει να βρίσκεται η περιεκτικότητα της διοξίνης. Πρόκειται για ένα αναγκαίο αλλά επιπόλαιο μέτρο διότι παρόλα τα αλλεπάλληλα διατροφικά σκάνδαλα, ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει εύχρηστη και στάνταρ μέθοδος μέτρησης των διοξινών. Βέβαια οι κυβερνητικές προσπάθειες να περιοριστεί το κακό, περιορίζονται σε διοικητικά μέτρα όπως π.χ. αυτό της γερμανικής κυβέρνησης που απαγόρευε την κατανάλωση αυγών για έξι μήνες.

Σαν διαταραχή του οπτικού πεδίου χαρακτηρίζουμε την απώλεια της όρασης σε ένα σημείο του οπτικού πεδίου οπότε μιλάμε και για σκότωμα. Κατά κανόνα όμως λόγο της ανατομικής δομής της οπτικής οδού και διαδρομής των οπτικών νεύρων η εμφάνιση των απωλειών του οπτικού πεδίου εμφανίζεται σε τεταρτημόρια. Δηλαδή μικρά τετραγωνάκια στα διαφορετικά σημεία της περιφέρειας του οπτικού νεύρου.

Το πιο πιθανό είναι το υποχονδριακό άτομο να είναι κυρίως ψυχαναγκαστικού χαρακτήρα λόγο ψυχοπαθολογίας και μια πρόσθετη ειδική φοβία π.χ. κλειστοφοβία, νοσοφοβία, ξενοφοβία, κ.τ.λ. να διαμορφώνει αυτή την κατάσταση αυτής της διαταραχής. Συνήθως τα νοσήματα αυτά παρουσιάζονται ύστερα από έντονο στρες, καταπίεση ή υπολειμματική σεξουαλική ζωή. Τα τελευταία χρόνια ειδικές θεραπείες τόσο με φάρμακα όσο και ψυχολογική υποστήριξη έχουν αξιοπρόσεκτα καλά αποτελέσματα στην ομάδα αυτή των ασθενών.

Άρα έχουμε μια τοπική φθορά εγκεφαλικής ουσίας η οποία θεωρητικά και πρακτικά επιδέχεται βελτίωσης και αλλαγής. Άρα μπορεί να γίνει δέκτης μιας γονιδιακής θεραπείας που ιδιαίτερα για την περίπτωση αυτή φαίνεται να είναι και εύκολη άρα και σχετικά ακίνδυνη διότι μπορεί να εφαρμοστεί με ανώδυνο και αναίμακτο τρόπο σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου όπως ο ιππόκαμπος ή η αμυγδαλή.

Για πλήρη επιτυχία της αναλγητικής καταστολής απαιτείται μεγαλύτερη γκάμα φαρμάκων. Δηλαδή πέρα από τα αναλγητικά χρειάζονται κατασταλτικά, ψυχοφάρμακα, αντιβιοτικά κ.λ.π.
Το κριτήριο για όλες αυτές τις καταστάσεις είναι η γνώση της ασθένειας καθώς επίσης του συνδυασμού και της γνώσης των φαρμάκων.
Η ιδανική κατάσταση είναι πάντοτε ο φαρμακευτικός συνδυασμός να έχει άμεση και σύντομη δράση, να μην επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα ή αν το επηρεάζει το δυνατόν λιγότερο και συντομότερο και να μην αφήνει αποτυπώματα σε οργανικές διαταραχές.

Οι πόνοι στα γόνατα αρχίζουν από την μέση ηλικία και κάτω με χαρακτηριστικές στρεβλώσεις, δυσλειτουργία και εκφυλίσεις στα οστά των γονάτων που εξελίσσονται σε ραιβοποδία.
Κατά κανόνα η κατάληξη είναι χειρουργική όπου επιχειρείται μια αρθροπλαστική στα τελευταία χρόνια προκειμένου να σταθεροποιηθεί το βάδισμα.
Παρόλα αυτά σε αυτούς τους ανθρώπους και γενικά στο προχωρημένο γήρας οι αρθροπάθειες είναι γενικευμένες και επώδυνες.
Δημιουργούν σε δύο βασικά προβλήματα στο νευρικό σύστημα περιφερικά, τοπικές βλάβες των απολήξεων των νεύρων και κεντρικά εγκεφαλοπάθειες τόσο από τις απολήξεις όσο και από το χρόνιο πόνο.
Πολλά δε φλεγμονώδη στοιχεία από τις γενικευμένες αρθροπάθειες μεταναστεύουν στον εγκέφαλο και δημιουργούν και εκεί εκτεταμένες αλλοιώσεις.