NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΑΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΓΕΝΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΡΙΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ.
Η πιο γνωστή από αυτές είναι η άνοια τύπου Alzheimer. Στις περιπτώσεις του Alzheimer έχουμε μια καταστροφή των εγκεφαλικών κυττάρων τόσο στο εξωτερικό τους όσο και στο εσωτερικό τους.
Αυτή δεν έχει καμία σταθερή διαδικασία εξέλιξης αλλά μπορεί να αρχίζει με περισσότερο ή λιγότερο με την μία ή την άλλη περίπτωση.
Η πρώτη περίπτωση είναι ο σχηματισμός των λεγόμενων γεροντικών πλακών που πρόκειται για μια σύνθεση εξωκυττάρια βλάβη.
Σε αυτή την βλάβη συσσωρεύονται ινίδια από πρωτεϊνικά τμήματα αμυλοειδούς.
Το τμήμα το οποίο συνήθως προτιμούν να συσσωρεύονται αυτές οι πλάκες συνήθως είναι ο ιππόκαμπος και οι βρεγματικοί λοβοί.
Αντίθετα οι άλλες βλάβες οι ενδοκυτταρικές αναφέρονται πάλι σε υπολείμματα πρωτεϊνών μέσα στον πυρήνα του κυττάρου που αυτή τη φορά είναι πυραμιδικό κύτταρο του φλοιού.
Ο συνδυασμός αυτών των δύο έχει σαν αποτέλεσμα την νόσο του Alzheimer.

ΣΤΟΝ ΦΛΟΙΟ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΜΕΝΕΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΜΕ ΝΕΥΡΩΤΙΚΑ ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ Ή ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ ΣΕ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.

Παραδείγματος χάρη περιοχές στον βρεγματικό λοβό που αναγνωρίζουν ειδικά αισθητικά βιώματα ή στον πρόσθιο λοβό που δημιουργούν αφηρημένες συσχετίσεις και όλα αυτά μαζί κατευθύνουν σ’ ένα διακόπτη του στρες που είναι η αμυγδαλή. Η ιδιομορφία της αμυγδαλής από άτομο σε άτομο εγγυάται στην ικανότητα της να έχει την ανάλογη αντίδραση στο στρεσογόνο αίτιο που τη διεγείρει. Όσο πιο εξισορροπημένη είναι η αντίδραση αυτή τόσο πιο ψυχικά ισορροπημένο είναι το άτομο.

Δηλαδή υφίσταται κρίσεις που δεν γνωρίζουμε ούτε το παιδί τις αντιλαμβάνεται. Εντοπίζονται κυρίως στην περιοχή του κροταφικού και βρεγματικού λοβού και αυτή η κατάσταση μπορεί να διατηρείται για χρόνια μέχρι που να εκδηλωθεί μια μεγάλη επιληπτική κρίση. Ένας πολύ κακός συνδυασμός στις περιπτώσεις αυτές είναι η μετά προτροπή η περιέργεια χρήση αλκοόλ και πρόκληση κατάστασης μέθης στο παιδί. Το αποτέλεσμα είναι σε αυτές τις περιπτώσεις η κρίση να εκδηλώνεται με έντονα επιθετικό και πολλές φορές κατευθυνόμενο χαρακτήρα καθώς επίσης και με στοιχείο αυτοκαταστροφής. Γενικά σε παιδιά που παρουσιάζουν τέτοια εικόνα πρέπει πάντα να δίνεται η δέουσα προσοχή διότι το υπόβαθρο «κοινωνικής έκφρασης» είναι παθολογικό προς την κατεύθυνση της επιληπτικής αντίδρασης.

Από το οπτικό κέντρο του εγκεφάλου στον ινιακό λοβό τα οπτικά ερεθίσματα δημιουργούν ένα «πνεύμα» αντιδράσεων που εκτίνεται ραχιαία του εγκεφάλου και φτάνει μέχρι τον πραγματικό λοβό. Κατά την διαδικασία αυτή ενεργοποιούνται διάφοροι εγκεφαλικοί μηχανισμοί που ανταλλάσσουν πληροφορίες με το «ρεύμα» και όλα μαζί αυτά επεξεργαζόμενα από το οπτικό νεύρο στον ινιακό λοβό δίνουν στο άτομο την βιωματική εντύπωση του που βρίσκεται και σε τι χώρο κινείται.

Σε αυτά τα άτομα υπάρχουν ελαφρές έως μέτριες διαταραχές στο βρεγματικό λοβό που αποτελεί το κεντρικό σημείο του σωματικού «Εγώ». Δηλαδή της οριοθέτησης των αποδεκτών από τον εγκέφαλο ορίων του σώματος.
Σε αυτές τις περιπτώσεις οι διαταραχές αυτές δίνουν την εντύπωση σε αυτόν τον μηχανισμό του ανεπαρκούς μυϊκού συστήματος σε σημείο να εξωθούνται οι πάσχοντες σε ακρότητες και προπονήσεις προκειμένου να «φουσκώσουν» τους μύες τους.
Αυτό λέγεται μυϊκή δυσμορφία.

Τα τμήματα του ΚΝΣ που είναι αρμόδια για την αίσθηση ξεκινάνε από ακραία σημεία σώματος, όπου υπάρχουν οι ανάλογοι νευρουποδοχείς για να φτάσουν έως και στον φλοιό του εγκεφάλου και συγκεκριμένα στον βρεγματικό λοβό που είναι και το «κέντρο» της αίσθησης.
Μια τέτοια οδός είναι η νοτιοθαλαμική.
Η νοτιοθαλαμική οδός είναι το μονοπάτι που εισέρχεται στις οπίσθιες ρίζες του νωτιαίου μυελού με κάποιες συγκεκριμένες ίνες που «ανεβοκατεβάζουν» ερεθίσματα.
Οι ίνες αυτές, αφού χιαστούν στο επίπεδο που εισέρχονται, καταλήγουν στο νοτιοθαλαμικό δεμάτιο και από εκεί οδηγούνται σε μια περιοχή συντονισμού ισοϋψώς στο λεγόμενο θάλαμο του εγκεφάλου. Λίγο πριν μπουν στον θάλαμο δίνουν κάποια νευρικά «παρακλάδια» προς άλλες περιοχές του εγκεφάλου.
Μετά τον θάλαμο δε, φτάνουν στο βρεγματικό λοβό, όπου χορηγούν και παίρνουν ερεθίσματα.

Σε αυτές τις περιπτώσεις που έχουμε μόνο διαταραχές των γνωστικών λειτουργιών και όχι της συμπεριφοράς ή άλλες πιο εξειδικευμένες της κίνησης τότε μιλάμε για μια άνοια από την περιοχή του βρεγματικού λοβού.
Είναι οι περισσότερες μορφές της άνοιας και κυρίως του Alzheimer που με 70% αποτελεί κυρίως την μεγάλη πηγή αυτής της αρρώστιας και προκύπτουνε από τις δυσλειτουργίες του βρεγματικού λοβού.
Η χαρακτηριστική αλλαγή της συμπεριφοράς με την καθημερινή απώλεια γνωστικών λειτουργιών του κάθε ασθενούς σαν άτομο είναι ενδεικτικό αυτής της πάθησης της περιοχής και δυστυχώς μέχρι σήμερα χωρίς ουσιαστική θεραπεία.
Απλώς εάν διαγνωστεί έγκαιρα τότε μπορεί κάποιος με μια συντονισμένη αγωγή να καταφέρει να ελαττώσει την ένταση των συμπτωμάτων και να παρατείνει τον χρόνο της νόσου.

Επειδή δεν υπάρχει ένα ασφαλές στοιχείο πιστοποίησης του Alzheimer ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια πρόκειται να γίνεται πάντοτε σημαντική ανάλυση των υπαρχόντων στοιχειών και να συγκρίνονται κάθε φορά με νέα εξέταση. Δηλαδή η αλλαγή συμπεριφοράς του ασθενή, όπως απάθεια, μειωμένη αντίδραση και αδιαφορία είναι κάποια από τα κλινικά σημεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.
Επίσης στο εγκεφαλογράφημα χαρακτηριστικές εκφορτώσεις που είναι σχεδόν τυπικές για την νόσο αυτή.
Παρόμοια στην αξονική και μαγνητική τομογραφία υπάρχει μικρή έως μέτρια διάσταση του κοιλιακού συστήματος και συρρίκνωση του φλοιού (συρρικνωμένο καρύδι).
Ο συνδυασμός αυτών μαζί με την πείρα του γιατρού οδηγούν στην υπόνοια του Alzheimer.

ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΥΠΕΣΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΩΡΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΗΚΕ ΜΙΑ ΑΥΞΗΜΕΝΗ ΥΠΕΡΣΥΧΝΟΤΗΤΑ (ΔΙΕΓΕΡΣΗ) ΣΤΟΝ ΒΡΕΓΜΑΤΙΚΟ ΛΟΒΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΟΥΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΜΜΟΝΗ.
Βέβαια ανάλογες παρατηρήσεις έχουν γίνει και με την χρησιμοποίηση άλλων απεικονιστικών μεθόδων π.χ. της μαγνητικής τομογραφίας ποζιτρονίων με ανάλογα αποτελέσματα. Το γεγονός αυτό συνηγορεί στην άποψη ότι μια υφιστάμενη ερωτική εμμονή αποτελεί μια κατάσταση εκτάκτου εγκεφαλικής ανάγκης.
Δηλαδή δεν παύει να είναι μια «κρίση» αν και το αντικείμενο της είναι ερωτικού περιεχομένου της εξελικτικής αναπαραγωγής.