NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΑΥΞΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΟΝΩΝ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΕΙ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ.
Οι αυξητικοί πόνοι εμφανίζονται σε παιδιά ηλικίας 3-9 ετών κυρίως κατά τη διάρκεια της νύχτας στις μεγάλες αρθρώσεις των κάτω άκρων. Τους προκαλούν οιδήματα των μυών και περιτοναίων, ιδιαίτερα μετά από επιβάρυνση και υπερπροσπάθεια.
Αυτός είναι ο κύριος λόγος. Υπάρχει, όμως, και η ψυχική επιβάρυνση από την οικογένεια και το σχολείο. Κατά κανόνα, τα παιδιά αυτά έχουν ιδιαίτερα ευαίσθητες αντένες και συλλαμβάνουν λεπτά, επώδυνα, όμως, για αυτά ερεθίσματα, τα οποία τα καταπιέζουν και εντείνουν τους αυξητικούς πόνους.
Βέβαια, λόγω της παιδικής ηλικίας και ανάλογα με την επιμονή τους, είναι αναγκαίο το λεπτομερές ιστορικό και η εκτεταμένη εξέταση. Κατά κανόνα, είναι απαραίτητη η συνεργασία πολλών ειδικοτήτων, π.χ. ορθοπεδικών, παιδιάτρων, ακτινολόγων, μικροβιολόγων κλπ, προκειμένου να υπάρξει σίγουρη διάγνωση.
Η σίγουρη διάγνωση είναι απαραίτητη, αν και στο 90% οι αυξητικοί πόνοι της παιδικής ηλικίας έχουν να κάνουν με την καταπόνηση και ψυχολογική επιβάρυνση.

ΤΑ ΜΕΝ ΠΑΙΔΙΑ ΤΑ ΕΞΑΠΑΤΑΣ ΜΕ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΜΕΝ ΑΝΔΡΕΣ ΜΕ ΟΡΚΟΥΣ.
Πλούταρχος
Ο Αλκιβιάδης, ο γνωστός Αθηναίος στρατηγός, φιλόσοφος, πολιτικός και γενικά «ανακατωσούρας», έδειξε τον χαρακτήρα του από παιδί.
Ενώ έπαιζε με τα άλλα πιτσιρίκια αστραγάλους, ξαφνικά ξαπλώθηκε στην μέση του δρόμου, για να παρεμποδίσει το πέρασμα μιας άμαξας, προκειμένου μην τους ταράξει το παιχνίδι. Επιβλήθηκε η θέλησή του και μετά αργότερα είδαμε την εξέλιξή του σαν μεγάλο Αθηναίο στρατηγό.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στον εγκέφαλο του παιδιού ανάλογα με το παιχνίδι αυτό που η παιδοψυχολογία σήμερα το λέει «Η εργασία του παιδιού» και όπως αποδείχθηκε, είναι μια πράξη με θεραπευτικές ιδιότητες και ακριβώς ίσης αξίας, όπως και ο ύπνος.
Τα παιδιά πρέπει να παίζουν, προκειμένου να «γυμνάζονται» οι περιοχές εκείνες του εγκεφάλου, οι οποίες χρειάζονται για το παιχνίδι και αργότερα θα γίνουν δημιουργικά κέντρα, προκειμένου να συμβάλλουν στην ανάπτυξη τόσο του μυαλού όσο και της προσωπικότητας του παιδιού.
Το παιδί θέλει μια σταδιακή και αργή διαδικασία ανάπτυξης παιχνιδιού, προκειμένου να δώσει στον εγκέφαλό του το χρόνο να συντονίσει τους ανάλογους νευρώνες, για να φτάσει σε αυτήν την ολοκλήρωση.
Σε αυτή την διαδικασία δυστυχώς μπαίνει μεγάλο εμπόδιο η πρόοδος, η οποία έχει φέρει στην αγορά όλα τα καινούρια βελτιωμένα και ιδιαίτερα ελκυστικά για την παιδική οξύτητα-μυαλό βιντεοπαιχνίδια.
Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι όλα αυτά τα παιχνίδια από την μια πλευρά ξεκουράζουν, αλλά, από την άλλη πλευρά τονίζουν την αδιαφορία, διότι ακριβώς δεν προκαλούν διέγερση σε εκείνα τα κέντρα του εγκεφάλου, που το παιδικό μυαλό απλό και φυσικό -όπως είναι- τα χρειάζεται σε μια αργή ανάπτυξη για να προχωρήσει στην ολοκλήρωση της έμφυτης δημιουργικής τάσης που έχει.
Η σύγχρονη διαφήμιση γνωρίζοντας τις ανάγκες του μυαλού και πως ακριβώς δρουν αυτά, δίνει σε αυτά τα βιντεοπαιχνίδια μια ιδιαίτερη «ομορφιά», προκειμένου να επιτύχει την αγορά. Βέβαια, αυτό δεν είναι πρόσφατο, γίνεται εδώ και χρόνια.
Το αποτέλεσμα ήδη είναι γνωστό και φαίνεται και έχουμε σήμερα την απάντηση αυτής της αντίδρασης, που δίνουν οι στρατιές των νευρωσικών παιδιών με τα ατελείωτα ψυχολογικά και μαθησιακά προβλήματα, που εκπορεύονται από τη χρήση των ηλεκτρονικών και που παλιά δεν υπήρχαν.
Για άλλη μια φορά φαίνεται ότι η φύση τιμωρεί αυτούς που την παραβιάζουν ή αυτούς που δεν καταλαβαίνουν πού ακριβώς είναι τα όριά της και προσπαθούν σε χρόνο αστραπή να τα διαμορφώσουν σε άλλα επίπεδα.
Τουλάχιστον αυτό με τα παιδιά είναι εγκληματικό και πρέπει να αποφεύγεται. Το παιδί να μάθει να παίζει στην φύση και αργά-αργά να μπαίνει στον χώρο της τεχνολογίας.

ΕΧΕΙ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΣΩΜΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΑΥΞΗΤΙΚΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ. ΚΑΝΕΙΣ, ΟΜΩΣ, ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΑΚΡΙΒΕΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ
Η χορήγηση της βιοσυνθετικής αυξητικής ορμόνης (Recombinant Human Growth Hormone-rhGH) είναι πλέον για τα «μικρόσωμα» ή κατά την ιατρική ορολογία «παιδιά με μειωμένη ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης» σχεδόν καθεστώς. Τα στοιχεία με τα οποία τίθεται η διάγνωση είναι απολύτως ασαφή.
Δηλαδή, θεωρείται ότι όταν ένα παιδί έχει κάπως μικρότερο ύψος από την θεωρούμενη στατιστικά επιτρεπτή απόκλιση ανάπτυξη μικρότερη από τέσσερα εκατοστά κατά έτος (όπως αυτό και αν μετριέται) και παθολογικά μικρή έκκριση αυξητικής ορμόνης έχει υποφυσιακή διαταραχή και χρήζει θεραπείας. Σε αυτές τις μετρήσεις δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη γενετικοί και περιβαλλοντικοί - οικογενειακοί παράγοντες.
Δηλαδή, η χορήγηση της αυξητικής ορμόνης γίνεται ακόμα και με εμπειρικά ανεπαρκή στοιχεία. Παρόλα αυτά, χορηγείται κατά κόρον, αν και έχουν διαπιστωθεί σοβαρότατες ηπατικές, θυρεοειδικές και εγκεφαλικές διαταραχές.
Θα πρέπει πριν από οποιαδήποτε τέτοια χορήγηση να εξαντλούνται όλες οι περιπτώσεις επιπλοκής πιθανόν παρενεργειών. Αλλιώς καλύτερα καθόλου.

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΔΗ ΗΛΙΚΙΑ ΕΝΑΝ ΑΤΟΜΙΚΟ ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΟ ΤΡΟΠΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΟΥ.
Με μια επιλεκτική διέγερση ορισμένων εγκεφαλικών κυττάρων και των συνάψεών τους, προκαλεί ο εγκέφαλος συγκεκριμένες πανομοιότυπες διεγέρσεις των ιδίων σχηματισμών και κατά επέκταση, παράγει και προάγει την ίδια εγκεφαλική λειτουργία.
Η πανομοιότυπη αυτή λειτουργία είναι μάλλον προϊόν μίμησης ξένων εγκεφαλικών λειτουργιών και απαραίτητη για την προσαρμογή και επιβίωση στο περιβάλλον. Απόκλιση από αυτή τη λειτουργία, άρα και ενεργοποίηση διαφορετικών συνάψεων, προκαλεί εγκεφαλική δυσλειτουργία. Δηλαδή, μια συμπεριφοριστική έκφραση διαφορετική και ίσως, μη αποδεκτή από το περιβάλλον, όπως π.χ. στις περιπτώσεις κατάθλιψης και σχιζοφρένειας.
Για να αποφύγει αυτές τις ατομικές δυσλειτουργίες, ο εγκέφαλος πυροδοτεί με «μανία» τα ίδια κύτταρα και συνάψεις για να προκαλέσει τις ίδιες λειτουργίες. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, τα «ισχυροποιεί» έναντι των υπολοίπων, που συνεχώς αδρανοποιούνται και επιτυγχάνει μέχρι και τη λεγόμενη αντανακλαστική συμπεριφορά και βιογραφική μνήμη.
Αυτό τελειοποιείται από μόνο του, διότι, άσχετα από τους εξωτερικούς περιβαλλοντικούς και εσωτερικούς ατομικούς ερεθισμούς, ενεργοποιούνται τα ίδια πάντα κύτταρα και συνάψεις, που λόγω ενδυνάμωσής τους επιβάλλουν τη δική τους λειτουργία.

Αναμένει κανείς ότι όταν ανεβαίνει η στάθμη της θάλασσας, θα ανεβούν μαζί στο ίδιο επίπεδο και όλες οι βάρκες που επιπλέουν. Κάπως έτσι φαντάζεται κανείς, ή φανταζόταν τουλάχιστον, την ιδέα της ανάπτυξης. Περιμένοντας ότι η ανάπτυξη θα συνεχίσει με γραμμικό τρόπο σε όλα τα κράτη, μοιραία και οι φτωχοί από τον πλούτο που θα επέλθει, θα πάρουν και αυτοί ένα μερίδιο. Η αναμονή αυτή, όσο και αν φαίνεται περίεργο, αφορούσε όλους. Ασφαλώς, μια τέτοια «μοιρασιά» θα έφερνε και μια κοινωνική δικαιοσύνη. Για όλα αυτά τα χρόνια του αναπτυξιακού «μπουμ» υπήρχε αυτή η έντονη αναμονή από όλα τα στρώματα του πληθυσμού, κυρίως στη Δύση.
Περνώντας τα χρόνια ήρθε η ανάπτυξη προς λάθος κατεύθυνση. Μείωσε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της ενέργειας, έφερε μια μεγάλη ταξική αναταραχή, οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Η περίφημη ψαλίδα, δηλαδή, άνοιξε και στο τέλος αυτό που απέμεινε, ήταν η έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης με την ανακατανομή του πλούτου.
Σε αυτή την αναμονή η επιθυμία για αξιοπρέπεια και συγκροτημένη κοινωνική δικαιοσύνη αρχίζει αμυδρά να χάνεται λόγω του ότι η ψαλίδα μεγαλώνει και οι πηγές ζωής ελαττώνονται, δεν είναι κοινές για όλους.
Με τα δεδομένα αυτά αναπτύσσεται ένα τεράστιο ψυχολογικό κενό, το οποίο, πλέον, δίνει στον κόσμο να καταλάβει ότι ναι μεν όλες οι βάρκες είναι πάνω στην ίδια επιφάνεια, αλλά το εκτόπισμα των μεγάλων καραβιών σπρώχνει τις μικρές βαρκούλες προς θάλασσες περίεργες και καταστάσεις άνισες. Γεννιέται ένας κοινωνικός πανικός του οποίου τα χαρακτηριστικά είναι η αβεβαιότητα για το αύριο της ίδιας της ύπαρξης, κοινώς, της επιβίωσης. Ο πανικός αυτός πρέπει πάση θυσία να συγκρατηθεί και με ατομικές και με συλλογικές ενέργειες προκειμένου να συνεχίσει η ζωή την επιβίωσή της και να μπορέσει η ανάπτυξη να στηρίξει την επιστήμη προκειμένου να βρει λύσεις. Αλλά, πρέπει η συγκράτηση του πανικού να είναι άμεση με κάθε τρόπο και με συλλογική ευθύνη.

Η ανάπτυξη και ο πανικός είναι δύο έννοιες που τον τελευταίο καιρό ζούμε όλο και πιο έντονα. Ο λόγος είναι ότι το δυτικό μοντέλο ανάπτυξης βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε μια έντονη δυσαρμονία μεταξύ δικαιοσύνης, προσπάθειας συμφιλίωσης και της ίδιας της ανάπτυξης. Η σύγκρουση αυτή γεννά ένα επιδερμικό πανικό που ώρες – ώρες κορυφώνεται και σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο εκδηλώνεται με εντάσεις περίεργες.
Αρχίζουμε από την προσωπική ανησυχία, την αναζήτηση, την αναταραχή και αναμεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο με τέτοια ταχύτητα που καταλαμβάνει λαούς ή ακόμη και ολόκληρες κοινότητες κρατών.
Βασικό είναι ότι κατά πρώτη άποψη ζούμε με το αίσθημα ότι η ζωή μας κινείται, σε ότι αφορά το κλίμα που την περιβάλλει, σε ένα χάος έτοιμο για μεγάλες συγκρούσεις, κρίσεις και καταστροφές. Το κλίμα αλλάζει και μεταβάλλεται κάθε μέρα με τέτοιο τρόπο που πλέον η ομοιόσταση του ανθρώπου δε μπορεί να το δεχτεί. Μια ηλιόλουστη μέρα του Αυγούστου μετατρέπεται σταδιακά σε ένα φθινοπωρινό απόγευμα και ένα χειμερινό βράδυ για να ξεκινήσει η επόμενη μέρα, πάλι με μια καταστροφική ζέστη. Κανένας οργανισμός πια δε μπορεί να προσαρμοστεί άμεσα σε αυτές τις κλιματικές αλλαγές.
Παράλληλα, έρχεται και η λεγόμενη κρίση του πετρελαίου. Πρόκειται, βέβαια, για κρίση. Πρόκειται για ένα υλικό στο οποίο στηρίζεται όλος ο βιομηχανικός πολιτισμός μας και ξέρουμε όλοι ότι θα τελειώσει. Τελειώνοντας σε κάποια χρόνια το πετρέλαιο γίνεται γνωστό ότι θα επέλθει μια αλλαγή, την οποία ούτε μπορούμε να προσδιορίσουμε, ούτε να αλλάξουμε, φανταζόμαστε, όμως, τα βαθιά αρνητικά γνωρίσματά της. Το γεγονός αυτό οδηγεί πάλι σε ένα πανικό όμοιο με αυτό που περιγράψαμε.
Έρχεται, βέβαια, και ένα τρίτο ουσιαστικό στοιχείο, που ακούγαμε για αυτό, μιλάγαμε για αυτό, το αναπτύσσαμε θεωρητικά, μας «ενημέρωναν» από την τηλεόραση περί τίνος πρόκειται, αλλά πρώτη φορά το βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας. Πρόκειται για την οικολογική καταστροφή.
Η οικολογική καταστροφή μέχρι τώρα ήταν προϊόν του λεγόμενου «πολιτισμένου» κόσμου, δηλαδή, του δυτικού βορείου ημισφαιρίου. Τώρα, λοιπόν, Κίνα, Ρωσία, Ινδία μπαίνουν κι αυτές σαν τρίτες χώρες, αλλά πάρα πολύ μεγαλύτερες από ότι Ευρώπη και Αμερική, στην επιχείρηση «οικολογικής καταστροφής». Αυτό, βέβαια, δε μπορεί να γίνει ούτε ανεκτό, ούτε να «απορροφηθεί» από τον εγκέφαλο ενός ανθρώπου. Εκεί γεννιέται το αίσθημα της παντελούς αδυναμίας και του να στέκεται αβοήθητος σε αυτό που έρχεται στο μέλλον.
Ιδιαίτερα αυτό το τελευταίο γεννά τον πανικό της καταστροφής και την αδυναμία του ανθρώπου ή την πλήρη κατάθλιψή του μπροστά σε αυτό που δεν μπορεί να καταπολεμήσει.
Αυτά όλα, βέβαια, σε γενικές γραμμές. Όμως, σε πολύ μικρά πακέτα χωρίζονται προκειμένου να φτάσουν και σε ειδικά ατομικά επίπεδα. Ο καθένας το αισθάνεται όλο και πιο πολύ και όταν το μεταφέρει στο διπλανό του, διογκώνεται. Είναι ο πανικός της μειωμένης ή αρνητικής ανάπτυξης που έρχεται.