NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΆΝΟΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΡΙΘΜΟ, ΠΕΡΙΠΟΥ ΤΩΝ 6-7 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΠΟΥ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΤΟΥΝ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΑΝΟΙΓΕΙ ΌΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΟ ΜΙΑ «ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ» ΑΓΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Η αγορά αυτή δεν περιορίζεται στο να βρεθεί κάποιο ειδικό φάρμακο για την άνοια που θα έλυνε την όλη υπόθεση άμεσα με την χρήση του.
Ότι αφορά αυτό, οι ιατρικοί σχηματισμοί και οι φαρμακευτικοί οργανισμοί δεν έχουν καμία ιδιαίτερη ελπίδα για το σύντομο χρονικό διάστημα.
Υπάρχουν μόνο μεμονομένες θεραπείες και αυστηρά σε ατομικό επίπεδο.
Αξιοσημείωτο είναι να αναφερθεί ότι παράλληλα με τη φαρμακευτική προσπάθεια γίνονται και άλλες εμπορικές συναλλαγές στο χώρο της άνοιας, όπως π.χ. το γύρισμα ειδικών ταινιών με ειδικούς τόνους, καταστάσεις και περιεχόμενο για ανθρώπους που πάσχουν από άνοια με στόχο να διεγείρουν θετικά συναισθήματα και αντιδράσεις, τόσο νευροαισθητικά όσο και ψυχικά.
Ήδη τέτοιου είδους φίλμ έχουν αρχίσει να βρίσκουν πελάτες στην περιοχή της γεροντοψυχολογίας και μάλιστα έχουν αφήσει θετικά αποτελέσματα σε ότι αφορά αυτά τα νέα «προϊόντα» της άνοιας, τα οποία δημιουργούν όλο και περισσότερο καινοτομίες, ιδέες και «εμπορικές» ανακαλύψεις για το λόγο αυτό.

ΓΟΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΝ ΕΠΙΓΕΝΕΤΙΚΑ ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΚΩΝ ΣΗΜΑΤΩΝ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΤΟ ΜΕΣΟ ΠΡΟΜΕΤΩΠΙΑΙΟ ΦΛΟΙΟ, ΈΤΣΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ.
Ο προμετωπιαίος φλοιός, ο μέσος και ο πλάγιος, είναι τα «κλειδιά» που ρυθμίζουν το συναίσθημα και κατ’ επέκταση την κοινωνική συμπεριφορά του ατόμου.
Έτσι λοιπόν, όταν σε αυτή την περιοχή αυξηθούν για διάφορους λόγους, κυρίως λόγω επιγενετικών διαταραχών, ή ορμονικών παρεμβάσεων, ακόμη και ηλεκτρικών σημάτων, τα βιοηλεκτρικά σήματα μεταξύ των κυττάρων, αλλάζει ουσιαστικά και η συμπεριφορά.
Έτσι από ένα λιοντάρι μπορούμε να κάνουμε έναν άνθρωπο ποντίκι και το αντίστροφο.
Βέβαια, τα περισσότερα από αυτά τα πειράματα είναι σε επίπεδο πειραματόζωων, αλλά κατ’ επέκταση τόσο απο νευροβιολογικές παρατηρήσεις που έχουν γίνει και λαμβάνοντας και υπόψη τις περιβαλλοντολογικές επιδράσεις, όπως την εκπαίδευση και τον πλούτο, βλέπουμε ότι στους μηχανισμούς του εγκεφάλου της περιοχής εδράζεται και η δραστηριότητα που φέρνει την κοινωνική θέση του ατόμου, ως προς τη σχέση που έχει αυτή με άγχος, κίνητρα, εξαρτήσεις και καταστάσεις.
Δηλαδή, προχωρεί όλο και περισσότερο η νευροεπιστήμη σε ένα στάδιο τέτοιο που ελέγχοντας τον προμετωπιαίο λοβό και τις περιβαλλοντολογικές καταστάσεις του ατόμου, σήμερα που με την ψηφιακή τεχνολογία είναι εύκολοι αυτοί οι συνδυασμοί σε επίπεδο ολογραμμάτων, μπορεί να θέσει επακριβώς την «διάγνωση» της πνευματικής και κοινωνικής κατάστασης που υπάρχει στον εγκέφαλο του καθενός και να την συγκρίνει με την αληθινή αυτή υπόσταση που έχει κοινωνικά.
Ακόμη δε περισσότερο μπορεί και να επηρεάσει όλες αυτές τις καταστάσεις.

Η ΩΧΡΑ ΚΗΛΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ ΤΟΥ ΜΑΤΙΟΥ ΑΠΟ ΌΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΟΠΤΙΚΑ ΝΕΥΡΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΕΤΑΔΙΔΟΥΝ ΤΟΝ ΕΡΕΘΙΣΜΟ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ, ΌΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΕΙΝΟΥ ΕΡΕΘΙΣΜΟΥ ΣΕ ΕΙΚΟΝΕΣ.
Η όλη αυτή η διαδικασία, απειλείται πάρα πολλές φορές από την λεγόμενη εκφύλιση της ωχράς κηλίδας, η οποία μπορεί να έχει μορφή τόσο υγρή όσο και ξηρή.
Η διαφοροποίηση της υγρής από την ξηρή, έγκειται στο γεγονός ότι έχουμε την εκφύλιση της στην υγρή μορφή από διαρροή των αιμοφόρων αγγείων του ματιού, ενώ στη ξηρή μορφή δεν συμβαίνει αυτό, αλλά πρόκειται για μια σταδιακή επιδείνωση επισκλήρυνσης.
Σε αυτές τις διαδικασίες φαίνεται ότι υπάρχει κα μια γενετική προδιάθεση, η οποία επιβαρύνει την όλη κατάσταση.
Ακόμη δε περισσότερο, επιβαρύνεται όταν στην γενετική προδιάθεση προστεθούν και ορισμένα φάρμακα, τα οποία με την χρόνια χρήση τους κάνουν το αίμα «λεπτότερο», άρα και την διαρροή του από τα αιμοφόρα αγγεία του ματιού, για τη δημιουργία της λεγόμενης «υγρής» κηλίδας, πιο επικίνδυνη.
Ένα τέτοιο φάρμακο είναι και η ασπιρίνη, η οποία μάλιστα στο Δυτικό κόσμο έχει γίνει μια συνήθεια.
Ακόμη και γιατροί, συμβουλεύουν ηλικιωμένους ασθενείς την τακτική της λήψης της ασπιρίνης, προκειμένου να αποφευχθούν καρδιοαγγειακά ή εγκεφαλικά επεισόδια.
Μια από τις παραμέτρους που πρέπει κανείς να προσέχει σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι και η εμφάνιση εκφύλισης της ωχράς κηλίδας, ιδίως με την μορφή της υγρής εκφύλισης, η οποία είναι και ταχεία και πρέπει κανείς να το λαμβάνει υπόψη του.

ΠΛΕΟΝ ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΕΣ ΈΡΕΥΝΕΣ, ΛΕΠΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΚΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΌΤΙ ΑΠΛΕΣ ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΚΑΡΚΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΑΚΟΜΗ ΣΕ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΑ ΒΡΕΦΗ.
Οι έρευνες αυτές, έγιναν το τελευταίο καιρό, με ειδικούς αναλυτές και με μηχανικές δυνατότητες, διαγνωστικού χαρακτήρα, που παρέχουν δυνατότητες ενδοκυτταρικής λειτουργικής παρακολούθησης.
Όλα αυτά έδειξαν ότι εντός του κυττάρου, μερικά ένζυμα τα οποία προέρχονται από το λεγόμενο mRNA, όπως το συγκεκριμένο ένζυμο ERAP1, είναι δυνατόν να «εκτροχιαστούν» και να πυροδοτήσουν κύτταρα, τα οποία αναστέλλουν την παραγωγή αντιγόνων, έτσι ώστε να βρίσκονται τα εγκεφαλικά κύτταρα απροετοίμαστα για λοιμώξεις και μεταλλάξεις.
Τα αποτελέσματα των ερευνών ήταν καταλυτικά, για ότι αφορά ανθρώπους, ιδιαίτερα οι οποίοι έχουν ήδη νοσήσει σε AIDS, σε λήπτες μοσχευμάτων, ή ακόμη νεογέννητα βρέφη με αδύναμο ανοσοποιητικό.
Όλες οι εξετάσεις κατευθύνουν ότι το συγκεκριμένο ένζυμο ERAP1, πρέπει οπωσδήποτε να θεωρηθεί ένα κλειδί για όλη αυτή τη κατάσταση, γιατί χρησιμοποιεί γενετικές μεταλλάξεις, δημιουργεί δηλαδή πολυμορφισμούς μέσα στο γονίδιο, που μπορούν να προκαλέσουν όλη αυτή τη διαταραχή, που να οδηγήσει και σε καρκινογένεση και σε αυτοάνοσα νοσήματα.
Βέβαια χρειάζεται περαιτέρω έρευνα. Πάντως, και μόνο η σκέψη ότι υπάρχει μια τέτοια δυνατότητα, που οδηγεί σε ανάλογη θεραπευτική σκεπτική αντιμετώπιση της είναι καλό.

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΑΠΕΝΤΑΝΤΙ ΣΕ ΤΡΙΤΟΥΣ Ή ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΜΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΊΔΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΙΓΥΡΩ ΤΟΥ.
Δηλαδή είναι ένα ένστικτο αυτοσυντήρησης.
Αυτό κατευθύνεται από μια περιοχή του εγκεφάλου, που λέγεται «νήσος του εγκεφάλου», και όταν δρα φυσιολογικά, όλα αυτά έχουν τα όρια τους.
Όταν έχουμε μια υπερπροσφορά, σε ότι αφορά την επιθυμία να φανεί σε άλλον αρεστός ή να τον βοηθήσει, τότε έχουμε μια «νοσηρή κατάσταση», που λέγεται σύνδρομο του βοηθού.
Εκεί έχουμε μια περιπλοκή αυτών που πρέπει να γίνουν και αυτών που δεν πρέπει να γίνουν, διότι ακριβώς η νήσος του εγκεφάλου δεν επικοινωνεί με το κέντρο ελέγχου της ακριβούς «δοσολογίας» που είναι στο προμετωπιαίο λοβό.
Υπάρχει όμως και η άλλη εκδοχή, το άλλο άκρο της προσφοράς όπου λείπει τελείως η διάθεση για αυτό, δηλαδή άτομα, κλεισμένα στον εαυτό τους, προκειμένου να εξαντλήσουν κάθε δύναμη για την δική τους ύπαρξη και να ζήσουν απομονωμένα από τους υπόλοιπους και αυτό όμως με το ίδιο μοτίβο της επιβίωσης .Αυτό είναι το «σύνδρομο του απομονωτισμού».
Και τα δυο αντικείμενα, έχουν γίνει πολλές φορές, βιβλία, συγγράμματα, εξελίξεις και προσπαθούν να δώσουν κατευθύνσεις σε ότι αφορά αυτό το σχήμα.
Όπως και να έχει, είναι καλό να γνωρίζουμε τις δυο αποκλίσεις, γιατί στις μέρες μας υπάρχει και το ένα και το άλλο.
Μας βοηθάει πιο εύκολα να ξεχωρίσουμε ανθρώπους και καταστάσεις, αλλά αρκετές φορές να διευρύνουμε και τις δικές μας γνώσεις, για το περιβάλλον και τις ψυχιατρικές υποστάσεις.

ΈΝΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ, ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ, ΕΞΕΔΩΣΕ ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΤΟ 2050 ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΙΣΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΦΟΡΕΙΣ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΑΣ.
Εαν δεν ληφθούν τα σωστά μέτρα και δεν γίνουν οι ανάλογες ενέργειες, προβλέπεται τουλάχιστον από το χώρο έρευνας του ινστιτούτου, ότι κάθε δεύτερη γυναίκα και κάθε τρίτος άντρας θα έχουν μια χρόνια μορφή προϊούσας άνοιας, η οποία θα τους καταδυναστεύει για την υπόλοιπη ζωή τους.
Το άρθρο είναι ιδιαίτερα σκληρό και απευθύνεται σε όλο τον πληθυσμό, διότι όπως θεωρούν οι συγγραφείς του, υπάρχει ένα θέμα ταμπού σχετικά με την αρρώστια αυτή.
Με απλές υπεκφυγές του τύπου ελαφρά «ψυχικά» ασταθείς ή κάπως «ξεχασιάρης», αυτό το θέμα περιορίζεται σε αυτές τις εκφράσεις, έτσι που να νιώθουν καλά και οι συγγγενείς του ασθενούς αλλά και ο υπόλοιπος περίγυρος, χωρίς να λαμβάνονται τα ειδικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν για αυτή την κατάσταση.
Υπάρχει γενικά μια εκτεταμένη αδυναμία, σύγχυση και κυρίως από ιατρικής πλευράς το τρομερό δίλλημα της εύρεσης κάποιου φαρμάκου που θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα.
Δυστυχώς, η Ιατρική μέχρι και τη στιγμή αυτή δείχνει ότι είναι αρκετά μακριά από τη λύση «φάρμακο» -κλειδί για μια τέτοια υπόθεση της άνοιας και ιδιαίτερα του Alzheimer.
Έχουν ανακοινωθεί κατά περιόδους κάποιες μικρές εξατομικευμένες, κυρίως θεραπευτικές, δυνατότητες, οι οποίες αποτελούν ένα μεγάλο δίλλημα, ιατρικά, γιατί και χρόνο χρειάζονται και ειδικά μέτρα και κυρίως απαιτείται και κάποια ιδιαίτερη οικονομική προσαρμογή.

ΌΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ ΈΧΟΥΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΙΣΤΑΜΕΝΗ· ΤΟ ΈΝΣΤΙΚΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ.
Αυτό πάρα πολλές φορές, έχει οδηγήσει σε μεγάλες οικονομικές ανακατατάξεις σε όλη την υφήλιο με την πλέον χαρακτηριστική περίοδο τη δεκαετία του 1970-1980, όπου ήταν και η περίοδος της χρυσής κερδοφορίας.
Δηλαδή, είχαμε μια πολύ έντονη νομισματική ανάπτυξη με αύξηση των μέσω παραγωγής και με ελάχιστο κόστος εργασιακής δαπάνης, έτσι ώστε τα πλούτη ήταν πάρα πολλά με την ευκαιρία να συσσωρεύονται και να δίνουν την αίσθηση της επιβίωσης και της σιγουριάς σε πάρα πολλούς ανθρώπους ή ακόμη να επιβεβαιώνουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επί κρατικού επιπέδου.
Μετά από αυτό ακολούθησε μια νομισματική αλλά και κυρίως ενεργειακή κρίση, που είχε τότε κατευθυνθεί από τις πετρελαιοβιομηχανίες, η οποία στην δεκαετία του 1980 έφερε μια αναταραχή της ισορροπίας και το μεγαλύτερο μέρος του πλεονάσματος που είχαν οι Δυτικές αναπτυγμένες χώρες, δηλαδή οι κατεξοχήν χώρες με το σύνδρομο της συσσώρευσης, να μεταβληθούν και σε σύνδρομο του βοηθού, σε παροχές, περιορίζοντας έτσι τις επενδύσεις και επιδεικνύοντας την κερδοφορία της ιδιωτικής οικονομίας, μετατρέποντας μερικώς τους πάντες σε τσιγκούνηδες.
Έτσι λοιπόν, το παιχνίδι του εγκεφάλου μετατράπηκε σε ένα κοινωνικό πρόβλημα, τις προεκτάσεις του οποίου αντιμετωπίζουμε ακόμη και σήμερα.
Γεγονός που μας δίνει την ευκαιρία να ξανασκεφτούμε ιστορικά το γεγονός και να πάρουμε αποφάσεις.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΨΗΦΙΑΚΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΤΟΣΟ ΜΑΓΝΗΤΙΚΩΝ ΤΟΜΟΓΡΑΦΩΝ ΌΣΟ ΚΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΩΝ, ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΈΧΟΥΝ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΝΕΥΡΟΨΥΧΙΑΤΡΙΚΩΝ ΝΟΣΗΜΑΤΩΝ.
Ο «αγώνας», που γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι να εντοπιστούν αλληλουχίες εγκεφαλικών και ψυχιατρικών λειτουργιών, οι οποίες να ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένα ολογράμματα αναγνώρισης, έτσι ώστε όταν επαναλαμβάνονται να μπορούν εύκολα να ανιχνεύονται χωρίς κόπο.
Με τα δείγματα αυτά, ασχολούνται ειδικοί νευρολόγοι, ψυχίατροι, νευροφυσιολόγοι, οι οποίοι κατά καιρούς συγκρίνουν τις καταστάσεις και δημιουργούν τις διαγνωστικές εκείνες προϋποθέσεις, που μπορούν ακόμη και πριν κάτι να συμβεί να μπορέσουν να τοποθετήσουν το πρόβλημα στην βάση του και πιθανόν πάνω σε αυτή τη βάση να αναπτυχθούν οι προϋποθέσεις μιας θεραπευτικής αγωγής.
Μιλάμε για ένα τελείως καινούργιο τρόπο διαγνωστικής διαδικασίας, άρα και θεραπευτικών δυνατοτήτων που δίνει ένα τεράστιο προνόμιο στις νευροψυχιατρικές διαγνώσεις και εφαρμογές, δηλαδή αυτό του χρόνου.
Έτσι λοιπόν, οι σύγχρονες νευροεπιστήμες έχουν συντμήσει κατά πολύ το χρόνο της διάγνωσης, άρα και της χορήγησης θεραπείας και κερδίζουν ένα ουσιαστικό προβάδισμα σε ότι αφορά την αντιμετώπιση κάθε νευροψυχιατρικής νόσου.
Ειδικά εργαστήρια που υπάρχουν σε αφθονία, αυτό τον καιρό σε Ευρώπη και Αμερική, μπορούν να ασχοληθούν με το θέμα, και να δώσουν λύσεις εμπεριστατωμένες σε μεγάλο και προχωρημένο βαθμό, που μέχρι τώρα ήταν και στην κυριολεξία αδιανόητες.

Η ΆΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΦΟΒΗΤΡΟ ΓΙΑ ΤΟ 20% ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΠΕΝΗΝΤΑ ΕΤΩΝ.
Κυρίως η φροντίδα των ασθενών με άνοια είναι πάρα πολύ πολύπλοκη και δεν περιορίζεται απλώς στο να πλένουμε, να ταΐζουμε ή να βοηθάμε στο περίπατο τους ασθενείς.
Οι διαταραχές της προσωπικότητας που είναι συνδεδεμένες με αυτή την μορφή της νόσου, απαιτούν κυρίως ένα ακραίο αίσθημα ευθύνης, υπομονής του προσώπου που παρέχει την περιποίηση και είναι για αυτό το πρόσωπο ιδιαίτερα επιβαρυντικές, τόσο χρονικά όσο και ψυχικά.
Δηλαδή, πρέπει να προετοιμαζόμαστε για μια κοινωνία ανθρώπων που ένα κομμάτι θα περιθάλψει το άλλο κομμάτι, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Μιλάμε πλέον για μια νέα μορφή, τόσο ιατρικής αλλά και κοινωνικής κατανόησης, προς τα μέλη που υποφέρουν από την άνοια όσο και από το περίγυρο αυτών, που πιθανόν είναι και στην αγωνιώδη κατάσταση να βρουν μια «φόρμα» αυτοθεραπείας, όταν θα έρθουν στη ίδια θέση.
Είναι ένα πρόβλμα που πρέπει να κυριαρχήσει πάνω από τις οικονομικές συνέπειες και διαταραχές της εποχής και να γίνει σωστή αντίληψη της έκτασης που παίρνει, προκειμένου να υπάρχει μια στοιχειώδη αντιμετώπιση μέσα σε λογικά πλαίσια.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΈΡΕΥΝΕΣ ΠΟΥ ΈΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΌΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΌΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΤΕΝΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕΤΑΞΥ ΓΟΝΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΩΝ.
Βέβαια τα περισσότερα από αυτά, εξακολουθούν να αποδίδονται στην κληρονομικότητα, που υφίσταται λόγω των γονιδίων και να αποδίδονται κατά κύριο λόγο υπό μορφή αποκλίσεων ή διαταραχών σε αυτό το γεγονός.
Πέρα από αυτό, οι έρευνες και μάλιστα πολύ πρόσφατες, του King's College του Λονδίνου, έχουν δείξει ότι υπάρχει ένας πολύ σπουδαίος παράγοντας όπως έχει δημοσιευτεί και στο Human Molecular Genetics, αυτός της επιγενετικής διαδικασίας.
Δηλαδή, το γονίδιο πέρα από την κατασκευή του όπως υφίσταται, έχει απάνω του διάφορες μεθυλιακές ομάδες, οι οποίες ανάλογα με το αν αλλάζουν θέση, ελλατωθούν ή αυξηθούν από περιβαλλοντολογικούς παράγοντες, δημιουργούν τις λεγόμενες επιγενετικές διαδικασίες.
Δηλαδή, αν για κάποιο λόγο, η μορφή του γονιδίου, όχι έτσι όπως έχει δοθεί από τη φύση και από τη «γέννα» του, δεχτεί μια ισχυρή περιβαλλοντολογική αλλαγή μπορεί να εμφανίσει μετάθεση κάποιων ουσιών που λέγονται μεθύλια, τα οποία ανάλογα με την ποσότητα και την ποιότητα τους και τη θέση, μετάθεση εντός του γονιδίου, προκαλούν αλλάγες τέτοιες τόσο στο σώμα αλλά πολύ περισσότερο στην ψυχή.
Εκτεταμένες έρευνες που έχουν γίνει από το ινστιτούτο που αναφέραμε, και έχουν δημοσιευτεί και στο περιοδικό που γράψαμε, είναι δυνατόν να δώσουν μια γκάμα ψυχιατρικών αποκλίσεων μεταξύ σχιζοφρένειας και κατάθλιψης.
Πλέον αυτό αλλάζει το δρόμο και δίνει την νέα ώθηση για την ανάλυση των κλινικών εικόνων των ψυχώσεων και κατά δεύτερο λόγο για την αντιμετώπιση της θεραπείας της.