Η ΕΠΙΛΗΨΙΑ ΜΕ ΤΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.Μπορεί να γίνει μια δύσκολη θεραπευτικά αντιμετωπίσιμη κατάσταση όταν υπάρχει έλλειμμα πειθαρχίας σε ότι αφορά τις καθημερινές μας συνήθειες και ιδιαίτερα στον τρόπο ζωής μας π.χ. ότι αφορά τις ώρες ύπνου, διατροφικές συνήθειες, κοινωνική συμπεριφορά, συνθήκες ύπνου π.χ. ένας που πάσχει από επιληπτικές κρίσεις και λαμβάνει αγωγή δεν πρέπει να κάνει χρήση αλκοόλ, να ξενυχτάει, να πίνει έστω και παραδρομής αλκοολούχα ποτά, να μένει πολλές ώρες ξύπνιος κοιτάζοντας τηλεόραση ή παρακολουθώντας άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις.
Αυτό πρέπει να τονιστεί διότι σε αποτυχία των μέχρι τώρα γνωστών επιληπτικών διαταραχών το μόνο που απομένει μετά είναι η χειρουργική αντιμετώπιση της επιληψίας.
ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΑΣΘΕΝΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ;
Σίγουρα η θέληση είναι κινητήριος δύναμη πολλών πραγμάτων στην ζωή ενός ανθρώπου. Αλλά με σιγουριά δεν παίζει κανένα ρόλο στην εξέλιξη, διακοπή ή ένταση της σχιζοφρενικής ασθένειας. Στους ασθενείς με σχιζοφρένεια ανήκουν και οι ομάδες ανθρώπων υψηλής θέλησης και επιμονής.
Ακόμα και για αυτούς με την τόσο ισχυρή θέληση και τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση ανθρώπους δεν καθίστανται δυνατόν να διακόψουν την εξέλιξη της νόσου. Αυτό δεν είναι ένα σημάδι αδυναμίας του χαρακτήρα ή έλλειψη πειθαρχίας. Είναι πάρα πολύ δύσκολη η συμβολή αυτών των συναισθημάτων προκειμένου να έχουνε μια επιρροή στην εξέλιξη της νόσου. Η σχιζοφρενική συμπτωματολογία πρέπει να παρομοιαστεί με αυτή την συμπτωματολογία των κρίσεων της υψηλής πίεσης και του διαβήτη.
Όπως στις δύο τελευταίες αρρώστιες δεν παίζει κανένα ρόλο η θέληση και απλώς και μόνο η σωστή αγωγή την κατάλληλη στιγμή ακριβώς το ίδιο ισχύει και για την σχιζοφρένεια. Όπως στον διαβήτη ή στο σάκχαρο η ακατάλληλη και μη προσαρμοσμένη χρονικά σωστά θεραπεία οδηγεί στο κώμα, το ίδιο και η σχιζοφρένεια οδηγεί στο παραλήρημα.
Όσο περισσότερο οι ασθενείς μένουν μακριά από την ιατρική φροντίδα προσπαθώντας χωρίς την βοήθεια του γιατρού και χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις ιατρικές οδηγίες να χειραγωγήσουν την μία ή την άλλη κατάσταση, απλώς αυτό που καταφέρνουν είναι να περιπλέκουν την όλη διαδικασία και να κάνουν την θεραπεία της ασθένειας πιο δύσκολη.
Γενικά η θέληση δεν έχει καμία «θέση» με τα ανεβοκατεβάσματα της συμπτωματολογίας της σχιζοφρενικής ψύχωσης. Εδώ πέρα τον αποκλειστικό ρόλο έχει η έρευνα της ψυχοπαθολογίας της νόσου και η κατάλληλη θεραπεία.
Τα βασικά στοιχεία της γερμανικής κουλτούρας είναι ότι «η μέθοδος είναι πάνω από όλα» και το δεύτερο, ότι «ο πολίτης είναι μικρός μπροστά στο κράτος». Αυτές τις μέρες είχαμε ένα απτό παράδειγμα και των δύο αυτών στοιχείων, αλλά, παράλληλα είδαμε ότι ο αιώνας που διανύουμε, ο 21ος αιώνας, είναι ο αιώνας των ειδικών.Ένας επιχειρηματίας κατορθώνει επί πέντε ώρες να εξηγεί, να μιλά, να απαντά, να διαχειρίζεται επιχειρήματα στη Βουλή των Ελλήνων με καθημένους τους βουλευτές, πιθανόν και το τηλεοπτικό κοινό που παρακολουθούσε την εκδήλωση.
Το απλό συμπέρασμα, άσχετα από το τι γεννήθηκε, και πώς γεννήθηκε και τι προέκυψε, ακόμα και για το τι υπόβαθρο είχε, είναι ένα. Από ψυχολογικούς λόγους καταλάβαμε πλέον όλοι ότι η δύναμη σήμερα είναι ο ειδικός.
Όταν υπάρχει κάποιος ειδικός και έχει τη μέθοδο, και ξέρει πολύ καλά τις σχέσεις πολίτη – πολιτικού είναι σε θέση να διαχειριστεί καταστάσεις προς όφελός του και μάλιστα, να βγαίνει από αυτές επιβεβαιωμένος. Το θέμα του ειδικού δεν είναι μόνο η γνώση, η πειθαρχία ή ακόμα αυτή η αυτογνωσία.
Εκείνο που παρουσιάζεται και εντυπωσιάζει τους «ειδικούς» της ψυχιατρικής είναι η ιδιαίτερη προσπάθεια που φαίνεται στο πρόσωπο αυτής της προσωπικότητας για χρόνια ολόκληρα να εμπεδώνει κανόνες, να βασίζεται σε νέους ρυθμούς και νέες γνώσεις, αλλά, όλες σωστά αρχειοθετημένες, χρησιμοποιώντας σωστά το κάθε επιχείρημα στην κατάλληλη ώρα.
Οι ειδικοί σήμερα γνωρίζουν την «αχίλλειο πτέρνα» του κάθε συστήματος, τις επεξεργάζονται και οι ίδιοι οι ειδικοί σαν προσωπικότητες μπαίνουν σε μια σιδηρά πειθαρχία από την οποία και δεν ξεφεύγουν. Συνεπώς, για να μπορεί κάποιος να τους αντιμετωπίσει, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει το μοναδικό δρόμο που υπάρχει, δηλαδή, να είναι «πιο ειδικός».
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει ότι αυτά τα στοιχεία της ανωτερότητας που παρουσιάζει ο ειδικός να τα έχει σε ανώτερο βαθμό. Αυτό όμως προϋποθέτει μια μεγάλη αυτοπειθαρχία, η οποία πολύ δύσκολα βρίσκεται σε ανθρώπους οι οποίοι επιλέγουν να αναλώνουν την καθημερινότητα σε πράγματα μη χρήσιμα, και όχι στον εαυτό τους. Πρόκειται, δηλαδή, ουσιαστικά για έλλειμμα παιδείας. Είναι κάτι που δεν αντιμετωπίζεται και γεννά ανεπάρκεια.
