NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΑΡΙΘΜΟ ΑΥΤΟΡΡΥΘΜΙΖΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΡΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ.Η αρτηριακή πίεση μαζί με τον διαβήτη είναι μια από τις μάστιγες της ελληνικής κοινωνίας.
Η συνεχής παρακολούθηση της είναι ένα μέσο προστασίας αλλά όχι όμως απόλυτο. Μερικές φορές χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο και πολύ πιο εντατικό. Γενικά όμως όταν έχουμε αυξημένη αρτηριακή πίεση και φόβο ότι κάτι μπορεί να συμβεί (π.χ. ένα εγκεφαλικό) τότε πρέπει να κατανοούμε καλύτερα τον όλο μηχανισμό της. Η αρτηριακή πίεση ανεβαίνει γιατί ρυθμίζεται μέσα από τον εγκέφαλο και αισθάνεται την ανάγκη να υψωθεί ή να κατεβεί.
Η ένταση αυτή γίνεται με βάση κάποιες ορμόνες ή με έναν «υδραυλικό» μηχανισμό όταν μειωθούν κάποιες πρωτεΐνες ή κάποια άλλα ιχνοστοιχεία στον εγκέφαλο.
Για αυτό πρέπει πάντα να προσέχουμε ότι σε ασθενείς με υψηλές πιέσεις η ρύθμιση πρέπει να γίνεται με φάρμακα πολύ σιγά προς τα κάτω. Απότομη πτώση της πίεσης ενδεχομένως να δημιουργήσει εγκεφαλικό επεισόδιο.

ΣΕ ΕΝΤΟΝΗ ΟΡΓΗ, ΕΦΟΣΟΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΤΑΣΗ, ΣΕ ΜΕΡΙΚΗ ΑΠΟΦΡΑΞΗ ΤΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΑΓΓΕΙΩΝ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ MILLARD-GUBLER.
Κάποιος ασθενής ενώ οδηγούσε, εξοργίστηκε υπέρμετρα από την συμπεριφορά του μπροστινού οδηγού και θυμωμένος άρχισε να φωνάζει και να χτυπάει το τιμόνι του και το μέτωπό του. Εκεί διαπίστωσε ότι η δεξιά του παλάμη δεν είχε αίσθηση και αριστερά έβλεπε διπλά, ενώ υπέφερε και το αριστερό του βλέφαρο.
Μετά από την είσοδό του σε κλινική και τη θεραπεία που του έγινε, τα συμπτώματά του υποχώρησαν ουσιαστικά, όχι, όμως, τελείως. Στην περίπτωση αυτή ο ασθενής έπαθε μια ενδοεγκεφαλική διαταραχή, χαρακτηριζόμενη ως σύνδρομο Millard-Gubler.
Πρόκειται για μια αγγειακή διαταραχή στην παράπλευρη κυκλοφορία της βασικής αρτηρίας, στο ύψος της γέφυρας (σχήμα). Η διαταραχή αυτή φέρνει βλάβες στο απαγωγό νεύρο, που κινεί τον οφθαλμό προς τα αριστερά, στο προσωπικό νεύρο, που νευρεί το μισό πρόσωπο και στα αισθητήρια νεύρα, που πηγαίνουν στην αντίθετη μεριά του κορμού (έσω λημνίσκος).
Η έγκαιρη θεραπεία τον βοήθησε να υποχωρήσει η βλάβη και να αποφύγει τα χειρότερα. Προφανώς, όμως, ήταν ελλιπής αγωγή και χρειαζόταν περισσότερο, όπως συνήθως συμβαίνει στις περιπτώσεις Millard-Gruber.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΝΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΔΙΑΤΑΡΑΣΣΟΥΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ.
Ο οργανισμός μας σαν σώμα και ψυχική οντότητα βρίσκεται με το εξωτερικό περιβάλλον σε μία κατάσταση συνεχούς αλληλοεπηρεαζόμενης σχέσης, που ιατρικά χαρακτηρίζεται σαν ομοιόσταση.
Προκειμένου να το πετύχει αυτό, ο οργανισμός μας ρυθμίζει ανά πάσα στιγμή τις λειτουργίες του, όπως τον καρδιακό ρυθμό, την αρτηριακή πίεση, τα επίπεδα σακχάρου κ.α. , ανάλογα με τους εξωτερικούς ή εσωτερικούς στρεσογόνους παράγοντες.
Σαν στρεσογόνο παράγοντα θεωρούμε οτιδήποτε μπορεί να διαταράξει την ομοιόσταση. Τις περισσότερες φορές, στρεσογόνος παράγοντας είναι μία οξεία φυσική ή ψυχική πρόκληση, που προκαλεί το σώμα και την ψυχή να τα βγάλουν πέρα με βραχυπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες διαταραχές της ομοιόστασης τους.
Για να γίνει αυτό, απελευθερώνονται από τις «αποθήκες» του οργανισμού ποσότητες ενέργειας, π.χ. με τη μορφή γλυκόζης των σακχάρων, και μεταφέρονται με το αίμα σε όλα τα όργανα του σώματος, που εργάζονται εντατικά, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την κρίση.
Παράλληλα, ο οργανισμός καταστέλλει ότι δεν θεωρεί απαραίτητο για την αντιμετώπιση της στρεσογόνου αιτίας.
Σε πρώτο επίπεδο, λοιπόν, αναστέλλονται οι λειτουργίες εκείνες που ο οργανισμός δεν θεωρεί απαραίτητες για την επιβίωσή του, π.χ. πέψη, ανάπτυξη, αποκατάσταση οργανικών βλαβών κλπ. παράλληλα, μειώνεται ουσιαστικά και όλη η εγκεφαλική δραστηριότητα, πλην της εγρήγορσης και της μνήμης.
Δηλαδή, με την παρατεταμένη εγρήγορση για την αντιμετώπιση ενός θεωρούμενου στρεσογόνου παράγοντα έχουμε μια διαρκή ένταση του οργανισμού να βρει διέξοδο, χωρίς την πλήρη εγκεφαλική λειτουργία σε ετοιμότητα για τον έλεγχο της κατάστασης. Δηλαδή, δεν γνωρίζουμε πότε μπορούμε ή πρέπει να σταματήσουμε αυτό τον συναγερμό.
Έτσι, λοιπόν, όπως παρουσιάζεται από πολιτικούς και ΜΜΕ η απειλή της οικονομικής κρίσης, και όπως την βιώνει ο μέσος πολίτης, είναι ένα ακραίως αιχμηρό και διαρκές στρεσογόνο γεγονός. Η διατήρησή του για μακρύ χρονικό διάστημα αντιμετωπίζεται με συνεχή υπερένταση του οργανισμού απέναντί του, προκειμένου να φέρει το όλο σύστημα (ομοιόσταση) σε μία κατάσταση ισορροπίας.
Ο συνεχής αυτός υπερβατικός αγώνας, με τις συνθήκες που συνεχίζεται, γεννά συνεχώς νέες ψυχικές και σωματικές ασθένειες. Αν αυτές δεν αντιμετωπισθούν ριζικά, μιλάμε τότε για απόπτωση (τέλος) πολλών οργανικών και ψυχικών λειτουργιών.