NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΠΟΛΥ ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΚΟΠΩΣΗΣ Ή ΥΠΕΡΚΟΠΩΣΗΣ.
Στο προηγούμενο βήμα σε αυτό εδώ το μπλοκ με τον τίτλο «Η Απογοήτευση, η Κατάθλιψη Και η Φυγή» σχολιάζαμε την επιθυμία του πρωθυπουργού να εγκαταλείψει την πολιτική για χάρη μιας πανεπιστημιακής καριέρας στο εξωτερικό (http://neurotalk.blogspot.com/2009/02/blog-post_16.html).
Την Κυριακή στις 22 Μαρτίου του 2009 ο πρωθυπουργός «ξαναχτύπησε» με την εικόνα του «κουρασμένου ηγέτη». Ξανατόνισε τα όσα είχε πει περί φυγής μετά από κάποιο χρονικό ορόσημο και επανέλαβε την άποψη του ότι αισθάνεται πάρα πολύ κουρασμένος.
Διαβάζοντας τις νέες ανακοινώσεις του πρωθυπουργού σε σύγκριση με τις παλιές σηματοδοτείται ένα χαρακτηριστικό σημείο της πορείας του. Ότι βρίσκεται σε μια μεγάλη θλίψη με παραλυμένα τα αντανακλαστικά για οποιαδήποτε αντίδραση.
Πέρα από αυτό, σαν πολιτικός άνδρας δίνει την εικόνα κάποιου που, ενώ βρίσκεται και χειρίζεται τα κοινά, έχει αδυναμία κατανόησής τους και πολύ περισσότερο, σαφή έλλειψη αντισωμάτων για την αντιμετώπιση των δυσκολιών τους.
Έτσι, λοιπόν, ένα είναι βέβαιο, ότι εάν συνεχίσει ο ηγέτης μας να βρίσκεται σε αυτό το μήκος κύματος, πολύ σύντομα θα αυξηθεί η καταθλιπτική του συνδρομή και η άρνησή του για κάθε δραστηριότητα.
Καλό είναι, τώρα που είναι ακόμα νωρίς, αυτός με τους συμβούλους του μεταξύ των άλλων που συσκέπτονται να αποφανθούν και την ψυχική του εγρήγορση, προκειμένου να ανέβουν τα επίπεδα απόδοσής του. Δεν είναι κακό να γίνει αυτό, διότι και αυτός είναι ένας άνθρωπος, όπως όλοι μας και όχι μια άφθαρτη ιδέα.
Εάν αυτός είναι σε θέση μεγίστης απόδοσης χωρίς ανασταλτικά καταθλιπτικά στοιχεία, η εθνική ωφέλεια θα είναι μεγαλύτερη απ’ ότι τώρα.

ΣΕ ΜΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΒΑΖΑ ΠΩΣ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ.
Η έλλειψη ποιότητας ζωής, καθώς επίσης το έντονο στρες, οι διεθνής συγκυρίες και η αβάσταχτη γκρίνια από όλες τις πολιτικές μεριές τον οδηγούν προς το βήμα αυτό. Δεν είναι τίποτα περίεργο, όπως αναφέρει, διότι ψυχολογικά πάντα ένας πρωθυπουργός είναι η κορυφή της πυραμίδας της χώρας.
Συνεπώς, οι κινήσεις του αντιπροσωπεύουν και τη μέση ελπίδα του μέσου πολίτη.
Αυτό σημαίνει πως κάτι ανάλογο θα επιθυμούσε να κάνει ο καθένας, εφόσον θα μπορούσε όπως αυτός, αλλά, το θέμα δεν είναι εκεί. Το θέμα είναι περισσότερο στα συναισθήματα που πνίγουν τον πρωθυπουργό και πνίγουν τον καθένα από εμάς. Η απογοήτευση και η τάση φυγής.
Η τάση φυγής δεν είναι μόνο σημάδι πανικού και κατάθλιψης, είναι και μια αντίδραση προς μια διέξοδο για κάτι καινούριο και για επανάληψη της ελπίδας για κάτι πιο χαρούμενο, πιο σωστό και ιδανικό.
Όταν το ζητάει ο πρώτος πολίτης της χώρας, είναι απολύτως αναγκαίο και λογικό να το θέλει και ο τελευταίος. Βέβαια, τίποτε τραγικότερο για μια χώρα, όταν ακριβώς αυτός ο πρώτος πολίτης εγκαταλείπει τον τόπο αυτό, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη και μια ανώτερη ποιότητα ζωής, που εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσει να βρει πουθενά με τέτοιες συνθήκες, όπως έχει εδώ.
Πάντως, σαν πολιτικός άντρας δείχνει ένα βήμα περισσού θάρρους, όταν λέει αυτό που σκέφτεται και περισσότερο, εάν θα το κάνει.
Σαν παλιός Έλληνας του εξωτερικού και παλιός μετανάστης, μου φαίνεται, όμως, περίεργο ένας άνθρωπος κατεξοχήν επιτυχημένος να ζητά τέτοια διέξοδο. Ψυχιατρικά η τάση φυγής εξηγείται μόνο με μια μεγάλη απογοήτευση, που δεν δικαιολογείται σε τέτοιες θέσεις.