NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΌΤΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΥΝΔΥΑΣΤΙΚΑ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ.

Αυτό  έχει σαν αποτέλεσμα να προκύπτει ο κίνδυνος της συλλογικής ασυνέπειας που έτσι και αλλιώς υφίσταται. Βέβαια τα τελευταία χρόνια με την προσαρμοστικότητα των ανθρώπων και την εξέλιξη του πολιτισμού, η συλλογική ασυνέπεια έχει γίνει παραδεκτή, με αποτέλεσμα να οδηγεί τα άτομα στη διαδικασία των εκλογών. Αυτό εξηγεί στην πράξη το μοντέλο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, δηλαδή εκείνο το πρότυπο που επιτρέπει στο λαό να αναθέτει μια «λογική» εκτελεστική εξουσία. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για μια συλλογική λογική, η οποία βασίζεται πάνω στην ασυνέπεια που υποχρεώνεται κανένας να την δεχτεί, προκειμένου να λειτουργήσει τ’ όλο μοντέλο.

ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΈΝΑ ΒΑΣΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ.

Αυτό το στοιχείο είναι η προτίμηση πολλών και όχι λίγων∙ μια προσέγγιση που βέβαια δεν φαίνεται παράλογη, θέτει όμως τεράστια ψυχολογικά προβλήματα. Δηλαδή, δεχόμαστε ότι προτιμάμε τα 1000 ευρώ απ’ τα 100 ευρώ ή τα 100 ευρώ απ’ τα 10 ευρώ, άρα κατά μείζονα λόγο προτιμάμε να έχουμε 1000 ευρώ πάρα 10 ευρώ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σε έναν κυκεώνα μεταβατικότητας επιλογών που το θεμέλιο της λογικής είναι τα πολλά. Η κατάκτηση όμως των πολλών σημαίνει μια εσωτερική σύγκρουση, η οποία όπως έχουν δείξει τα σύγχρονα οικονομικοκοινωνικά μοντέλα δεν έχει λυθεί. Μάλιστα, αυτή η κατάκτηση αποτελεί παράγοντα δυστυχίας στις περισσότερες χώρες.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΤΗΚΕ ΠΡΩΤΑ ΑΠ’ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΈΛΛΗΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΟ ΕΠΙΚΟΥΡΟ.

Αυτός πρώτη φορά διέκρινε την ευτυχία  ανάμεσα στις απολαύσεις, δηλαδή την ευτυχία που βρίσκεται σε «κίνηση» και συνδέεται με την ικανοποίηση μιας ανάγκης. Είναι αναμενόμενο μέχρι να ικανοποιηθεί η ανάγκη μέσω της οποίας θα ολοκληρωθεί  η ευτυχία να γεννά πόνο. Άρα, δηλαδή, ο αρχαίος φιλόσοφος διδάσκει με τις απολαύσεις σε «κίνηση» την τροποποίηση τους, έτσι ώστε να αποφεύγεται ο πόνος. Σε αντίθεση μ’ αυτό, οι απολαύσεις σε «ανάπαυση» είναι καθαρές και προϋποθέτουν τις επιθυμίες που’ χουν ικανοποιηθεί∙ πρόκειται για απολαύσεις οι οποίες από μόνες τους «εξορκίζουν» τον πόνο και δείχνουν ότι έχει ολοκληρωθεί η επιθυμία, άρα συνεχίζεται μια ζωή μόνο σε άκρα ευδαιμονία.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΡΧΑΙΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΡΗΣΕΙΣ, Η ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ, ΔΗΛΑΔΗ Η ΚΑΛΗ ΖΩΗ,  ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ  ΕΝΟΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ ΠΟΥ ΩΘΕΙ ΤΟ ΆΤΟΜΟ ΣΤΟ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΆΤΟΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.

Είναι λοιπόν σαφές ότι η αναζήτηση της ευδαιμονίας και της ευτυχίας που πηγάζει απ’ αυτήν αυθόρμητα έχει μια ουσιαστική αντίφαση∙ η ευτυχία και η αναζήτηση της μέσα στην καθημερινότητα προϋποθέτει την επιθυμία. Η επιθυμία εφόσον υφίσταται σημαίνει ότι γεννά πόνο για την κατάκτηση της, με αποτέλεσμα να αποκλείει την ευτυχία. Πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία η οποία αποτελεί ουσιαστικά το «δόγμα» της ευδαιμονίας και  είναι μια προϋπόθεση που απαιτεί κόπο που όταν όμως παύσει να υπάρχει ολοκληρωμένα θα φέρει και την καλή ζωή.

ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΦΑΝΗΚΕ ΑΠΟΛΥΤΑ ΌΤΙ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ.

Έτσι λοιπόν διαπιστώσαμε ότι η Αμερικανική χρεοκοπία του έτους 2008 οφειλόταν στο γεγονός ότι σ’ ένα πολύ μεγάλο και ευάλωτο τμήμα του πληθυσμού έγινε μια «εξώθηση» στην υπερχρέωση. Η απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού τομέα        συνετέλεσε αποφασιστικά στο να πειστούν οι Αμερικάνοι πολίτες να αυξήσουν τα δάνεια τους, πέρα των δυνατοτήτων τους. Η επιδίωξη του άμεσου κέρδους που ψυχολογικά  υφίσταται λόγω της εξέλιξης της κοινωνίας τα τελευταία χρόνια και η επιθυμία του και απ’ την πλευρά των τραπεζών οδήγησαν σ’ αυτό το φαινόμενο. Βλέπουμε λοιπόν ότι το πρόβλημα προήλθε γιατί ακολούθησε ένας συντονισμός των εσώψυχων επιθυμιών για το άμεσο και γρήγορο κέρδος.

ΌΠΩΣ ΕΞΗΓΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΣΕ ΆΛΛΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΤΟ «ΝΟΗΜΑ ΖΩΗΣ»  ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ.

Όσο πιο γρήγορα γίνει αντιληπτό αυτό, τόσο πιο αρμονική θα’ ναι η διαβίωση του ατόμου μέσα στην κοινωνία και σαφώς θα έχει μεγαλύτερο «μερίδιο» ευδαιμονίας. Βασικά όσο και αν φαίνεται παράξενο, όλη αυτή η διαδικασία είναι μια αμιγώς εγκεφαλική λειτουργία που κατευθύνεται από τη «νησιώδη» έλικα του εγκεφάλου. Αυτή η εγκεφαλική περιοχή βοηθάει στην κατανόηση όλων των διαφορών και των καταστάσεων μεταξύ των ανθρώπων, αλλά ταυτόχρονα δίνει και στο άτομο την ικανότητα πέρα από το να καταλαβαίνει τα συναισθήματα των υπολοίπων να τα αισθάνεται όπως αυτοί∙ αποτελεί δηλαδή έναν βαθμό ενσυναίσθησης, ο οποίος είναι απαραίτητος για την ευδαιμονία του ατόμου.

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟΛΑΥΣΕΩΝ, ΌΠΩΣ Η ΚΑΤΟΧΗ ΕΝΟΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ Ή ΕΝΟΣ ΌΜΟΡΦΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ Ή Η ΎΠΑΡΞΗ ΜΙΑΣ ΚΑΛΗΣ ΠΑΡΕΑΣ, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΟΡΜΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ. 

Η ευτυχία που προσφέρει η επίσκεψη σε μια όπερα είναι ανάλογη μ’ αυτή που προσφέρει η παρακολούθηση μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας ∙την ίδια χαρά μπορεί να αισθανθεί ένα άτομο, λιγότερη ή περισσότερη, μοιράζοντας ανάλογα τον χρόνο. Έτσι δηλαδή φαίνεται ότι τα πάντα είναι ζήτημα δοσολογίας. Προκειμένου να φέρει την αρμονία και την αίσθηση χαράς στον εγκέφαλο, αυτή η δοσολογία εξαρτάται πάντα από την λειτουργία της «νησιώδης» έλικας του εγκεφάλου, η οποία συντονίζει τις ποσότητες της δοσολογίας στη μια ή στην άλλη περίπτωση. Όσο πιο αρμονική είναι αυτή η κατάσταση, ανάλογα με τον εγκέφαλο και τη λειτουργία του, τόσο μεγαλύτερη είναι η ευτυχία του ατόμου.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

Αυτό που ονομάζουμε «λογική» είναι μια ακολουθία πράξεων, η οποία βασίζεται σε ορθολογιστικά, παραδεκτά απ’ όλους γεγονότα. Το παραπάνω όμως δε σημαίνει ότι υπάρχει μια γενική λογική: υπάρχει η λογική του ενός και η λογική των πολλών. Σε ότι αφορά την καθημερινότητα, το παράδοξο στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι η λογική του καθενός δεν οδηγεί συνδυαστικά στη λογική του συνόλου. Συνεπώς, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παρουσιάζεται μια λογική διαφορετικών ατόμων και άλλης ομάδας. Αυτή η σύγκρουση οδηγεί στα καθημερινά προβλήματα που κάνουν τη ζωή των ανθρώπων δύσκολη, αφού διαταράσσουν την οικονομία του συστήματος.

ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΔΟ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΌΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Η ΑΡΕΤΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ.

Μετά από μελέτες ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης είχε συμπεράνει ότι η λογική και η αρετή αποτελούν τις ιδιαιτερότητες του ανθρώπου. Οι πράξεις  που είναι σύμφωνες με την αρετή είναι από τη φύση τους «ευδαιμονικές». Η ζωή λοιπόν των ενάρετων ανθρώπων δεν χρειάζεται την απόλαυση ως ψεύτικο πρόσχημα, αφού η ίδια την εμπεριέχει. Όταν ζεις ενάρετα, ζεις και ευδαιμονικά. Βέβαια εδώ πρέπει να τονίσουμε τον ορισμός της λέξης «ενάρετα», της ηθικής που αποτελεί ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο, αλλά περιοριζόμαστε στην κοινή κατανόηση όσον αφορά αυτόν τον όρο.

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΟΣ ΔΥΤΙΚΟΣ ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΈΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ Σ’ ΈΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΈΧΕΙ ΈΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΤΥΠΟ.

Τα θέλει όλα αμέσως! Σε μια έρευνα που έγινε και  τέθηκε το δίλλημα «100 ευρώ αμέσως ή 200 ευρώ σ’ ένα χρόνο», η απάντηση είναι «100 ευρώ αμέσως». Εάν πάλι τεθεί η ερώτηση «100 ευρώ αμέσως ή 200 ευρώ σ’ ένα χρόνο και μια μέρα», πάλι η ίδια ψυχολογική διαδικασία θα οδηγήσει το άτομο να πει 100 ευρώ αμέσως. Η διατύπωση λοιπόν είναι αυτή που καθορίζει την ψυχολογία του ατόμου πάντα με την έννοια της γρήγορης απόδοσης του κέρδους. Βέβαια η αντίληψη του χρόνου είναι διαφορετική για τα άτομα, αλλά όμως φαίνεται εξελικτικά ότι όλη η κοινωνία έχει φτάσει σ’ έναν τρόπο ίδιας σκέψης, όσον αφορά την άμεση απολαβή.