NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΠΕΡΑΣΑΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗΣ  ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ ΜΕ ΤΟ ΔΕΟΣ ΠΟΥ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΝΕΥΡΟΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ «ΜΥΣΤΗΡΙΑ» ΤΗΣ. 

Είναι τρομερά δύσκολα το να καταλάβει κανείς πως δρα ο εγκέφαλος και ιδιαίτερα, όταν δεν υπάρχουν τα επαρκή διαγνωστικά μέσα. Βέβαια, λέγοντας το αυτό σήμερα είναι σαν μια «βλασφημία», διότι σε σύγκριση με αυτά που είχαμε πριν πέντε χρόνια, κυριολεκτικά οι σημερινές διαγνωστικές δυνατότητες είναι πάρα πολύ υψηλού επιπέδου. Αναμενόμενα λοιπόν με την εξέλιξη των διαγνωστικών και τεχνικών δυνατοτήτων ήρθαν στο φως καινούργιες έρευνες, με αποτελέσματα να ανοίγουν πραγματικά το δρόμο για μια πιο στελεχωμένη έρευνα του εγκεφάλου και πολύ περισσότερο για μια εξήγηση  των νοσηρών καταστάσεων που κατά καιρούς παρατηρούνται. Έτσι λοιπόν το εγκεφαλογράφημα, που μόλις στη δεκαετία του πενήντα άρχισε να χρησιμοποιείται για ορισμένους διαγνωστικούς ρόλους, έχει εξελιχθεί σε τέτοιο σημείο σήμερα με τη βοήθεια της καταγραφής μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή, που μπορεί να δώσει λύσεις, που μέχρι τώρα ήταν αδύνατον και διανοητικά να τις πλησιάσουμε.

Μια από αυτές τις λύσεις είναι ότι πλέον στα εγκεφαλογραφήματα είναι δυνατή η καταγραφή και η μελέτη συχνοτήτων της εγκεφαλικής δραστηριότητας που μέχρι τώρα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι υπήρχαν, αλλά δεν ήταν δυνατόν να τις καταγράψει και πολύ περισσότερο να τις μελετήσει. Έτσι λοιπόν βρέθηκε ότι υπάρχουν σε υψηλό επίπεδο συχνοτήτων κύματα, τα οποία έχουν πολύ ουσιαστικούς ρόλους για την εγκεφαλική δραστηριότητα. Π.χ. τα γ-κύματα, τα οποία είναι σε μια συχνότητα μεταξύ 30-80 Hertz, μπορούν να εμφανιστούν ακόμη και στον ύπνο και έχουν σαν ρόλο την επικοινωνία απομακρυσμένων περιοχών του εγκεφάλου σε πολύ γρήγορη και έντονη δράση. Αυτό βοηθάει και την κατανόηση νοσηρών καταστάσεων που μέχρι τώρα μας ήταν δύσκολο να τις καταλάβουμε.

ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ ΗΤΑΝΕ ΜΕΧΡΙ ΠΡΩΤΙΝΟΣ ΑΠΟ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΣΤΟ 5-8% ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ.
Τα στατιστικά αυτά δεδομένα, μετά την επαναστατική ανάπτυξη των μεθόδων καταγραφής (ηλεκτροεγκεφαλογραφία, μαγνητοεγκεφαλογραφία), έχουν αλλάξει και σήμερα πιστεύεται ότι αυτοί που υποφέρουν από διάφορες μορφές επιληπτικών συνδρόμων είναι τουλάχιστον σε διπλάσιο ποσοστό.
Έτσι λοιπόν μιλάμε για ένα τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό που χρήζει συνεχούς φροντίδας ελέγχου και παρατηρήσεων προκειμένου να αποφευχθούν οι επιπλοκές. Θεωρείται μάλιστα ότι το 80% των περιπτώσεων έχουν μια ουσιαστική σχεδόν τελεσίδικη θεραπευτική αγωγή ενώ το 20% δείχνει αντίσταση και χρειάζεται επαναθεώρηση.
Η θεραπεία της επιληψίας καθώς και η συχνότητά της παραμένει ένα ανοιχτό γεγονός γιατί δέχεται επιβάρυνση από τις περιβαλλοντολογικές διαταραχές.