NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΟΙ ΠΟΡΦΥΡΙΝΕΣ, ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΣΑΝ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΟΡΦΥΡΙΑΣ, ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΈΧΟΥΝ ΕΡΕΥΝΗΘΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.
Το αποτέλεσμα της έρευνας είναι ότι πρόκειται για, ουσιαστικής δύναμης, βιολογικά μόρια, τα οποία βρίσκονται στη βάση δυο, άκρως, ζωτικών λειτουργιών, όπως είναι η φωτοσύνθεση και η αναπνοή. Οι πορφυρίνες είναι μια μεγάλη οικογένεια από συγγενικές χημικές ενώσεις, που υπάρχουν σε ανθρώπους και φυτά και ενεργοποιούνται από το ηλιακό φως για την παραγωγή ζωής σε έμβρυα και φυτικά όντα. Οι εξελίξεις της έρευνας βοήθησαν πολύ για την καταπολέμηση καρκινοειδών καταστάσεων. Πρόκειται για τη λεγόμενη φωτοδυναμική θεραπεία. Σε αυτή την περίπτωση, παθολογικές πορφυρίνες κατευθύνονται σε καρκινογόνα κύτταρα, τα οποία με την ενεργειακή τους δύναμη, τα καταστρέφει.

Η ΑΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΆΛΛΑ ΣΤΑΔΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.
Η διαταραχή της αίμης στα στάδια παραγωγής προκαλεί την πορφυρία. Γενικά, ο οργανισμός παράγει την αίμη και άλλες πορφυρίνες του αίματος σε μια ακολουθία οχτώ εξαρτημένων σταδίων. Για να μπορέσουμε να πάμε από το ένα στάδιο στο άλλο, χρειαζόμαστε και ένα διαφορετικό ένζυμο. Στο δε τελικό στάδιο, προστίθεται πλέον και ένα μόριο σιδήρου. Με την προσθήκη του σιδήρου, έχουμε και την τελική παραγωγή της αίμης. Αν σε ένα από όλα αυτά τα στάδια, λόγω μιας ενζυματικής διαταραχής, υπάρχει πρόβλημα, τότε παρατηρείται μια συσσώρευση των προϊόντων που παράχθηκαν μέχρι εκείνη τη στιγμή και αυτό δημιουργεί την πορφυρία. Η πορφυρία δημιουργείται γιατί ο οργανισμός δεν μπορεί να αποβάλλει αυτά τα υποπροϊόντα και τα συγκεντρώνει στο δέρμα και σε άλλα όργανα.

ΕΔΩ ΚΑΙ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΑ ΣΤΑ ΚΑΡΠΑΘΙΑ ΟΡΗ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΣΑΝ ΛΑΪΚΗ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΣΑΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΘΡΥΛΟΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑΗ λέξη Δράκουλας σημαίνει ουσιαστικά γιος του Drago κα αφορά μια οικογένεια γενών στα όρη των Καρπαθίων με το ανάλογο κάστρο που έγινε θρύλος στην Ρουμανία. Οι άνθρωποι αυτοί έπασχαν από την ασθένεια της πορφυρίας που είναι μια χαρακτηριστική τουλάχιστον για εκείνες τις εποχές «γαλαζοαίματη ασθένεια» η οποία έχει χαρακτηριστική συμπτωματολογία. Την συμπτωματολογία αυτή την έχει πάρει ο θρύλος και την έκανε δεισιδαιμονία φυσικά με όλες τις επεκτάσεις και προεκτάσεις που επιβάλει στις περιπτώσεις αυτές η λαϊκή φαντασία.
Κλινικά αυτό που χαρακτηρίζει την πορφυρία είναι μια έλλειψη στοιχείων των ερυθρών αιμοσφαιρίων έτσι που φέρνει την πρόοδο της αρρώστιας.
Βέβαια στην σύγχρονη εποχή αυτό αντιμετωπίζεται με τις μεταγγίσεις και κατά κύριο λόγο λύνει πολλές φορές το πρόβλημα των ασθενών.
Την εποχή εκείνη η λαϊκή παράδοση ήθελε αντί για μεταγγίσεις (που ήταν άγνωστες) να γινότανε η αφαιμάξεις των πασχόντων από υγιές αίμα.
Ως γνωστό η πορφυρία πέραν της απώλειας των ερυθρών αιμοσφαιρίων συνοδεύεται τακτικά και από μια υπερευαίσθητη αλλεργία στο φως του ηλίου.
Μαζί με αυτή υπάρχει και μια διαταραχή της ανάπτυξης των τριχών στο σώμα και μια παραμόρφωση μύτης και δάχτυλων. Αυτό ίσως ενίσχυσε την παράδοση της δεισιδαιμονίας ότι οι βρυκόλακες – δράκουλες είναι αρπακτικά που έχουνε αιχμηρά άκρα και αποφεύγουνε το φως, Αποφεύγουνε δε και το σκόρδο όπως οι ασθενείς της πορφυρίας διότι η κατανάλωσή του δημιουργεί άμεσα μια αλλεργική κρίση που επιδεινώνεται με συσπάσεις του προσώπου και εμφάνιση λόγω φθοράς των μυών όλης της οδοντοστοιχίας εξού και η λαϊκή φαντασία που έβλεπε τους όδοντες σαν «δόντια δράκουλα».
Η πορφυρία προσβάλει σχεδόν πάντα, το κεντρικό νευρικό σύστημα δημιουργώντας κρίσεις, παραλύσεις νεύρων ή και το περιφερικό δημιουργώντας πολυνευροπάθειες.
Μεταμορφώνει σε τέτοιο σημείο τον ασθενή που αποφεύγει η ταράζεται κάθε φορά που συνειδητά βιώνει την εικόνα του στον καθρέφτη.
Ίσως αυτό ήτανε και το γεγονός που θέλει η Ρουμανική λαϊκή παράδοση τον δράκουλα να φοβάται τον καθρέφτη.
Βέβαια για τον μέσο άνθρωπο είναι λίγο δύσκολο να φανταστεί όλες αυτές τις ομοιότητες που η μία επικαλύπτει την άλλη και τα συμπτώματα της πορφυρίας σε σχέση με την λαϊκή παράδοση. Όποιος όμως έχει δει αρκετούς ασθενείς με πορφυρία καταλαβαίνει πάρα πολύ καλά τις ομοιότητες γιατί είναι από τις περιπτώσεις που δύσκολα ξεχνιούνται.
Οι ομοιότητες αυτές καταρρίπτουν και τον μύθο βέβαια. Αξίζει όμως κανείς να τις παρακολουθεί γιατί βλέπει πως η σύγχρονη ιατρική στο βάθος της και στις εξηγήσεις της και στην ανάλυσή της προσφέρει τις λύσεις για όλους τους μύθους και τις δεισιδαιμονίες που υπάρχουν.

Η ΟΞΕΙΑ ΔΙΑΛΕΙΠΟΥΣΑ ΠΟΡΦΥΡΙΑ ΔΕ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ. ΜΕ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΗ Η ΕΝΤΟΠΙΣΗ ΤΗΣ, ΑΡΑ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ.
Η οξεία διαλείπουσα πορφυρία εκδηλώνεται με παραλύσεις των άκρων, επιληπτικούς σπασμούς, απώλεια της συνείδησης, ψυχιατρικά φαινόμενα και πόνους στην κοιλιά.
Η αιτία είναι διαταραχές των πορφυρινών στο αίμα. Οι πορφυρίνες είναι ουσίες απαραίτητες για τη σύνθεση του αίματος στον μυελό των οστών. Όταν αυτές δεν εκπληρούν το ρόλο τους σωστά, αυξάνονται οι ίδιες και τα παράγωγά τους στο αίμα, προκαλώντας ένα νόσημα που λέγεται πορφυρία. Μία μορφή από αυτές είναι και η αναφερόμενη, δηλαδή, η οξεία διαλείπουσα πορφυρία, όπως την περιγράψαμε παραπάνω.
Το δυσάρεστο με αυτήν είναι ότι δυσκολεύει πάρα πολύ στη διάγνωσή της, έτσι που να θεωρείται σπάνια. Ακόμα, όμως, και όταν εκδηλωθεί και διαγνωσθεί επαρκώς, παραμένει το πρόβλημα της έγκαιρης θεραπείας και μετά, της αποκατάστασης.
Η τελευταία για τα συγκεκριμένα περιστατικά στη χώρα μας είναι δυστυχώς ανύπαρκτη. Ο λόγος έχει να κάνει με την περιπλοκή της πάθησης και την έλλειψη ειδικών επιστημονικών ομάδων στον τομέα αυτό.
Η μεγάλη ευθύνη όμως παραμένει, γιατί όλα αυτά τα περιστατικά εξαρτώνται για την επιβίωσή τους από το βαθμό της αποτελεσματικής αποκατάστασης.