NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Σε ότι αφορά τις εξωσωματικές εμπειρίες πρέπει να πούμε ξεκάθαρα ότι από επιστημονικής πλευράς σπανίζουν τα τακτικά πειράματα σε ότι αφορά το θέμα αυτό, διότι τέτοιου είδους εμπειρίες δεν μπορούν να αναπαραχθούν σε εργαστηριακές συνθήκες.
Έτσι λοιπόν μένει, η εντύπωση ή η άποψη που έχει ο κάθε επιστήμονας σχετικά με αυτό. Οι κλασικοί ψυχίατροι πιστεύουν ότι ο εγκέφαλος κατά κάποιο τρόπο χάνει την επαφή με τις αισθητήριες πληροφορίες που έρχονται για το άτομο του από το ίδιο το σώμα και αυτό θέτει σε ενέργεια μια σειρά από ψυχολογικούς μηχανισμούς που τον κάνει να αισθάνεται «εξωσωματικά».
Επίσης άλλη μερίδα ψυχιάτρων, έχει την άποψη ότι πρόκειται κυρίως για άτομα με υψηλή εγρήγορση και αυτοσυνείδηση που δεν είναι ικανοποιημένοι ούτε από το περιβάλλον, ούτε από την εσωτερική τους υπόθεση ή πολύ απλά έχουν πάρει φάρμακα ή ζουν σε μια ψύχωση η οποία πρέπει να διερευνηθεί παραπέρα.
Υπάρχει και μια τρίτη ομάδα, η οποία δέχεται ότι αποτελεί το γεγονός στη φύση μιας ανθρώπινης εμπειρίας, διαφοροποιημένης και ενδιαφέρουσας, η οποία υποδεικνύει άτομα με ιδιαίτερες ικανότητες και πρέπει να ερευνηθεί ανάλογα.

Πάρα πολλές φορές με εξελισσόμενο το αίσθημα αυτό αποκτά κανείς την αίσθηση ότι σταδιακά, μέλος με μέλος βγαίνει το κορμί από το κλουβί και έτσι έχουμε την αίσθηση της αυτοσκοπίας. Δηλαδή βλέπουμε τον εαυτό μας σαν σε καθρέπτη ή να βγαίνει από όλο μας το είναι και να περπατάει σε άλλους χώρους.
Λόγω του παράξενου του φαινομένου ή της αίσθησης που έχουμε ανήκει η όλη ιστορία αυτή στον χώρο της ψυχιατρικής, στην ουσία όμως το κλειδί της παθογένειας είναι η κίνηση.
Κάθε άνθρωπος βρίσκεται από την ώρα που νοιώθει τον εαυτό του σε μια εγρήγορση να έχει την τέλεια κίνηση.
Παρατηρεί και τις παραμικρές του κινήσεις και τον συσχετισμό που έχουνε μεταξύ τους. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό που θεωρεί, μαθαίνει ή βλέπει φυσιολογικό τον φοβίζει και παίρνει απόσταση. Έτσι λοιπόν δεν το συζητεί και δεν το αναλύει περαιτέρω για να μην έχει δυσάρεστη εξέλιξη για αυτόν και την ύπαρξη του.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που λέμε ότι δημιουργούνται σιγά-σιγά εξωσωματικές εμπειρίες.