NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ ΤΟ 30%-40% ΤΗΣ ΑΙΜΑΤΙΚΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ.
Πρόκειται για ένα τεράστιο ποσοστό, το οποίο πέρα από τις ευεργετικές ικανότητες που έχει , δηλαδή, ότι προμηθεύει τον εγκέφαλο οξυγόνο, φέρνει μαζί του και κινδύνους.
Κινδύνους όπως είναι οι μικρές αθηρωματικές πλάκες, που σε φλεγμαίνουσα μορφή μπορούν με την αιματική κυκλοφορία να φτάσουν σε οποιοδήποτε σημείο και να δημιουργήσουν μια διάρρηξη αγγείου ή να σχηματίσουν θρόμβο.
Και στις δυο περιπτώσεις, έχουμε μια καταστροφή του εγκεφαλικού ιστού, η οποία είναι «δευτερεύουσα» συνέπεια μιας βλάβης, πολύ μακριά από αυτόν.
Ένα γεγονός που επιβάλλει τη μεγάλη προσοχή των γιατρών σε ότι αφορά στην προστασία του εγκεφάλου, σε κάθε μικρή και «ασήμαντη» φλεγμονή.

Ακόμα και αυτά τα καλοήθη μηνιγγιώματα στις καλύτερες περιπτώσεις δεν είναι λίγα τα συμπτώματα που προκαλούν και απαιτείται η αντιμετώπιση τους.
Η χειρουργική αντιμετώπιση με αφαίρεση του μηνιγγιώματος έχει σαν σκοπό την πλήρη αφαίρεση από την έκφυσή του χωρίς όμως να βλάπτεται ο γειτονικός εγκεφαλικός ιστός.
Έτσι πέρα από την θέση και την έκταση του όγκου παίζει ρόλο και η ικανότητα του χειρούργου που το κάνει αυτό. Συνήθως σε όγκους όπου υπάρχει η ικανή «κυρτότητα» οι χειρούργοι μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση και αξιόλογη απομάκρυνση του όγκου.
Υπάρχει όμως πάντοτε ένας κίνδυνος της μελλοντικής υποτροπής εάν ξεχαστούνε μέσα τμήματα τα οποία είναι κακοήθη η μπορούνε να μεταλλαχτούνε σε κακοήθη.
Επίσης ένας βασικός προβληματισμός είναι σε μηνιγγιώματα της βάσης του κρανίου που είναι πάρα πολύ δύσκολα στην χειρουργική προσέγγιση.
Όπως και να έχει πάντως το θέμα της αντιμετώπισης ενός όγκου τύπου μηνιγγιώματος ποτέ δεν πρέπει να μένει εκτός συζήτησης σε ότι αφορά την χειρουργική του αντιμετώπιση.
Τα δεδομένα αλλάζουν τακτικά για αυτό πρέπει να παρακολουθείται σε διαστήματα μηνών για να γίνει η εξέλιξη τους σαφής και να ληφθεί μια απόφαση εάν πρόκειται για την εξόρυξή του.