NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΟΣΟ Η ΗΘΙΚΗ ΌΣΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΈΧΟΥΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ. 

Ωστόσο, αυτά τα δυο διαφορετικά νευρωνικά τόξα δε χωρούν ταυτόχρονα μαζί στο ίδιο «παιχνίδι». Για παράδειγμα όσο αυξάνονται οι αμοιβές στους εργαζόμενους, δεν υπάρχει και η ίδια ανταπόκριση στο επίπεδο εργασίας. Η συμπεριφορά αυτή  «δηλώνει» ότι ο ηθικός χαρακτήρας της εργασίας  χάνεται  μαζί και το ενδιαφέρον  για αυτήν καθαυτή· μετατοπίζεται το ενδιαφέρον του ανθρώπου κυρίως προς το κέρδος, το οποίο όμως κατευθύνεται μονομερώς προς μια πλευρά και έτσι ο άνθρωπος επιμένει στη συνεχή αύξηση του κέρδους. Ταυτόχρονα όμως στερείται ο εργαζόμενος την ευχαρίστηση της ηθικής απολαβής, η οποία παραμένει πάντα μια απολαβή. Αυτή ακριβώς η έλλειψη της ηθικής απολαβής είναι  δυσνόητη στο σύγχρονο πλούσιο κόσμο, διότι η έννοια του κέρδους έχει κατακτήσει τη γενική σκέψη και νοοτροπία. Στον εγκέφαλο όμως παραμένει «άδεια» εκείνη η κίνηση  στο κέντρο επιβράβευσης των ηθικών αμοιβών και αυτό φέρνει ένα μεγάλο «κύμα» δυστυχίας. 

Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ, ΔΙΟΤΙ ΈΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ «ΣΥΝΗΘΕΙΑ» ΝΑ ΣΥΝΗΘΙΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΈΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΜΑΝΑΤΖΜΕΝΤ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ.
Έτσι λοιπόν αυτές οι επιχειρήσεις με καινούργιες στρατηγικές πολλαπλασιάζουν τα δώρα και τις αμοιβές, οξύνοντας τον ανταγωνισμό ακραία, ακόμη και μεταξύ των ίδιων των υπαλλήλων, έτσι ώστε να φτάσουν σε μια υποτιθέμενη μέγιστη απόδοση που θα επιφέρει κέρδος. Η κλιμακούμενη αυτή διαδικασία έχει μειώσει  τελείως την αξία της εργασίας· την ανάγκη, δηλαδή, να γίνεται κάτι καλά και όταν κανένας το κάνει αυτό να έχει την επιδοκιμασία των συναδέλφων και συνανθρώπων του. Στη θέση της αξίας της εργασίας  κυριαρχεί η «μανία» του ανταγωνισμού, η οποία φαίνεται να οδηγεί σε συναισθηματικά αδιέξοδα.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΟ ΒΟΡΕΙΟ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΟ ΑΛΛΑ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, ΌΣΟ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΌΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ, ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΤΑΙ ΈΝΤΟΝΑ ΤΟ ΔΑΡΒΙΝΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Ή  ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ;  

Τα παλιά χρόνια το περίφημο «struggle for life», δηλαδή ο αγώνας για την ύπαρξη, αποτελούσε μια «μεταφορά» που οι διανοούμενοι χρησιμοποιούσαν, προκειμένου να  δώσουν τη διάσταση για τη ζωή που έδινε ο Δαρβίνος · ότι πολλά ζωικά είδη, συμπεριλαμβανόμενου και του ανθρώπου, παρουσιάζουν το φαινόμενο της συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη του ίδιου είδους. Τα τελευταία χρόνια αυτή η συνεργασία έχει εξαφανιστεί και ο κόσμος κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή προς τον ανταγωνισμό. Γενικά, οι σύγχρονες κοινωνικές δομές ευνοούν τον ανταγωνισμό εις βάρος της συνεργασίας. Τα αποτελέσματα αυτής της ανταγωνιστικής ύπαρξης τα βλέπουμε καθημερινά με το να στραγγαλίζεται η ζωή πολλών ανθρώπων και μάλιστα και εκείνων που πολλές φορές θεωρούνται ότι  βρίσκονται σε προνομιακή θέση. Στη σημερινή εποχή, η υπάρχουσα κρίση κάνει αυτό το παράδειγμα όλο και πιο «ζωντανό». 

ΌΛΟΙ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΟΥ ΖΟΥΜΕ  ΈΝΑ «ΝΕΟ-ΔΑΡΒΙΝΙΣΤΙΚΟ» ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΈΝΑΣ ΒΑΣΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ «ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ» ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ «ΚΑΛΟΣ».

Ο «καλύτερος» κερδίζει, ο άλλος χάνει και  έτσι διαταράσσεται η ισορροπία. Πάντως έχει αρχίσει να επιβάλλεται αυτός ο «νεο-δαρβινιστικός» κώδικας, όπου οι αδύνατοι εξουδετερώνονται και παραδίδονται στην περιφρόνηση των υποτιθέμενων νικητών. Βλέπουμε, δηλαδή, τη σύγχρονη κοινωνία να χωρίζεται σε  δυο μεγάλα κομμάτια, στους χαμένους και στους κερδισμένους, χωρίς να υπάρχει μια ουσιαστική γέφυρα μεταξύ των δυο, αλλά το κυριότερο που συμβαίνει είναι ότι οι δυο αυτές ομάδες πολλαπλασιάζονται και γίνονται ανταγωνιστικές. Υπάρχει ένας συνεχής αγώνας «μεταφοράς» ατόμων από τη μια ομάδα στην άλλη, ο οποίος δημιουργεί ένα τεράστιο  άγχος επιβίωσης και για τους  δυο με πλήρη απώλεια της καθημερινής ευτυχίας.

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΙΣ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ. 

Ο άνθρωπος  βρίσκεται μονίμως σε μια αναζήτηση για κάτι το ανέφικτο· αυτή η αναζήτηση του ανέφικτου θεωρεί ότι τον καθιστά νέο και ότι είναι κάτι που θα τον οδηγήσει στην ευημερία και ευτυχία. Η ευτυχία σαν ατελείωτη αναμονή είναι κάτι που τον κρατάει στη ζωή. Κάθε επίτευγμα που ο σύγχρονος άνθρωπος κατακτά αποτελεί στοιχείο ευτυχίας. Όσο ζει και χαίρεται αυτό το επίτευγμα σαν το «σύντομο έρωτα» είναι κάτι που τον αναζωογονεί, τον κάνει ευτυχισμένο, του δίνει όρεξη για ζωή. Με τη συνήθεια αμέσως ο στόχος αυτός  χάνεται και αρχίζει πάλι η ατέρμονη αναζήτηση, η οποία ιδιαίτερα στους συγκεκριμένους ανθρώπους των πλούσιων χωρών τους οδηγεί σε νέο κύκλο δυστυχίας. Πρέπει λοιπόν κανείς να επικεντρωθεί νευροψυχιατρικά σε ότι αφορά το κεντρικό θέμα της ύπαρξης του ανθρώπου που είναι η «γρήγορη» συνήθεια. Είναι κάτι το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα και με στόχο ίσως την εκπαίδευση, προκειμένου να οδηγηθεί κανείς σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ  ΈΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΛΟΥΣΙΟ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΑΠΟΛΑΒΩΝ.  
Τα τελευταία τριάντα χρόνια, ιδιαίτερα στις πλούσιες χώρες του βόρειου ημισφαιρίου, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει επιλέξει στο να ζει για να κερδίζει. Έτσι λοιπόν για να μπορέσει να λειτουργήσει αποκλειστικά με αυτό το μοτίβο, αυξάνει συνεχώς την έννοια των αμοιβών με σκοπό να πετύχει παραγωγή και επιβάλει σκληρότερες ποινές όταν δεν αποδίδει.  Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να προωθείται μέρα με τη μέρα ένας κλιμακούμενος τρόπος έντασης, ο οποίος αυξάνει την επιθυμία για κέρδος που  αποτελεί μια κατάκτηση κάποιας ευτυχίας.  Δυστυχώς  η διαδικασία αυτή οδηγεί σε μια ανισότητα, η οποία δεν ικανοποιεί το σύγχρονο άνθρωπο.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΕΣ ΣΑΝ ΜΙΑ «ΠΡΟΟΔΟΣ»  ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ .

Και πιο συγκεκριμένα πρόκειται για την εμφάνιση της διοίκησης των εργαζομένων μέσω του στρες. Το μέτρο αυτό ξεκίνησε από την Αμερική και συγκεκριμένα από την εταιρεία Τζένεραλ Ελέκτρικ, η οποία κάθε χρόνο απέλυε το 10% των υπαλλήλων της, έτσι ώστε να έχει μια διατηρημένη αμείωτη «ένταση» των εργαζόμενων για περισσότερη επιτυχία. Στην ουσία μέσω του στρες και ειδικότερα του φόβου της απόλυσης θεωρούσε ότι δίνει ένα επιπλέον «κίνητρο» για περισσότερη παραγωγή, συγκέντρωση και απόδοση. Πρόκειται στην ουσία για τη δημιουργία μιας «υπεργολαβίας» μέσα στην ίδια εταιρεία, προκειμένου να ενθαρρύνεται ο ανταγωνισμός εντός της επιχείρησης, με αποτέλεσμα πάντοτε περισσότερο κέρδος και λιγότερα κόστη.  Μπορεί «φωναχτά» να μην έχει καθιερωθεί παντού αυτή η μέθοδος, αλλά συζητείται έντονα για τις διάφορες καταστάσεις. Νευροφυσιολογικές εξετάσεις σε αυτό τον τομέα απέδειξαν ότι με τη μέθοδο αυτή μειώνεται σαφώς η ένταση της προσοχής και αυξάνεται περισσότερο η εγρήγορση σε επίπεδα στρες.