NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΚΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΑΚΡΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΓΙΑ ΥΠΕΡΟΠΤΕΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΦΙΑΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Η εικόνα που μας έδωσαν οι τηλεοράσεις της αντιμετώπισης του Έλληνα πρωθυπουργού από τους Ευρωπαίους ηγέτες χωρίς ίχνος σεβασμού σαν να επρόκειτο για έναν αρχηγό «Μεσογειακών Ινδιάνων» μας πληγώνει πολύ.
Ανιστόρητοι και κάτω του μετρίου Ευρωπαίοι γραφειοκράτες φορτωμένοι με το άγχος της απάντησης του πως η Ελλάδα ζει καλά κάνουν οτιδήποτε προκειμένου να διαπομπεύσουν τις αντιπροσωπείες μας.
Στον μέσο Έλληνα που είναι φύση ταπεινός και οπωσδήποτε όχι τόσο μέτριος όσο ο Ευρωπαίος η εικόνα αυτή φέρνει μια απόσταση που στην ψυχιατρική εμφανίζεται σαν παραθυμία.
Δηλαδή σαν μια αντιστροφή των αισθημάτων. Ακόμη περισσότερο έντονη είναι η απόσταση που δημιουργείται όταν κανείς ακούει τις «φούσκες» για οικονομική κατάρρευση και επίβλεψη ακόμα από ανθρώπους που ήδη δεν ξέρουν να κουμαντάρουν τα του οίκου τους π.χ. γερμανικές τράπεζες, τόσο καλά όσο ο μέτριος και εξίσου κακός Έλληνας τραπεζίτης. Καλούμενοι λοιπόν να ζήσουμε τα επόμενα 3-4 χρόνια σε καθεστώς παραθυμίας με έντονη απόσταση και ταπεινότητα.

Ο ΔΡ. ΦΑΟΥΣΤ ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ. Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΑ. ΣΕ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΗΡΘΕ Η ΠΑΡΑΘΥΜΙΑ.
Παραθυμία είναι μια ψυχιατρική έκφραση της γερμανικής σχολής που σημαίνει αντιστροφή του συναισθήματος. Όπως π.χ το γέλιο στην κηδεία ή το κλάμα στον γάμο. Είναι στοιχείο ψύχωσης. Φαίνεται ότι η απόγονος της παλιά δυτικής κοινωνίας έπεσε στο ψυχωτικό αυτό πλαίσιο της παραθυμίας.
Μεταξύ του φωτεινού και πλουμιστού κόσμου του θεάματος και του εικονικού-λογιστικού χρήματος, καθώς, και του πραγματικού κόσμου του πόνου, της δυστυχίας και της αρρώστιας, οι σύγχρονοι πολίτες της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας έχουν αποπροσανατολισθεί.
Γελάνε με την κρατικοποίηση των τραπεζιτικών χρεών και χαίρονται με τον κατακερματισμό του κοινωνικού κράτους. Έχουν υποστεί την ψυχωτική παραθυμία.
Σαν τον Δρ. Φάουστ, σε πλήρη διχασμό ψυχής, πουλάνε την ελευθερία τους οικιοθελώς, και όχι εξαπατημένοι, σε τραπεζιτικά προϊόντα – φούσκες υπονομεύοντας αξιοπρέπεια και μέλλον. Μόνο που ο Μεφιστοφελής (ο διάβολος του Φάουστ), το σύγχρονο τραπεζιτικό σύστημα μαζί με τα ΜΜΕ μοιράζει στους παραπλανημένους ιθαγενείς καθρεπτάκια με απεικονίσεις του ψεύτικου κόσμου, και όχι του αληθινού.
Ο Σοφοκλής μας δίδαξε πως η σκέψη αναγεννάται μέσα από τον πόνο. Στην προκειμένη περίπτωση, από τις συνέπειες της οικονομικής καταστροφής. Μόνο που αυτή πρέπει να γίνει αντιληπτή από τους σε παραθυμία ευρισκόμενους παραπλανημένους.
«Τώρα που υπάρχει περισσότερο φως», όπως έλεγε και ο συγγραφέας του Δρ. Φάουστ, Γκαίτε.