NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ, ΑΝ ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ 100% ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ, ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ.
Όμως σύμφωνα με τα νέα αποτελέσματα των ερευνών, ένας νέος κλάδος της γενετικής, η επιγενετική, που μετράει λίγα χρόνια ζωής, αλλά έχει επιδείξει έργο αποτελεσμάτων, έχει καταδείξει ότι η επιρροή της σε ότι αφορά τη μνήμη είναι μεγάλη. Πρόκειται συνήθως για επιρροές εξωτερικού περιβάλλοντος, που επηρεάζουν τις λειτουργίες, ανεξάρτητα από τον ρόλο στην κληρονομικότητα. Μπορεί να προηγούνται τα επιγενετικά γνωρίσματα και δυο με τρεις γενιές, χωρίς να είναι τμήματα των γονιδίων. Άρα, η εμφάνιση στα γονίδια σαν λειτουργία έχει καθαρά μνημονικό χαρακτήρα, επομένως μπορούμε να τα χαρακτηρίζουμε σαν στοιχεία γονιδιακής μνήμης. Έτσι π.χ. ένα παιδί που γεννιέται υγιές και προέρχεται από μέσης ευφυΐας γονείς παρουσιάζει μια ξαφνική μαθηματική ευφυΐα. Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα πατρικού επιγενώματος σαν έκφραση γονιδιακής μνήμης.

Η μνήμη αυτή λειτουργεί σαν αποτέλεσμα χημικής τροποποίησης στο μη γονιδιακό τμήμα των χρωμοσωμάτων δηλαδή σε ορισμένες περιοχές του κληρονομούμενου γενετικού υλικού.
Διάφορα ένζυμα που κατευθύνονται σε αυτές τις περιοχές μπορούν να προσθέσουνε ή να αφαιρέσουν στο γενετικό υλικό και περιορισμένης ή μεγάλης χρονικής διάρκειας. Αυτές οι διαφορές δεν έχουν σχέση μετάλλαξης των γονιδίων οι οποίες καθορίζουν μια συγκεκριμένη μεταβολή κληρονομικά.
Είναι αμιγώς επίκτητα επιγενώματα τα οποία ανάλογα με το περιβάλλον μπορούν να μείνουν ή να φύγουν.
Αυτό κάνει άμεσα κατανοητό το γεγονός γιατί στο φαινότυπο πολλών ειδών υπάρχουν προσωρινές αλλαγές που εμφανίζονται, περιμένουν ή εξαφανίζονται π.χ. πάχος, χρώμα μαλλιών, διαστάσεις, αρρώστιες, βελτιώσεις κ.λ.π.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατάστασης αυτής είναι και το απότομο ύψος που εμφανίζεται σε ορισμένα παιδιά.
Στην περίπτωση αυτή η επιγενετική δράση εντοπίζεται στους συζευκτικούς χόνδρους των μακριών οστών.

Λέγοντας επιγενετική εννοούμε την γέφυρα του γονιδιώματος με το περιβάλλον.
Δηλαδή το περιβάλλον επηρεάζει τα διάφορα γονίδια και αφήνει κάποια επιγενετικά ίχνη.
Τα επιγενετικά αυτά ίχνη που συγκεντρώνονται κατά την διάρκεια της ζωής καθορίζουν πλέον με πληροφορίες εκ των «έξω» την λειτουργικότητα των γονιδίων. Δημιουργούν κατά κάποιο τρόπο μια κυτταρική μνήμη για 1-3 γενιές που επηρεάζουν και αλλάζουν με τα σήματά της τα πρότυπα της γονιδιακής έκφρασης.
Έτσι λοιπόν προσθέτουν στο ανθρώπινο γονιδίωμα DNA επιπρόσθετες ιδιότητες που αλλάζουν τις μορφές των κυττάρων προκαλώντας νέες λειτουργίες.
Τυπικό παράδειγμα είναι η γένεση έξυπνου παιδιού με ευρεία οικονομική αντίληψη γεννημένο από σπάταλους μέσης ευφυΐας γονείς.