NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ «ΑΤΡΟΦΙΕΣ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ» ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΙΚΗ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ΠΕΡΙ ΤΙΝΟΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ.
Σε κάθε νευρολογικό βιβλίο έχει και ένα νευρολογικό όνομα, ανάλογα με το συγγραφέα ή την περίπτωση που εκτίθεται. Σε γενικές γραμμές, με τον όρο αυτό εννοείται ο εκφυλισμός, κατά τόπους νευρικών κυττάρων αγνώστου αιτιολογίας, που παρουσιάζουν μια εικόνα που μοιάζει με το πάρκινσον συν κάτι άλλο. Π.χ. συνοδεύεται από αταξία, διαταραχές του αυτόνομου νευρικού συστήματος ή και των διανοητικών λειτουργιών. Αν και περιγράφεται η  εμφάνιση του σε προχωρημένες ηλικίες, απαντάτε τακτικά και σε νεαρούς ασθενείς. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια έντονη αύξηση των συμπτωμάτων  σε παγκόσμια κλίμακα, κάτι που οδηγεί στην υπόνοια ενός λοιμώδους παράγοντα ή στην ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού λόγω αύξησης του ευδόκιμου ζωής.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ, ΣΠΑΣΜΩΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΠΑΘΗΤΙΚΟΥ ΤΡΟΜΟΥ.
Τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται με τη σειρά που τα αναφέρουμε, περίπου στο 70% των περιστατικών. Είναι, δηλαδή, η τυπική συμπτωματολογία του πάρκινσον. Υπάρχει και η άλλη πλευρά, το 30% του άτυπου συνδρόμου πάρκινσον, που παρουσιάζει περίπου μια παρόμοια συμπτωματολογία, αλλά παράλληλα διαφέρει ως προς τη βαρύτητα και την έκφραση των συμπτωμάτων. Χαρακτηριστικές είναι δυο περιπτώσεις ˙η ατροφία πολλαπλών συστημάτων και η προοδευτική υπερπυρηνική παράλυση. Στην πρώτη κυριαρχεί, κατά κύριο λόγο,  η συμπτωματολογία της δυσκινησίας και διαταραχή του αυτόνομου νευρικού συστήματος, ενώ στη δεύτερη έχουμε κυρίως διαταραχές από τους οφθαλμούς και αστάθεια. Έτσι λοιπόν, όταν εμφανίζεται συμπτωματολογία παρκινσονικού τύπου πρέπει να υπάρχει διαφοροποίηση για τις περιπτώσεις που αναφέρουμε, έτσι ώστε να υπάρχει σωστή θεραπεία.